{"id":530,"date":"2010-08-06T01:18:44","date_gmt":"2010-08-05T23:18:44","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=530"},"modified":"2010-08-06T09:44:17","modified_gmt":"2010-08-06T07:44:17","slug":"fryderyk-wzruszal-sie-norma","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2010\/08\/06\/fryderyk-wzruszal-sie-norma\/","title":{"rendered":"Fryderyk wzrusza\u0142 si\u0119 „Norm\u0105”"},"content":{"rendered":"

Bardzo ciekawie – s\u0105 zdania, \u017ce wr\u0119cz sensacyjnie – zapowiada si\u0119 pi\u0105tkowe wykonanie koncertowe Normy<\/em> Belliniego przez solist\u00f3w i zesp\u00f3\u0142 Europa Galante w Filharmonii Narodowej. By\u0142am na konferencji prasowej z Fabiem Biondim, kt\u00f3ry m\u00f3wi\u0142 rzeczy fascynuj\u0105ce.<\/p>\n

Norm\u0119<\/em> zagrali po raz pierwszy na instrumentach z epoki 9 lat temu na Festiwalu Verdiowskim w Parmie. Od tego czasu jej nie powt\u00f3rzyli, dopiero teraz zagraj\u0105 j\u0105 tutaj i maj\u0105 nadziej\u0119, \u017ce opera w tej formie zacznie tym koncertem sw\u00f3j triumfalny poch\u00f3d przez sceny \u015bwiata. Jednocze\u015bnie uka\u017ce si\u0119 nowe wydanie krytyczne Normy<\/em>, opracowane przez Biondiego.<\/p>\n

FB bardzo si\u0119 cieszy, \u017ce wykonaj\u0105 to w\u0142a\u015bnie w tej sali, poniewa\u017c w czasach Belliniego orkiestra gra\u0142a nie w kanale, ale bli\u017cej poziomu sceny. W paryskiej Op\u00e9ra Comique jest tak jeszcze dzi\u015b.\u00a0Jeszcze pono\u0107 Verdi twierdzi\u0142, \u017ce orkiestra w operze powinna roboare<\/em> – robi\u0107 ha\u0142as. Jednocze\u015bnie soli\u015bci powinni idealnie podawa\u0107 tekst. Krytyka czas\u00f3w Belliniego pisa\u0142a o jego operach, \u017ce to powr\u00f3t na scen\u0119 sztuki deklamacji. Giuditta Pasta, dla kt\u00f3rej partia Normy zosta\u0142a napisana, by\u0142a wielk\u0105 artystk\u0105 teatru. Ten element jest bardzo tu wa\u017cny. Dramaturgia jest dla Biondiego tak\u017ce umiej\u0119tno\u015bci\u0105 korelacji dzia\u0142ania muzyk\u00f3w z opowiadan\u0105 histori\u0105.<\/p>\n

Oczywi\u015bcie trzeba pami\u0119ta\u0107, m\u00f3wi Biondi, \u017ce ju\u017c chyba nikt w\u015br\u00f3d muzyk\u00f3w „historycznie poinformowanych” nie uwa\u017ca, \u017ce odtwarzaj\u0105 orygina\u0142. Wiadomo przecie\u017c, \u017ce nawet s\u0142ucha\u0142o si\u0119 inaczej, zupe\u0142nie inne rzeczy robiono w operze w tych czasach. W La Scali zreszt\u0105 w og\u00f3le dominowa\u0142 w\u00f3wczas balet. Od tamtych czas\u00f3w zmieni\u0142o si\u0119 spo\u0142ecze\u0144stwo i odbi\u00f3r. Stracili\u015bmy s\u0142ownik, kt\u00f3ry pozwoli\u0142by nam zrozumie\u0107 wszelkie konteksty. \u015awiat interpretacji opiera si\u0119 na hipotezach. Wiemy jednak wa\u017cn\u0105 rzecz: Belliniego bardzo przyci\u0105ga\u0142 duch romantyzmu, ale jednocze\u015bnie kompozytor by\u0142 przywi\u0105zany do klasycyzmu. Podobnie zreszt\u0105 jak jego przyjaciel Chopin. Typowym b\u0142\u0119dem wsp\u00f3\u0142czesnego spo\u0142ecze\u0144stwa jest zami\u0142owanie do stawiania ostrych granic: odt\u0105d dot\u0105d mamy klasycyzm, a od tego dnia romantyzm. Nigdy tak nie by\u0142o.<\/p>\n

