Musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce pocz\u0105tek by\u0142 ca\u0142kiem obiecuj\u0105cy. A rozpocz\u0119\u0142a zmagania a\u017c tr\u00f3jka Polak\u00f3w, pokazuj\u0105c plusy i minusy „szko\u0142y polskiej” (oczywi\u015bcie je\u015bli co\u015b takiego istnieje).<\/p>\n
<\/p>\n
Tymoteusz Bies, kt\u00f3ry wyst\u0105pi\u0142 jako pierwszy, jest te\u017c jednym z m\u0142odszym z naszej ekipy – ma 20 lat. Nie s\u0142ysza\u0142am go dot\u0105d, a jest nie tylko jednym z naszych m\u0142odszych, ale i muzykalniejszych. Z przyjemno\u015bci\u0105 s\u0142ucha\u0142o si\u0119 go od pocz\u0105tku wyst\u0119pu, od subtelnego, poetyckiego Nokturnu H-dur<\/em> op. 9 nr 3 (ca\u0142e szcz\u0119\u015bcie, nawiasem m\u00f3wi\u0105c, \u017ce nie ma w programie Nokturnu Es-dur<\/em> z tego\u017c opusu, bo to ju\u017c dla wielu z nas „nokturn pendolino”). \u0141adnie te\u017c poradzi\u0142 sobie z etiudami (w Etiudzie F-dur<\/em> mo\u017ce lewa r\u0119ka troch\u0119 zbyt g\u0142o\u015bna) i z Ballad\u0105 F-dur<\/em>, muzykalnie zagran\u0105, nie zar\u0105ban\u0105, o co \u0142atwo. Dw\u00f3ch kolejnych Polak\u00f3w – Rafa\u0142 B\u0142aszczyk i \u0141ukasz Piotr Byrdy – ju\u017c tak nie zadowoli\u0142o. Obaj s\u0105 typami „wymiataczy” (kt\u00f3rych w tym konkursie b\u0119dzie jeszcze wielu, i oczywi\u015bcie nie tylko w polskiej ekipie), nie rozumiej\u0105c, \u017ce gra na tempo nie jest op\u0142acalna – mo\u017cna si\u0119 wywali\u0107, a przynajmniej potkn\u0105\u0107, jak to zdarzy\u0142o si\u0119 B\u0142aszczykowi w Etiudzie C-dur<\/em> op. 10 nr 1. Przy tym kiedy my\u015bli si\u0119 przede wszystkim o technice, gra jest sztywna i po prostu nudzi.<\/p>\n Po Polakach zaprezentowa\u0142o nam si\u0119 dwoje W\u0142och\u00f3w. Przed przerw\u0105 – zaledwie 19-letnia Michelle Candotti. Program dobra\u0142a sobie ambitnie, z du\u017c\u0105 ilo\u015bci\u0105 oktaw, i cho\u0107 nie dysponuje technik\u0105 oktawow\u0105 Marthy Argerich, to nie jest \u017ale. R\u00f3wnie\u017c gra\u0142a Ballad\u0119 F-dur<\/em>, kt\u00f3rej pocz\u0105tek by\u0142 mo\u017ce mniej wyrazisty, ale za to wirtuozowski \u015brodek stara\u0142a si\u0119 gra\u0107 muzykalnie. Podobnie z Nokturnem c-moll<\/em> i Etiud\u0105 h-moll<\/em>. Z kolei jej rodak Luigi Carroccia, pierwszy po przerwie, to ciekawa osobowo\u015b\u0107. Barkarol\u0119<\/em> rozpocz\u0105\u0142 subtelnie i „rozbuja\u0142” fachowo (cho\u0107 nie jest z Wenecji), mimo du\u017cych kontrast\u00f3w nie przekraczaj\u0105c granicy dobrego smaku. W Nokturnie H-dur<\/em> op. 62 nr 1 troch\u0119 mnie razi\u0142o dziwne wycofywanie g\u0142\u00f3wnej melodii, ale poza tym by\u0142o OK, a oba „wichry syberyjskie”, czyli Etiuda h-moll<\/em> i Etiuda a-moll<\/em> op. 25 nr 11, r\u00f3wnie\u017c wia\u0142y jak trzeba.<\/p>\n Po W\u0142ochach – dwie Rosjanki, i to siostry. Starsza, Galina Chistiakova, zacz\u0119\u0142a bardzo \u0142adnie ten sam Nokturn H-dur<\/em>, ale \u015brodkow\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 przesadnie skontrastowa\u0142a, co niestety by\u0142o zapowiedzi\u0105 dalszego ci\u0105gu: reszta programu wypad\u0142a do\u015b\u0107 histerycznie, z dziwnymi zrywami; dotyczy\u0142o to zar\u00f3wno etiud (zamazanych przy tym), jak Scherza E-dur<\/em>. O wiele lepiej wypad\u0142a Irina, kt\u00f3ra gra\u0142a w spos\u00f3b bardziej zr\u00f3wnowa\u017cony i muzykalny. Jedyne pretensje do niej mog\u0119 mie\u0107 o brak s\u0142yszalno\u015bci \u015brodkowych nut (tj. dolnej nuty w sek\u015bcie) w Etiudzie As -dur<\/em> oraz o lekki ba\u0142agan w finale Ballady f-moll<\/em>, zagranej poza tym bardzo \u0142adnie.<\/p>\n Ostatni akcent – korea\u0144ski, i to mocny. Seong-Jin Cho, pianista po trzecich nagrodach na Konkursie im. Czajkowskiego (2011) i Konkursie im. Rubinsteina (2014), pokaza\u0142 klas\u0119. \u015awietny, bardzo muzykalny Nokturn c-moll<\/em>, \u015bwietne obie etiudy (pokaza\u0142, jak powinno si\u0119 gra\u0107 op. 10 nr 1!) i ca\u0142kiem nie\u017ale zrozumiana Fantazja f-moll<\/em>.<\/p>\n Troch\u0119 si\u0119 ba\u0142am o poziom tego konkursu, ale jak na razie nie jest \u017ale.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce pocz\u0105tek by\u0142 ca\u0142kiem obiecuj\u0105cy. A rozpocz\u0119\u0142a zmagania a\u017c tr\u00f3jka Polak\u00f3w, pokazuj\u0105c plusy i minusy „szko\u0142y polskiej” (oczywi\u015bcie je\u015bli co\u015b takiego istnieje).<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5265"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5265"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5265\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5268,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5265\/revisions\/5268"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5265"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5265"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5265"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}