Co to jest dynamistatyka? Ten neologizm ukuty przez muzykologa Krzysztofa Szwajgiera pos\u0142u\u017cy\u0142 do opisu zawarto\u015bci tegorocznej Warszawskiej Jesieni. Co\u015b w rodzaju oksymoronu: statyczny ruch lub dynamiczny bezruch. Z przechy\u0142em w jedn\u0105 lub drug\u0105 stron\u0119.<\/p>\n
<\/p>\n
NOSPR pod batut\u0105 ozdrowia\u0142ego ju\u017c szcz\u0119\u015bliwie Alexandra Liebreicha – po hymnie oczywi\u015bcie (czy jest jeszcze w Polsce drugi taki festiwal, kt\u00f3ry rozpoczyna si\u0119 od hymnu? Na Warszawskiej Jesieni to wieloletnia tradycja), do kt\u00f3rego w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c solista, wiolonczelista Marcin Zdunik – wykona\u0142 program, kt\u00f3ry od statyczno\u015bci zmierza\u0142 ku dynamice.<\/p>\n
Alvin Lucier, dawny awangardzista, stworzy\u0142 utw\u00f3r, kt\u00f3ry dok\u0142adnie ilustruje termin dynamistatyki: szczeg\u00f3lny rodzaj muzyki repetycyjnej, czyli praktycznie wsp\u00f3\u0142brzmienie, kt\u00f3re trwa niemal ca\u0142y czas, ale wci\u0105\u017c si\u0119 zmienia. Orkiestra wchodzi tu w dialog z wiolonczelist\u0105, a przy tym uzupe\u0142niaj\u0105 si\u0119 nawzajem. To utw\u00f3r z za\u0142o\u017cenia transowy, mo\u017cna by\u0142o zag\u0142\u0119bi\u0107 si\u0119 w kontemplacji i, jak potem s\u0142ysza\u0142am, w\u015br\u00f3d publiczno\u015bci byli tacy, kt\u00f3rym si\u0119 to uda\u0142o. Jak na m\u00f3j gust materia\u0142 by\u0142 zbyt ma\u0142o atrakcyjny, wi\u0119c raczej si\u0119 znudzi\u0142am. W podobny spos\u00f3b i statyczny, i dynamiczny, ale z wieloma ciekawymi d\u017awi\u0119kami wydobywanymi nie tylko z instrument\u00f3w, ale i ze sprz\u0119t\u00f3w przydatnych w \u017cyciu codziennym, by\u0142a Symfonia koncertuj\u0105ca<\/em> Lidii Zieli\u0144skiej.<\/p>\n Druga cz\u0119\u015b\u0107 to ju\u017c by\u0142 bardziej ruch. Co prawda Air<\/em> Helmuta Lachenmanna (tegoroczny jubilat, ko\u0144cz\u0105cy 80 lat) niespecjalnie zaskakiwa\u0142 – kto zna jeden utw\u00f3r tego kompozytora, ten jest w stanie przewidzie\u0107, co us\u0142yszy w innych – ale wiele by\u0142o tam bardzo ciekawych, szmerowych d\u017awi\u0119k\u00f3w, wydobywanych nie tylko przez orkiestr\u0119, ale i solowego perkusist\u0119 maj\u0105cego do dyspozycji wielk\u0105 bateri\u0119 instrument\u00f3w. Najwi\u0119cej ruchu, sugestywnej opowie\u015bci muzycznej, by\u0142o w ostatnim utworze: Zones de turbulence<\/em> Philippe’a Manoury. Tu zab\u0142ys\u0142o dwoje pianist\u00f3w: ameryka\u0144ska Chinka Jenny Q Chai i Polak Adam Ko\u015bmieja, ten sam, kt\u00f3ry w zesz\u0142ym roku <\/a>tak \u015bwietnie zagra\u0142 Pianophonie<\/em> Kazimierza Serockiego. M\u0142odemu piani\u015bcie marzy si\u0119 wydanie wszystkich dzie\u0142 fortepianowych Serockiego (jak r\u00f3wnie\u017c Tomasza Sikorskiego), ale chyba potrzebowa\u0142by jakiego\u015b crowdfundingu.<\/p>\n Moje zdanie oczywi\u015bcie nie jest uniwersalne, po prostu je wyra\u017cam, bo z kolei s\u0142ysza\u0142am te\u017c opinie, \u017ce to w\u0142a\u015bnie pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 koncertu by\u0142a lepsza, a druga gorsza. Jednak de facto wi\u0119cej owacji mia\u0142y oba utwory po przerwie – zachwyty Lachenmannem s\u0142yszymy na Jesieni od dobrych kilku lat, Manoury, a zw\u0142aszcza udzia\u0142 solist\u00f3w, te\u017c si\u0119 podoba\u0142.<\/p>\n Je\u015bli mo\u017cna by\u0142o poczu\u0107 si\u0119 zm\u0119czonym i troch\u0119 bez przekonania i\u015b\u0107 na drugi z koncert\u00f3w, w s\u0105siedniej sali kameralnej FN, to szybko si\u0119 o tym zapomnia\u0142o. W wykonaniu ameryka\u0144skiego Talea Ensemble us\u0142yszeli\u015bmy Schnee<\/em> du\u0144skiego tw\u00f3rcy Hansa Abrahamsena – utw\u00f3r z\u0142o\u017cony z serii miniatur zwanych przez kompozytora kanonami (cho\u0107 z czyst\u0105 form\u0105 kanonu nie maj\u0105cych wiele wsp\u00f3lnego), maj\u0105cy za sob\u0105 obrazy M.C. Eschera w tle, oczywi\u015bcie nie w sensie dos\u0142ownym. To by\u0142 ci\u0105g szczeg\u00f3lnych scenek, konstrukcji, co\u015b jakby dzia\u0142anie mechanizmu zegarowego, rozkr\u0119caj\u0105cego si\u0119 i zatrzymanego, w kt\u00f3rym kr\u0119ci si\u0119 kilka k\u00f3\u0142ek z\u0119batych zaczepiaj\u0105c si\u0119 o siebie, o brzmieniach subtelnych, migotliwych, jasnych. Tu ma\u0142a pr\u00f3bka<\/a>. Musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce ogromnie to mnie wci\u0105gn\u0119\u0142o i zapomnia\u0142am o p\u00f3\u017anej porze i zm\u0119czeniu (w ko\u0144cu przez p\u00f3\u0142 dnia dzi\u015b podr\u00f3\u017cowa\u0142am, niby wygodnie, ale zawsze). Podobnie jak reszta publiczno\u015bci, kt\u00f3ra nagrodzi\u0142a dzie\u0142o wielkimi oklaskami. Zesp\u00f3\u0142 wyst\u0105pi na Jesieni jeszcze za par\u0119 dni.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Co to jest dynamistatyka? Ten neologizm ukuty przez muzykologa Krzysztofa Szwajgiera pos\u0142u\u017cy\u0142 do opisu zawarto\u015bci tegorocznej Warszawskiej Jesieni. Co\u015b w rodzaju oksymoronu: statyczny ruch lub dynamiczny bezruch. Z przechy\u0142em w jedn\u0105 lub drug\u0105 stron\u0119.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5224"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5224"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5224\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5226,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5224\/revisions\/5226"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5224"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5224"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5224"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}