\u015apiew te\u017c by\u0142 zupe\u0142nie inny. Nasza wsp\u00f3\u0142czesno\u015b\u0107, narzeka s\u0142usznie Biondi, zatru\u0142a nas ha\u0142asem, a belcanto dzi\u015b polega na krzyku. W rzeczywisto\u015bci takie nie by\u0142o. Co nie znaczy, \u017ce Norma<\/em> ma by\u0107 wykonywana kameralnie. Przeciwnie, m\u00f3wi dyrygent i skrzypek, nasze wykonanie b\u0119dzie do\u015b\u0107 kanciaste, nawet mo\u017ce agresywne. Ma by\u0107 pi\u0119kn\u0105 rzek\u0105 d\u017awi\u0119ku, kt\u00f3ra ta\u0144czy, ale nie zatapia. My\u015bl\u0119, dodaje FB, \u017ce Bellini zas\u0142uguje na to, \u017ceby wykonywa\u0107 jego muzyk\u0119 tak, jak zosta\u0142a napisana, nie zniekszta\u0142con\u0105 manierami naros\u0142ymi przez pokolenia. Wtedy lepiej zrozumiemy, dlaczego Chopin p\u0142aka\u0142 s\u0142uchaj\u0105c Normy<\/em>, a arii Casta diva<\/em> zapragn\u0105\u0142 wys\u0142ucha\u0107 na \u0142o\u017cu \u015bmierci.<\/p>\n

Dlatego ogromnie jestem ciekawa wykonania. A tymczasem w czwartek odby\u0142 si\u0119 recital sopranistki holenderskiej\u00a0Lenneke Ruiten<\/a>, laureatki r\u00f3\u017cnych konkurs\u00f3w. \u015apiewa\u0142a z du\u017cym wdzi\u0119kiem, bezpretensjonalnie\u00a0i inteligentnie, cho\u0107 g\u0142os mia\u0142a jako\u015b dziwnie umiejscowiony. No, ale skoro niekt\u00f3re utwory z tego repertuaru (pie\u015bni Belliniego czy za\u015bpiewany na bis jeden z mazurk\u00f3w Chopina w opracowaniu Pauline Viardot) mam w uszach w wykonaniu Olgi Pasiecznik, to teraz trudno mi dogodzi\u0107. Ale og\u00f3lnie by\u0142am raczej zadowolona, zw\u0142aszcza, \u017ce repertuar ciekawy: zupe\u0142nie mi nieznane pie\u015bni Mendelssohna, m\u0142odego Wagnera, Liszta, Bizeta – no i Chopina (po niemiecku).<\/p>\n

A przed Norm\u0105<\/em> czeka mnie jeszcze jeden recital – tym razem tenora, Hansa J\u00f6rga Mammel<\/span><\/span>a (z Ew\u0105 Pob\u0142ock\u0105); w programie sami jubilaci, czyli Chopin, Paderewski i Schumann.<\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Bardzo ciekawie – s\u0105 zdania, \u017ce wr\u0119cz sensacyjnie – zapowiada si\u0119 pi\u0105tkowe wykonanie koncertowe Normy Belliniego przez solist\u00f3w i zesp\u00f3\u0142 Europa Galante w Filharmonii Narodowej. By\u0142am na konferencji prasowej z Fabiem Biondim, kt\u00f3ry m\u00f3wi\u0142 rzeczy fascynuj\u0105ce. Norm\u0119 zagrali po raz pierwszy na instrumentach z epoki 9 lat temu na Festiwalu Verdiowskim w Parmie. Od tego […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/530"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=530"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/530\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=530"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=530"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=530"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}