No i mamy za sob\u0105 jeden z najbardziej wyczekiwanych wyst\u0119p\u00f3w z nurtu „niefilharmonicznego”. Czyli Uri Caine oraz polski zestaw: Agata Zubel (oczywi\u015bcie \u015bpiewaj\u0105ca), Cezary Duchnowski (komputery i drugi fortepian), Andrzej Bauer (wiolonczela), Jacek Kochan (perkusja) i Maciej Walczak (projekcje). Tym razem, inaczej ni\u017c na koncercie Sta\u0144ki, Chopin rzeczywi\u015bcie by\u0142 g\u0142\u00f3wnym bohaterem i zosta\u0142 potraktowany w spos\u00f3b tw\u00f3rczy.<\/p>\n
Uroczy to by\u0142 wiecz\u00f3r. Z przymru\u017ceniem oka, z wyrafinowaniem i z muzyczn\u0105 erudycj\u0105. By\u0142y to preludia z op. 28 (nie po kolei i nie wszystkie); chyba te\u017c (w solowej wersji Caine’a) odr\u00f3\u017cni\u0142am\u00a0Etiud\u0119 As-dur z M\u00e9thode des m\u00e9thodes<\/em>. Par\u0119 preludi\u00f3w zagra\u0142 te\u017c sam i by\u0142y to wspania\u0142e dowcipy; co\u015b z ragtime’u, ale przekr\u0119conego przez maszynk\u0119 awangardy XX w. Kombinacje stylistyczne zreszt\u0105 by\u0142y przewspania\u0142e od samego pocz\u0105tku, gdy odtworzone nagranie klawesynowe pierwszego preludium z WK<\/em> Bacha splot\u0142o si\u0119 z pierwszym preludium Chopina przepuszczonym przez wra\u017cliwo\u015b\u0107 Caine’a; po czym w\u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 ze \u015bpiewaniem g\u00f3rnych nutek Agata, si\u0119gaj\u0105c wysoko w g\u00f3r\u0119. R\u00f3\u017cne potem by\u0142y zabawy, wszystkie w znakomitym gu\u015bcie, nawet (a mo\u017ce zw\u0142aszcza) we flirtach z kiczem, jak w Preludium e-moll<\/em>, w kt\u00f3rym na tle obrazk\u00f3w z \u0142ab\u0105dkami wzlatuj\u0105cymi z jeziora Agata melorecytowa\u0142a tasiemcowaty tekst listu George Sand o swojej mi\u0142o\u015bci do Chopina (wysz\u0142o z tego, jaka to by\u0142a nudna gadu\u0142a). W ostatnim utworze nast\u0105pi\u0142a kombinacja wewn\u0105trzchopinowska: po\u015brodku Preludium c-moll<\/em> Agata \u015bpiewa\u0142a Dumk\u0119<\/em>. Wszystkie elementy bardzo do siebie pasowa\u0142y, wi\u0119c spyta\u0142am spotkanego po koncercie Micha\u0142a, m\u0119\u017ca Agaty, czy oni to przygotowywali razem, czy Uri wskoczy\u0142 do gotowego programu.<\/p>\n Oczywi\u015bcie okaza\u0142o si\u0119, \u017ce wskoczy\u0142, ale zaskoczyli ze sob\u0105 jak dobrzy jazzmeni. Program Chopin Around zosta\u0142 ju\u017c wcze\u015bniej w wi\u0119kszo\u015bci opracowany przez Agat\u0119, Czarka i Andrzeja; dopraszaj\u0105 do niego r\u00f3\u017cne osoby, daj\u0105 im nuty, a one mog\u0105 te\u017c wnie\u015b\u0107 co\u015b od siebie. W Radziejowicach mieli ten program wykona\u0107 z Leszkiem Mo\u017cd\u017cerem, ale ten si\u0119 akurat rozchorowa\u0142. Teraz namawiaj\u0105 Janusza Olejniczaka, kt\u00f3ry zafascynowa\u0142 si\u0119 ich muzykowaniem, a zw\u0142aszcza tym, co Czarek roki z komputerami (czary istne!). Jesieni\u0105 b\u0119d\u0105 to gra\u0107 w r\u00f3\u017cnych zestawach, a nawet zdarzy si\u0119, \u017ce Agata z Czarkiem zagraj\u0105 we dw\u00f3jk\u0119. A \u017ceby zagra\u0142 z nimi Uri Caine, wymy\u015bli\u0142 dyrektor Leszczy\u0144ski.<\/p>\n Nagranie z tego koncertu oczywi\u015bcie robi\u0142o tradycyjnie Polskie Radio, wi\u0119c zapewne b\u0119dzie odtworzony. Innego utrwalenia trudno si\u0119 spodziewa\u0107. Ale je\u015bli chodzi o Caine’a, to pono\u0107 jest mo\u017cliwo\u015b\u0107, \u017ce wr\u00f3ci na ten festiwal w przysz\u0142ym roku. Tym razem z naprawd\u0119 autorskim programem.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" No i mamy za sob\u0105 jeden z najbardziej wyczekiwanych wyst\u0119p\u00f3w z nurtu „niefilharmonicznego”. Czyli Uri Caine oraz polski zestaw: Agata Zubel (oczywi\u015bcie \u015bpiewaj\u0105ca), Cezary Duchnowski (komputery i drugi fortepian), Andrzej Bauer (wiolonczela), Jacek Kochan (perkusja) i Maciej Walczak (projekcje). Tym razem, inaczej ni\u017c na koncercie Sta\u0144ki, Chopin rzeczywi\u015bcie by\u0142 g\u0142\u00f3wnym bohaterem i zosta\u0142 potraktowany w […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/533"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=533"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/533\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=533"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=533"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=533"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}