W zesz\u0142ym roku jako\u015b nie mia\u0142am czasu zagl\u0105da\u0107 na Ogrody Muzyczne; w tym, o dziwo, zdarza mi si\u0119 to nawet do\u015b\u0107 cz\u0119sto, cho\u0107 te\u017c jestem raczej zaj\u0119ta – ale mniej je\u017cd\u017c\u0119. G\u0142\u00f3wnie wpadam na koncerty, cho\u0107 i na filmy zdarza mi si\u0119 zagl\u0105da\u0107, np. tego wieczoru.<\/p>\n
W sobot\u0119, prosto z poci\u0105gu z Sopotu, pojecha\u0142am na wyst\u0119p Agaty Zubel, kt\u00f3ra z Cezarym Duchnowskim i Andrzejem Bauerem da\u0142a ich wsp\u00f3ln\u0105 interpretacj\u0119 dziesi\u0119ciu piosenek<\/a> Derwida, czyli Witolda Lutos\u0142awskiego, \u0142\u0105cznie z takimi hitami jak Nie oczekuj\u0119 dzi\u015b nikogo<\/em> czy\u00a0Plamy na s\u0142o\u0144cu<\/em>, niegdy\u015b \u015bpiewanymi przez Ren\u0119 Rolsk\u0105<\/a> czy nieod\u017ca\u0142owan\u0105 Ludmi\u0142\u0119 Jakubczak<\/a>. Czy Agata okaza\u0142a si\u0119\u00a0ich godn\u0105 nast\u0119pczyni\u0105? No, to jednak nie ca\u0142kiem ta bajka,\u00a0cho\u0107 okaza\u0142o si\u0119, \u017ce piosenkarskie zaci\u0119cie nie jest tej \u015bpiewaczce obce. Opracowania by\u0142y bardzo wyrafinowane, ale z cienkim dowcipem i aluzjami do powa\u017cnej tw\u00f3rczo\u015bci Lutos\u0142awskiego (kt\u00f3rymi pewnie kompozytor by si\u0119 do\u015b\u0107 zdziwi\u0142): Koncertu na orkiestr\u0119<\/em> czy\u00a0III Symfonii<\/em>. I w tym wszystkim bardzo poetyckie. Na koniec solistka otrzyma\u0142a wr\u0119czone jej na poduszce z\u0142ote pantofelki, nawi\u0105zuj\u0105ce do uroczo przez ni\u0105 wykonanego przeboju pod tym tytu\u0142em. Wydatek to niewielki, p\u0142aci si\u0119 tylko raz, a z\u0142ote pantofelki<\/em> itp. Pierwszy raz s\u0142ysza\u0142am w ca\u0142o\u015bci ten program (by\u0142 wykonany we Wroclawiu na Musica Polonica Nova i w Warszawie w zesz\u0142ym roku w ramach \u0141a\u0144cucha, ale nie mog\u0142am by\u0107; pojedynczy fragment s\u0142ysza\u0142am w radiu) i ogromnie mi si\u0119 spodoba\u0142. Powinna powsta\u0107 z tego p\u0142yta.<\/p>\n Wczoraj z cyklu „Fortepian 200 lat p\u00f3\u017aniej” wyst\u0105pi\u0142 hiszpa\u0144ski pianista Alberto Rosado. Gra\u0142 na przemian utwory Messiaena z cyklu 20 spojrze\u0144 na Dzieci\u0105tko Jezus<\/em> oraz dzie\u0142a krajana solisty, Jose Manuela L\u00f3pez L\u00f3pez. Te ostatnie by\u0142y wykonywane z projekcj\u0105 barwnych zmieniaj\u0105cych si\u0119 p\u0142ynnie slajd\u00f3w, a Messiaen podobno ze \u015bwiat\u0142ami w kolorach odpowiednich do opisu samego kompozytora, ale na to jako\u015b nie zwr\u00f3ci\u0142am uwagi, zapewne dlatego, \u017ce na ekranie w tym czasie pokazywane by\u0142y r\u0119ce muzyka. W ka\u017cdym razie gra\u0142 \u015bwietnie.<\/p>\n We wtorkowy wiecz\u00f3r pokazano trzy filmy zwi\u0105zane z Chopinem. Najpierw Jestem w Palmie<\/em> z 1980 r., ukazuj\u0105cy pobyt Chopina na Majorce poprzez tamtejsze pejza\u017ce, fragmenty list\u00f3w jego i George Sand i wypowiedzi miejscowych os\u00f3b. Do\u015b\u0107 to staro\u015bwieckie i kolory ju\u017c niestety przyblak\u0142e. Drugi film, Ostatnia podr\u00f3\u017c<\/em> (1999), dotyczy\u0142 wyjazdu Chopina do Anglii w 1848 r. Trzeba przyzna\u0107, \u017ce teksty jego list\u00f3w s\u0105 najlepszym komentarzem i inne s\u0105 zb\u0119dne. Troch\u0119 pokazanej Anglii i Szkocji, a potem powr\u00f3t do Pary\u017ca i ostatnie chwile; dokument inscenizowany z aktorami w rolach g\u0142\u00f3wnych. Mo\u017ce troszk\u0119 to by\u0142o pretensjonalne, ale ratowa\u0142 to fakt, \u017ce wszystkie teksty by\u0142y autentyczne.