Dwa \u015bwietne koncerty jednego dnia, pod rz\u0105d – to normalne na tym festiwalu.<\/p>\n
1. Joshua Bell<\/a> – skrzypce (stradivarius po Bronis\u0142awie Hubermanie), Steven Isserlis<\/a> – wiolonczela (te\u017c stradivarius), D\u00e9nes V\u00e1rjon<\/a> – fortepian (steinway filharmoniczny). Ka\u017cdy dzia\u0142a jako solista, ale razem grywaj\u0105 od dawna – i byli znakomici! Bell w kameralnym graniu nie zachowuje si\u0119 tak pretensjonalnie, jak to potrafi, gdy gra solo; Isserlis ma bogat\u0105 dusz\u0119 i w og\u00f3le jest wszechstronny; pianisty nie zna\u0142am, ale okaza\u0142 si\u0119 bardzo ciekawym, urodzonym kameralist\u0105. W pierwszej cz\u0119\u015bci Chopin – urocze, m\u0142odzie\u0144cze Trio g-moll<\/em> i p\u00f3\u017ana Sonata na wiolonczel\u0119 i fortepian<\/em>. Do obu utwor\u00f3w mam s\u0142abo\u015b\u0107, do ka\u017cdego z innego powodu. Sonat\u0119 wiolonczelow\u0105<\/em> po prostu kocham i kiedy\u015b pok\u0142\u00f3ci\u0142am si\u0119 o ni\u0105 ostro z Piotrem Wierzbickim, kt\u00f3ry twierdzi, \u017ce jest ona wym\u0119czonym i nieudanym tworem. Fakt, \u017ce Chopin m\u0119czy\u0142 si\u0119 przy pisaniu, ale on tak cz\u0119sto si\u0119 m\u0119czy\u0142 – jego r\u0119kopisy zwykle bywaj\u0105 pokre\u015blone; a w tym wypadku dosz\u0142o jeszcze to, \u017ce pisa\u0142 na wiolonczel\u0119 po raz pierwszy po dwudziestu niemal latach. Pomaga\u0142 mu pewnie troch\u0119 jego przyjaciel Auguste Franchomme, dla kt\u00f3rego utw\u00f3r by\u0142 pisany. Obie partie s\u0105 piekielnie trudne – o fortepianowej rozmawia\u0142am kiedy\u015b z Januszem Olejniczakiem (zreszt\u0105 sama te\u017c potrafi\u0119 oceni\u0107), o wiolonczelowej – z Dominikiem Po\u0142o\u0144skim. Tak wi\u0119c \u017ceby uzyska\u0107 efekt, kt\u00f3ry by\u0142by i interesuj\u0105cy, i poruszaj\u0105cy, trzeba by\u0107 muzykiem i sprawnym, i z dusz\u0105. Ci dwaj tacy byli, a przy tym grali bardzo po prostu,\u00a0bez pretensji i nad\u0119cia. (Ciekawe swoj\u0105 drog\u0105, jak t\u0119 sam\u0105 sonat\u0119 zagraj\u0105 na tym festiwalu Argerich i Maisky – pewnie iskry si\u0119 posypi\u0105…) Isserlis uj\u0105\u0142 mnie kiedy\u015b, gdy mia\u0142 tu recital i by\u0142o to zaraz po zamordowaniu Daniela Pearla<\/a>, dziennikarza porwanego przez Al-Kaid\u0119. Powiedzia\u0142 wtedy, \u017ce chce sw\u00f3j koncert po\u015bwi\u0119ci\u0107 pami\u0119ci Daniela, kt\u00f3ry\u00a0by\u0142 jego przyjacielem, cz\u0142owiekiem nie tylko o wielkim intelekcie, ale tak\u017ce muzykiem (grywa\u0142 na klarnecie)…<\/p>\n Wracaj\u0105c do sobotniego koncertu, druga cz\u0119\u015b\u0107 by\u0142a dla drugiego jubilata – Schumanna. Sonat\u0119 a-moll<\/em> Bell gra\u0142 z artystowskimi gestami, wi\u0119c lepiej by\u0142o si\u0119 na niego nie patrze\u0107, a kiedy zamkn\u0119\u0142o si\u0119 oczy (o ile si\u0119 nie zasn\u0119\u0142o – ci\u0119\u017cki by\u0142 ten dzie\u0144), by\u0142o bardzo przyjemnie. I Trio<\/em> zn\u00f3w bezpretensjonalnie. Bardzo si\u0119 podoba\u0142o i publiczno\u015b\u0107 s\u0142usznie domaga\u0142a si\u0119 bisu. Kt\u00f3ry otrzyma\u0142a (te\u017c Schumanna).