Tak w skr\u00f3cie, od tytu\u0142\u00f3w dw\u00f3ch utwor\u00f3w w programie wieczornego koncertu filharmonicznego Orkiestry Symfonicznej z Ostrawy, nazwa\u0142am sobie dwa rodzaje „dynamistatyki”: ten bardziej nieruchomy i ten, gdzie wi\u0119cej ruchu.<\/p>\n
<\/p>\n
Zacz\u0119\u0142o si\u0119 w\u0142a\u015bnie Muralem<\/em> Jos\u00e9 Mar\u00edi S\u00e1nchez-Verd\u00fa, kompozytora hiszpa\u0144skiego cenionego na Warszawskiej Jesieni, uczczonego zwi\u0119kszon\u0105 obecno\u015bci\u0105 par\u0119 lat temu. Mural ten nie by\u0142 po prostu obrazkiem czy ordynarnym tagiem, ale czym\u015b w rodzaju palimpsestu: co\u015b si\u0119 z niego wy\u0142ania\u0142o nieokre\u015blonego, jakby co\u015b przypominaj\u0105cego, ale zbyt zamglonego, by to rozpozna\u0107. W sumie mimo i\u017c to r\u00f3wnie\u017c by\u0142 utw\u00f3r na sw\u00f3j spos\u00f3b statyczny, to jednak by\u0142o w nim wi\u0119cej ruchu.<\/span><\/p>\n Baobab<\/em> autorstwa Philla Niblocka reprezentuje form\u0119 przeciwn\u0105: stoi nieruchomo jak baobab w\u0142a\u015bnie, czasem tylko kt\u00f3ry\u015b z d\u017awi\u0119k\u00f3w wychodzi na wierzch, a p\u00f3\u017aniej si\u0119 chowa. Ale wsp\u00f3\u0142brzmienie to monolit. I cho\u0107 z 2011 r., to jest w gruncie rzeczy dzie\u0142em w stylu takiego najprawdziwszego minimalizmu, jak minimalistyczna rze\u017aba ameryka\u0144ska z lat 60. czy kompozycje Pauline Oliveros. Na zako\u0144czenie pierwszej cz\u0119\u015bci ma\u0142y przerywnik w tej statyczno\u015bci: przezabawne Emil will nicht schlafen…<\/em> na g\u0142os i orkiestr\u0119 Caroli Bauckholt, kt\u00f3ra by\u0142a studentk\u0105 Mauricia Kagla. To s\u0142ycha\u0107 i wida\u0107 w podej\u015bciu do tworzonego dzie\u0142a: wyborze tematu i jego realizacji, maj\u0105cej wiele wsp\u00f3lnego z teatrem. Solistka Salome Kammer na\u015bladuje tu – niezwykle sugestywnie, mimo i\u017c jej wzmocniony elektronicznie g\u0142os nie jest modyfikowany – upartego i marudnego niemowlaka, kt\u00f3ry postanowi\u0142, \u017ce nie chce spa\u0107; orkiestra towarzyszy jej odg\u0142osami jakby chrapania; pod koniec „dzieciak” kilka razy rzuca o ziemi\u0119 misiem, a\u017c orkiestra podnosi nuty i pokazuje ich \u017c\u00f3\u0142te ok\u0142adki jak \u017c\u00f3\u0142t\u0105 kartk\u0119. Wyszli\u015bmy na przerw\u0119 serdecznie si\u0119 \u015bmiej\u0105c.<\/p>\n 30 lat ju\u017c w\u0142a\u015bnie min\u0119\u0142o od prawykonania Partity III<\/em> Paw\u0142a Szyma\u0144skiego na Warszawskiej Jesieni. Brzmi, jakby by\u0142a napisana wczoraj (w miejsce El\u017cbiety Chojnackiej gra\u0142a Ma\u0142gorzata Sarbak). Szyma\u0144ski jest znany z tego, \u017ce jest specjalist\u0105 od palimpsest\u00f3w, ale pod koniec i ten utw\u00f3r nieruchomieje. Z kolei Woven Dreams<\/em> Toshio Hosokawy bli\u017cszy jest „baobabowi”: zn\u00f3w mamy jedno wsp\u00f3\u0142brzmienie z wyp\u0142ywaj\u0105cymi na powierzchni\u0119 co jaki\u015b czas poszczeg\u00f3lnymi d\u017awi\u0119kami. Kompozytor opowiada, \u017ce chcia\u0142 zilustrowa\u0107 tym utworem sw\u00f3j sen o sobie w \u0142onie matki. Jest w tym wsp\u00f3\u0142brzmieniu rzeczywi\u015bcie co\u015b \u0142agodnego, ciep\u0142ego i przyjaznego.<\/p>\n