<\/p>\n Wreszcie podr\u00f3\u017c sentymentalna (dla mnie): wyst\u0119p Marthy Argerich w warszawskim Studiu S-1 (tak si\u0119 w\u00f3wczas nazywa\u0142o) w 1992 r., w najlepszym momencie tego miejsca, gdy jeszcze by\u0142o na rozruchu, a Martha zrobi\u0142a warszawiakom wspania\u0142y prezent: da\u0142a a\u017c cztery koncerty w r\u00f3\u017cnych konfiguracjach. Tu pokazano Koncert e-moll<\/em> Chopina z Sinfoni\u0105 Varsovi\u0105 pod batut\u0105 Grzegorza Nowaka. Patrzy\u0142am z rozrzewnieniem na o wiele m\u0142odszych koleg\u00f3w z orkiestry (jeden m\u0142ody oboista ju\u017c nie\u00a0\u017cyje, zmar\u0142 na bia\u0142aczk\u0119…), na publiczno\u015b\u0107, w\u015br\u00f3d kt\u00f3rej by\u0142o wielu znajomych, w tym m\u00f3j najulubie\u0144szy prof. Bardini (ja te\u017c by\u0142am na tym koncercie, ale kamera mnie nie z\u0142apa\u0142a), no i na do\u015b\u0107 m\u0142od\u0105 jeszcze w\u00f3wczas i szalon\u0105 Marth\u0119, kt\u00f3ra z fina\u0142u zrobi\u0142a jakiego\u015b op\u0119tanego krakowiaka. I tu dodam, \u017ce przed pokazem film\u00f3w by\u0142a rozmowa z go\u015bciem, kt\u00f3rym by\u0142 Stanis\u0142aw Leszczy\u0144ski – wspomina\u0142 te koncerty (to on by\u0142 sprawc\u0105!) i doda\u0142, \u017ce cho\u0107 i w tym roku – tfu, tfu! – Martha ma u nas zagra\u0107 Koncert e-moll<\/em>, to b\u0119dzie to w\u0142a\u015bciwie zupe\u0142nie\u00a0nie ten sam\u00a0utw\u00f3r, poniewa\u017c Fou Ts’ong, z kt\u00f3rym niedawno si\u0119 konsultowa\u0142a, przekona\u0142 j\u0105, \u017ce trzeba ten koncert gra\u0107 wolniej. (To swoj\u0105 drog\u0105 niesamowita pokora wielkiej artystki: wci\u0105\u017c si\u0119 uczy\u0107, wci\u0105\u017c zasi\u0119ga\u0107 rady u wybitnych koleg\u00f3w…) No i teraz gra go wolniej; Staszek s\u0142ysza\u0142 go w\u0142a\u015bnie par\u0119 tygodni temu i m\u00f3wi: to jest inny \u015bwiat. Ju\u017c jestem ciekawa i mam nadziej\u0119, \u017ce uda si\u0119 t\u0119 ciekawo\u015b\u0107 zaspokoi\u0107…<\/p>\n Warto zagl\u0105da\u0107 na Ogrody – b\u0119dzie jeszcze wiele bardzo interesuj\u0105cych rzeczy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W zesz\u0142ym roku jako\u015b nie mia\u0142am czasu zagl\u0105da\u0107 na Ogrody Muzyczne; w tym, o dziwo, zdarza mi si\u0119 to nawet do\u015b\u0107 cz\u0119sto, cho\u0107 te\u017c jestem raczej zaj\u0119ta – ale mniej je\u017cd\u017c\u0119. G\u0142\u00f3wnie wpadam na koncerty, cho\u0107 i na filmy zdarza mi si\u0119 zagl\u0105da\u0107, np. tego wieczoru. W sobot\u0119, prosto z poci\u0105gu z Sopotu, pojecha\u0142am na […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/524"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=524"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/524\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=524"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=524"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=524"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}