<\/p>\n 2. The Tallis Scholars. Zesp\u00f3\u0142 istnieje prawie 30 lat, ale pewnie sk\u0142ad zmienia\u0142 si\u0119 wielokrotnie, a niedawno chyba zosta\u0142 bardzo odm\u0142odzony, bo poza paroma paniami i jedn\u0105 pani\u0105 wszyscy wygl\u0105daj\u0105 na poni\u017cej trzydziestki (albo tak m\u0142odo). Takie „\u015bpiewanie jak anio\u0142ki” dzi\u015b nie wszystkich ju\u017c zachwyca, bywa kontestowane (Beata<\/strong> wczoraj stwierdzi\u0142a, \u017ce nie przepada za tym zespo\u0142em), ale w pewnym repertuarze sprawdza si\u0119 idealnie, pocz\u0105wszy od patrona, Thomasa Tallisa<\/a> i innych angielskich tw\u00f3rc\u00f3w z tego\u015b okresu. W Ko\u015bciele Ewangelickim (lutera\u0144skim; Chopin wyst\u0105pi\u0142 tu w dzieci\u0144stwie, o czym pastor nie omieszka\u0142 na pocz\u0105tku przypomnie\u0107) za\u015bpiewali pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 w\u0142osk\u0105, drug\u0105 polsk\u0105. Dla mnie ten koncert\u00a0mia\u0142\u00a0pewne walory sentymentalne, bo po pierwsze, mog\u0142am sobie powspomina\u0107, jak si\u0119 \u015bpiewa\u0142o w ch\u00f3rze w tym ko\u015bciele (a zdarza\u0142o mi si\u0119 wielokrotnie, bardzo dawno ju\u017c temu…), po drugie, repertuar by\u0142 mi cz\u0119\u015bciowo bardzo dobrze znany, jak Stabat Mater<\/a><\/em> Giovanniego Pierluigi da Palestriny, Missa pulcherrima<\/a><\/em> Bart\u0142omieja P\u0119kiela i Vox in Rama<\/a><\/em> Miko\u0142aja Ziele\u0144skiego. No, a jeszcze s\u0142ynne Miserere<\/em> Alegriego<\/a>, kt\u00f3re kiedy\u015b ma\u0142y Mozart spisa\u0142 z pami\u0119ci. A w \u015brodku polskiej cz\u0119\u015bci – prawykonanie kr\u00f3tkiego utworu Paw\u0142a Mykietyna, napisanego na zam\u00f3wienie festiwalu, pt. Berceuse<\/em>. Troch\u0119 to taki \u017carcik, osnuty na – jakby to powiedzie\u0107 – formule akompaniamentowej (niekoniecznie zreszt\u0105 tylko chopinowskiej), \u015bpiewanej na sylabach pam-pam-pam, w \u015brodkowej cz\u0119\u015bci utworu zast\u0105pionych oddechami (jakby kto\u015b ju\u017c przy tej ko\u0142ysance zasn\u0105\u0142). Zabawny przerywnik.<\/p>\n I ten zesp\u00f3\u0142 te\u017c zosta\u0142 nam\u00f3wiony do bisu. Te\u017c s\u0142usznie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dwa \u015bwietne koncerty jednego dnia, pod rz\u0105d – to normalne na tym festiwalu. 1. Joshua Bell – skrzypce (stradivarius po Bronis\u0142awie Hubermanie), Steven Isserlis – wiolonczela (te\u017c stradivarius), D\u00e9nes V\u00e1rjon – fortepian (steinway filharmoniczny). Ka\u017cdy dzia\u0142a jako solista, ale razem grywaj\u0105 od dawna – i byli znakomici! Bell w kameralnym graniu nie zachowuje si\u0119 tak […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/531"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=531"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/531\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=531"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=531"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=531"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}