{"id":5217,"date":"2015-09-17T01:17:09","date_gmt":"2015-09-16T23:17:09","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=5217"},"modified":"2015-09-17T10:13:49","modified_gmt":"2015-09-17T08:13:49","slug":"z-nowego-teatru-do-zakopanego","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2015\/09\/17\/z-nowego-teatru-do-zakopanego\/","title":{"rendered":"Z Nowego Teatru do Zakopanego"},"content":{"rendered":"

\u015arodowy koncert Muzyki na Szczytach by\u0142 powt\u00f3rzeniem koncertu sprzed siedmiu lat<\/a> inauguruj\u0105cego dzia\u0142alno\u015b\u0107 Nowego Teatru, a zaprojektowanego tak\u017ce przez Paw\u0142a Mykietyna, kt\u00f3ry jest dzi\u015b szefem artystycznym zakopia\u0144skiego festiwalu.<\/p>\n

<\/p>\n

Nawet tak samo trzonem wykonawczym by\u0142 kwartet\u00a0Daf\u00f4<\/span> z Krakowa, z altowiolistk\u0105 Katarzyn\u0105 Budnik-Ga\u0142\u0105zk\u0105 na zast\u0119pstwie (kt\u00f3ra rewelacyjnie wskoczy\u0142a w kontekst). Reszta wykonawc\u00f3w by\u0142a inna. I kolejno\u015b\u0107 te\u017c inna, co zrobi\u0142o dobrze programowi.<\/p>\n

Pompatyczna Oda do Napoleona<\/em> Arnolda Sch\u00f6nberga, tym razem z udzia\u0142em Adama Woronowicza, kt\u00f3ry nie wykrzykiwa\u0142 tekstu, ale bardzo emfatycznie go czyta\u0142, otwiera\u0142a program. Mo\u017cna by\u0142o si\u0119 bawi\u0107 zestawieniem mistrza z uczniem (Antonem Webernem), kt\u00f3rego wcze\u015bniejszy od powy\u017cszego o niemal 40 lat utw\u00f3r Langsamer Satz<\/em> zosta\u0142 przedstawiony bezpo\u015brednio potem – to nader s\u0142odkie romantyczne dzie\u0142o w zestawieniu z p\u00f3\u017aniejsz\u0105 tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 Weberna by\u0142o jak secesyjne ornamenty wobec estetyki Bauhausu. (Nie musz\u0119 m\u00f3wi\u0107, \u017ce – je\u015bli chodzi o Weberna – wol\u0119 to drugie, ale i to pierwsze jest w dobrym gatunku…) Pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 zamyka\u0142 utw\u00f3r Paw\u0142a Szyma\u0144skiego Compartment 2, Car 7<\/em>, w kt\u00f3rym rzeczywi\u015bcie jest znieruchomienie rodem z obrazu Edwarda Hoppera o podobnym tytule, ale w drugiej po\u0142owie – transowy ruch z odrealniaj\u0105cym brzmieniem wibrafonu pobudzanego dwoma smyczkami.<\/p>\n

Umieszczenie \u0141adnienia<\/em> Paw\u0142a Mykietyna w tym kontek\u015bcie, po przerwie, uwypukla\u0142o podobie\u0144stwo formy z utworem Szyma\u0144skiego: te\u017c najpierw znieruchomienie, a potem ruch. Okre\u015bli\u0142am go 8 lat temu jako „utw\u00f3r ze szpitala, mo\u017ce z hospicjum wr\u0119cz”, dzi\u015b wyrazi\u0142abym si\u0119, \u017ce owa szczeg\u00f3lna maniera wymawiania s\u0142\u00f3w z nadmiernym uwzgl\u0119dnieniem sp\u00f3\u0142g\u0142osek obrazuje raczej cz\u0142owieka z afazj\u0105, ucz\u0105cego si\u0119 \u015bwiata na nowo, ale przy jakim\u015b strasznym spustoszeniu. Wiersz Marcina \u015awietlickiego, kt\u00f3ry jest podstaw\u0105 tego utworu, interpretowany bywa jako obraz ko\u0144ca \u015bwiata<\/a>, nabiera tu waloru majaku. \u015awietnie \u015bpiewa\u0142 Stanis\u0142aw Kierner – wydaje mi si\u0119, \u017ce musia\u0142 s\u0142ysze\u0107 wstrz\u0105saj\u0105ce wykonanie Jerzego Artysza. Na koniec Different Trains<\/em> Steve’a Reicha – utw\u00f3r, kt\u00f3ry zawsze robi wra\u017cenie.<\/p>\n

W\u0142a\u015bnie wspomina\u0142y\u015bmy z dziewczynami z kwartetu nie tylko ten koncert sprzed o\u015bmiu lat, kt\u00f3ry odby\u0142 si\u0119 w Sali Balowej Hotelu Europejskiego (obecnie rozbebeszonego), ale te\u017c nasze spotkanie sprzed lat chyba dwudziestu, r\u00f3wnie\u017c w Zakopanem. Odbywa\u0142y si\u0119 wtedy (chyba ze dwa razy) festiwale firmowane przez japo\u0144sk\u0105 pianistk\u0119 Yoshiko Okad\u0119, a projektowane przez nieod\u017ca\u0142owanego J\u00f3zefa Patkowskiego. Kwartet Daf\u00f4<\/span> wyst\u0119powa\u0142 na nim jeszcze w swoim najpierwszym sk\u0142adzie, co wida\u0107 po literkach nazwy, pochodz\u0105cych od pierwszych liter nazwisk muzyk\u00f3w – aktualne s\u0105 dzi\u015b tylko dwie literki: D (Justyna Duda) i A (Anna Armatys). Mieszkali\u015bmy wtedy – ciekawostka – w pensjonacie prowadzonym przez Japonk\u0119<\/a> i do Zakopanego doje\u017cd\u017cali\u015bmy. Na tym samym festiwalu gra\u0142 te\u017c – i mieszka\u0142 z nami – Maciej Grzybowski, kt\u00f3ry we czwartek wyst\u0105pi tu z Krzysztofem Chorzelskim. Tak wi\u0119c historia zatoczy\u0142a ko\u0142o.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u015arodowy koncert Muzyki na Szczytach by\u0142 powt\u00f3rzeniem koncertu sprzed siedmiu lat inauguruj\u0105cego dzia\u0142alno\u015b\u0107 Nowego Teatru, a zaprojektowanego tak\u017ce przez Paw\u0142a Mykietyna, kt\u00f3ry jest dzi\u015b szefem artystycznym zakopia\u0144skiego festiwalu.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5217"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5217"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5217\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5221,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5217\/revisions\/5221"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5217"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5217"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5217"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}