Tak apelowa\u0142 w przerwie dzisiejszego koncertu w Filharmonii Narodowej (w okoliczno\u015bciach towarzyskich) dyrektor Instytutu Adama Mickiewicza Pawe\u0142 Potoroczyn. Koncert wi\u0105za\u0142 si\u0119 z 15-leciem tej instytucji.<\/p>\n
<\/p>\n
Trzeba przyzna\u0107, \u017ce o Szymanowskiego IAM dba\u0142 ca\u0142kiem nie\u017ale; w tym roku dorzuci\u0142 si\u0119 do \u015bwietnej premiery Kr\u00f3la Rogera<\/em> w Covent Garden. Dzisiejsza prezentacja jego tw\u00f3rczo\u015bci w wykonaniu orkiestry Filharmonii Narodowej pod batut\u0105 Jacka Kaspszyka wszechstronnie ukaza\u0142a trzy jego twarze, acz nie chronologicznie. Na pocz\u0105tek jednak pojawi\u0142a si\u0119 twarz najwcze\u015bniejsza w Uwerturze koncertowej<\/em> op. 12 z 1913 r., pisanej jeszcze pod wp\u0142ywem Richarda Straussa. Du\u017co by\u0142o tam krzyku – owszem, to jest tak g\u0119sto napisane, ale troch\u0119 wi\u0119cej precyzji by si\u0119 przyda\u0142o.<\/p>\n P\u00f3\u017aniej skoczyli\u015bmy do jednego z ostatnich dzie\u0142 kompozytora, II Koncertu skrzypcowego<\/em> (1933). Pozosta\u0142 on i pozostaje chyba wci\u0105\u017c w cieniu w stosunku do ba\u015bniowego I Koncertu<\/em>; osobi\u015bcie bardzo go lubi\u0119, g\u0142\u00f3wny, \u015bpiewny temat wy\u0142aniaj\u0105cy si\u0119 jakby z mg\u0142y, pewne nawi\u0105zania do g\u00f3ralszczyzny, przeplatanie si\u0119 nastroj\u00f3w poetyckich z motoryczno\u015bci\u0105, ruchem. Brytyjska skrzypaczka Tasmin Little grywa\u0142a ju\u017c Szymanowskiego wcze\u015bniej, nagrywa\u0142a go nawet, a z muzyki polskiej znany jest jej jeszcze Koncert<\/em> Kar\u0142owicza, kt\u00f3ry s\u0142ysza\u0142am w jej wykonaniu w Londynie<\/a> (te\u017c z Jackiem Kaspszykiem przy pulpicie). Niestety, z Szymanowskim by\u0142o tak jak z tym Kar\u0142owiczem – to skrzypaczka typu solidna firma, gra wszystko porz\u0105dnie, ale troch\u0119 sztywno, poezji tam brak.<\/p>\n Wszelkie braki zosta\u0142y nam wynagrodzone w drugiej cz\u0119\u015bci, gdy cofn\u0119li\u015bmy si\u0119 do \u015brodkowego, „orientalnego” okresu tw\u00f3rczo\u015bci Szymanowskiego – III Symfonii „Pie\u015b\u0144 o nocy”<\/em>. Dyrygent przyznaje, \u017ce to jego ukochany utw\u00f3r tego kompozytora i wida\u0107, \u017ce o ile do poprzednich utwor\u00f3w mo\u017cna by\u0142o mie\u0107 zastrze\u017cenia, to ten wypie\u015bci\u0142. Solist\u0105 by\u0142 Rosjanin Dmitry Korchak (czyli Dmitrij Korczak), m\u0142ody, ale z mocn\u0105 ju\u017c biografi\u0105<\/a> i \u0142adnym g\u0142osem; nawet nie\u017ale sobie poradzi\u0142 z polsk\u0105 wymow\u0105 (douczy\u0142 si\u0119 na pr\u00f3bach). \u017be by\u0142 chwilami zag\u0142uszany przez orkiestr\u0119 i ch\u00f3r, to nie z jego ani orkiestry winy; po prostu niestety to jest tak napisane. Mo\u017cna wi\u0119c wybaczy\u0107.<\/p>\n