{"id":532,"date":"2010-08-10T01:23:23","date_gmt":"2010-08-09T23:23:23","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=532"},"modified":"2010-08-10T01:27:28","modified_gmt":"2010-08-09T23:27:28","slug":"ognisty-ogrod","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2010\/08\/10\/ognisty-ogrod\/","title":{"rendered":"Ognisty Ogr\u00f3d"},"content":{"rendered":"

Tak, o Chopinie b\u0119dzie ma\u0142o, ale jednak. Cho\u0107by dlatego, \u017ce dzisiejszy wyst\u0119p Il Giardino Armonico mia\u0142 tytu\u0142 „Czy w\u0142oski barok zna\u0142 Chopina”. Tytu\u0142, przyznajmy, dziwny. Ostatecznie okaza\u0142o si\u0119, \u017ce Chopina raczej zna\u0142 barok niemiecki… ale po kolei.<\/p>\n

Zesp\u00f3\u0142 dzi\u015b wyst\u0105pi\u0142 w swojej kameralnej formie: troje skrzypiec, continuo plus solowe d\u0119te. Po\u00a0utworach na same smyczki – Sonacie<\/em> Giovanniego Battisty Fontany, Ciaconnie<\/em> Tarquinia Meruli (kt\u00f3ry zna\u0142 nie Chopina, lecz Polsk\u0119, bo tu przez pewien czas pracowa\u0142, w Warszawie u Zygmunta III Wazy) i Sonacie<\/em> Johanna Heinricha Schmelzera, zagranych z temperamentem, wr\u0119cz ogni\u015bcie,\u00a0zacz\u0105\u0142 si\u0119 teatr pt. Sonata F-dur<\/em> na dwie sza\u0142amaje, smyczki i continuo Telemanna. Dw\u00f3ch sza\u0142amaist\u00f3w, w tym szef zespo\u0142u Giovanni Antonini, wesz\u0142o na scen\u0119 w \u015brodku utworu, ju\u017c graj\u0105c. Telemann te\u017c zna\u0142 Polsk\u0119, bo pracowa\u0142 – on z kolei – w \u017barach i\u00a0Pszczynie, a w tym utworze pewne \u015blady polskich rytm\u00f3w tanecznych s\u0105.\u00a0Sza\u0142amaje brzmia\u0142y pi\u0119knie, \u0142agodnie i klarnetowo, a muzycy niemal ta\u0144czyli. W ostatniej cz\u0119\u015bci by\u0142a niespodzianka: kadencja zagrana przez solist\u00f3w, w kt\u00f3rej nagle rozpoznali\u015bmy… Preludium e-moll<\/em> Chopina. Tak wi\u0119c, jak si\u0119 okaza\u0142o, to Telemann go zna\u0142. Przed przerw\u0105 jeszcze by\u0142a Follia<\/em> Vivaldiego.\u00a0<\/p>\n

Druga cz\u0119\u015b\u0107 rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 kolejnym utworem Telemanna z udzia\u0142em dw\u00f3ch sza\u0142amai, ale ju\u017c mniej folkowym i bez chopinowskich wtr\u0119t\u00f3w, a reszt\u0119 programu zape\u0142ni\u0142 Vivaldi. Po Koncercie g-moll<\/em> na smyczki i continuo pojawi\u0142 si\u0119 Antonini z fifulk\u0105! Wykonany na fina\u0142 Koncert C-dur<\/a><\/em> to by\u0142o mistrzostwo \u015bwiata. Publiczno\u015b\u0107 rozgrzana do bia\u0142o\u015bci zmusi\u0142a zesp\u00f3\u0142 do dw\u00f3ch bis\u00f3w. Najpierw muzycy dali Antoniniemu odpocz\u0105\u0107, graj\u0105c rozkoszn\u0105\u00a0Ciaconn\u0119<\/a><\/em> Meruli, a potem wr\u00f3ci\u0142 szef i powt\u00f3rzy\u0142 \u015brodkow\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 koncertu.<\/p>\n

Pysznie by\u0142o i sala by\u0142a nawet do\u015b\u0107 pe\u0142na, w ka\u017cdym razie wygl\u0105da\u0142o to lepiej ni\u017c w niedziel\u0119, kiedy to by\u0142o mi przykro, gdy zobaczy\u0142am „\u0142ysiny” na sali. A program by\u0142 o wiele ciekawszy, nietuzinkowy. Jak wielokrotnie ju\u017c s\u0142ysza\u0142am Il Giardino Armonico w formie takiej jak dzi\u015b, to w wi\u0119kszym sk\u0142adzie i w repertuarze postbarokowym, a nawet romantycznym – po raz pierwszy! A Antonini ograniczy\u0142 si\u0119 do roli dyrygenta i sprawdzi\u0142 si\u0119 w niej nie gorzej ni\u017c Biondi w Normie<\/em>.<\/p>\n

