{"id":5213,"date":"2015-09-14T23:51:06","date_gmt":"2015-09-14T21:51:06","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=5213"},"modified":"2015-09-14T23:52:44","modified_gmt":"2015-09-14T21:52:44","slug":"bach-przerabial-pergolesiego","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2015\/09\/14\/bach-przerabial-pergolesiego\/","title":{"rendered":"Bach przerabia\u0142 Pergolesiego"},"content":{"rendered":"

Wiadomo, \u017ce Bach przerabia\u0142 r\u00f3\u017cne utwory, najwi\u0119cej Vivaldiego. Ale nie mia\u0142am poj\u0119cia, \u017ce\u00a0kantat\u0119 BWV 1083 zrobi\u0142 ni mniej, ni wi\u0119cej, tylko ze Stabat Mater<\/em> Pergolesiego.<\/p>\n

<\/p>\n

\u015awietny zesp\u00f3\u0142 B’rock z Gandawy (to miasto chyba w og\u00f3le sprzyja dobrej muzyce) pod kierownictwem Brytyjczyka Christophera Bucknalla, dyryguj\u0105cego (bardzo plastycznie, teatralnie niemal) od klawesynu, u\u0142o\u017cy\u0142 program bardzo inteligentnie. Najpierw Pergolesi autentyczny – Salve Regina<\/em> z solistk\u0105 Wiebke Lehmkuhl, kt\u00f3r\u0105 poznali\u015bmy swego czasu na Misteriach Paschaliach<\/a>, a kt\u00f3ra obdarzona jest g\u0142osem altowym o pi\u0119knej, g\u0142\u0119bokiej barwie. Na przerywnik kr\u00f3tki Koncert c-moll<\/em> RV 119 Vivaldiego, i „numer” dla drugiej solistki koncertu, sopranistki Lenneke Ruiten, czyli Bach czysty: Jauchzet Gott in allen Landen<\/em> BWV 51, jedna z moich najulubie\u0144szych kantat. Artystka ta wyst\u0105pi\u0142a ju\u017c do\u015b\u0107 dawno temu na Chopiejach<\/a>, ale ju\u017c doprawdy nie pami\u0119tam, co mia\u0142am na my\u015bli pisz\u0105c „g\u0142os dziwnie umiejscowiony”. Dzi\u015b jest to g\u0142os prze\u015bliczny, troch\u0119 ch\u0142opi\u0119cy w swej jasnej barwie, w sam raz do tej kantaty, kt\u00f3ra prawdopodobnie by\u0142a przeznaczona dla ch\u0142opca. Na tr\u0105bce, kt\u00f3ra ma tu odpowiedzialne solo, gra\u0142a r\u00f3wnie\u017c dziewczyna. Na tubie wisi par\u0119 wykona\u0144 tej kantaty przez Lenneke, z r\u00f3\u017cnymi zespo\u0142ami, ale te zespo\u0142y s\u0105 gorsze od dzisiejszego, z kt\u00f3rego a\u017c promienieje rado\u015b\u0107 grania. Solistka te\u017c \u015bpiewa\u0142a u\u015bmiechni\u0119ta.<\/p>\n

No i w drugiej cz\u0119\u015bci owo dziwactwo, czyli Stabat Mater<\/em> przerobione na… Tilge<\/em>, H\u00f6chster<\/em>, meine S\u00fcnden<\/em><\/span>. Czyli tak bardzo w\u0142oska muzyka z niemieckim tekstem opartym na Psalmie 51. Bardzo zabawnie by\u0142o stwierdzi\u0107, \u017ce niejednokrotnie ten tekst, momentami du\u017co pogodniejszy od owej sekwencji, bardziej pasowa\u0142 do muzyki Pergolesiego od tekstu orygina\u0142u. U Pergolesiego bowiem np. s\u0142owa do do\u015b\u0107 tanecznego fragmentu, kt\u00f3ry przezwa\u0142am na sw\u00f3j u\u017cytek „kankanem”, to Quae moerebat et dolebat<\/em>. Bach musia\u0142 te\u017c tu i \u00f3wdzie zmieni\u0107 ilo\u015b\u0107 sylab, a ponadto zamieni\u0142 dwie przedostatnie cz\u0119\u015bci: weso\u0142ego „krakowiaczka” do tragicznych jednak s\u0142\u00f3w Inflammatus et accensus<\/em> opatrzy\u0142 s\u0142owami pe\u0142nymi triumfu, a fug\u0119 Amen<\/em>, w oryginale w f-moll, powt\u00f3rzy\u0142 raz jeszcze w F-dur. Wykonanie by\u0142o znakomite, i w\u0142a\u015bciwie by\u0142o to jedyne usprawiedliwienie dla niego, poniewa\u017c Bacha chyba jednak bardziej kochamy za co\u015b innego. Np. za Jauchzet Gott in allen Landen<\/em>…<\/p>\n

Wielka szkoda, \u017ce koncert nie by\u0142 nawet rejestrowany i \u017ce kto go przeoczy\u0142, ju\u017c go nie pos\u0142ucha. Kto by\u0142, ten m\u00f3g\u0142 ucieszy\u0107 si\u0119 – po wczorajszych stresach – pi\u0119knym wreszcie \u015bpiewaniem.<\/p>\n

I w ten spos\u00f3b ko\u0144czy si\u0119 dla mnie tegoroczna Wratislavia. Rano jad\u0119 do Warszawy, tylko po to, \u017ceby pojutrze ruszy\u0107 na dwa dni do Zakopanego. A potem – ju\u017c na Warszawsk\u0105 Jesie\u0144.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Wiadomo, \u017ce Bach przerabia\u0142 r\u00f3\u017cne utwory, najwi\u0119cej Vivaldiego. Ale nie mia\u0142am poj\u0119cia, \u017ce\u00a0kantat\u0119 BWV 1083 zrobi\u0142 ni mniej, ni wi\u0119cej, tylko ze Stabat Mater Pergolesiego.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5213"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5213"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5213\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5215,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5213\/revisions\/5215"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5213"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5213"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5213"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}