Co by\u0142o charakterystyczne dla tego koncertu, to r\u00f3wnie\u017c wielka energia, a przy tym bardzo ciekawy dob\u00f3r programu, w kt\u00f3rym dominowa\u0142y utwory w charakterze troch\u0119 Sturm und Drang<\/em>.\u00a0Od Symfonii f-moll „La Passione”<\/em> Haydna poprzez uwertur\u0119 Olympie<\/em> r\u00f3wie\u015bnika Mozarta, Josepha Martina Krausa, po Symfoni\u0119 d-moll „Della casa del diavolo”. <\/a><\/em>Zacz\u0119\u0142o si\u0119 wi\u0119c z pasj\u0105, a sko\u0144czy\u0142o diabolicznie… A w \u015brodku dowcipna uwertura do W\u0142oszki w Algierze<\/em>, kt\u00f3ra na tych instrumentach nabra\u0142a ca\u0142kiem innego wymiaru (cudne kot\u0142y!) i pokaza\u0142a, jak bardzo Rossini jeszcze tkwi\u0142 w klasycyzmie, no i – chwila historyczna – pierwsze w historii zespo\u0142u wykonanie Chopina. To by\u0142a Fantazja na tematy polskie<\/em>, a solistk\u0105 (na erardzie) by\u0142a – niespodzianie – Magdalena Lisak. Mia\u0142 gra\u0107 Dejan Lazi\u0107, ale biedak z\u0142ama\u0142 r\u0119k\u0119 niemal w ostatniej chwili (oby mu si\u0119 jak najszybciej i najlepiej zros\u0142a), a pani\u0105 Lisak podobno \u015bci\u0105gn\u0119li z wakacji nad morzem. Dzielnie walczy\u0142a, trzeba przyzna\u0107. Po ca\u0142ym koncercie te\u017c by\u0142 bis: powt\u00f3rzenie W\u0142oszki<\/em>. Ciekawe, \u017ce na twarzach publiczno\u015bci i dzi\u015b, i wczoraj, i tak\u017ce na Normie<\/em> obserwowa\u0142am u\u015bmiechy, po\u0142\u0105czone z najwy\u017cszym skupieniem. I tak samo trudno by\u0142o si\u0119 rozchodzi\u0107 po koncercie do dom\u00f3w.<\/p>\n

Z reporterskiego obowi\u0105zku dodam, \u017ce po po\u0142udniu by\u0142 recital pianistyczny Jewgienija Koroliowa, kt\u00f3ry od lat wyk\u0142ada w Hamburgu. Chyba zreszt\u0105 nie za cz\u0119sto wyst\u0119puje, co by\u0142o widoczne w drugiej, chopinowskiej cz\u0119\u015bci koncertu – Sonaty b-moll<\/em> moim zdaniem nie umia\u0142 i nie rozumia\u0142, strasznie mnie zirytowa\u0142a nud\u0105 i niepewno\u015bci\u0105 (widzia\u0142am jednak, \u017ce jaka\u015b m\u0142odzie\u017c by\u0142a zachwycona, a nawet pospiera\u0142am si\u0119 z koleg\u0105 dyrektorem, ale go rozumiem, jemu musi si\u0119 podoba\u0107 to, co sprowadza). Bach – Fantazja chromatyczna i fuga<\/em>, Suita francuska G-dur<\/em> i Toccata c-moll<\/em> – do\u015b\u0107 ciekawy, troch\u0119 z ducha przywo\u0142ywanej tu nie tak dawno Tatiany Niko\u0142ajewej. Kiedy na drugi bis zagra\u0142 dwie wariacje ze \u015brodka Goldbergowskich<\/em>, po\u017ca\u0142owa\u0142am, \u017ce ich nie zagra\u0142 w ca\u0142o\u015bci zamiast Chopina.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Tak, o Chopinie b\u0119dzie ma\u0142o, ale jednak. Cho\u0107by dlatego, \u017ce dzisiejszy wyst\u0119p Il Giardino Armonico mia\u0142 tytu\u0142 „Czy w\u0142oski barok zna\u0142 Chopina”. Tytu\u0142, przyznajmy, dziwny. Ostatecznie okaza\u0142o si\u0119, \u017ce Chopina raczej zna\u0142 barok niemiecki… ale po kolei. Zesp\u00f3\u0142 dzi\u015b wyst\u0105pi\u0142 w swojej kameralnej formie: troje skrzypiec, continuo plus solowe d\u0119te. Po\u00a0utworach na same smyczki – […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/532"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=532"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/532\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=532"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=532"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=532"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}