…po\u015bwi\u0119cili dzi\u015b sw\u00f3j wyst\u0119p muzycy na Jazzowej Jesieni w zwi\u0105zku z tragedi\u0105 w Pary\u017cu. Koncert by\u0142 wspania\u0142y, warto by\u0142o wr\u00f3ci\u0107 na ten dzie\u0144 do Bielska.<\/p>\n
<\/p>\n
Dedykacj\u0119 og\u0142osi\u0142a na wst\u0119pie Anna Sta\u0144ko – ju\u017c tradycj\u0105 s\u0105 jej zapowiedzi przed koncertem taty (zawsze m\u00f3wi po prostu „m\u00f3j tata”, nie „ojciec” ani „Tomasz Sta\u0144ko”, co nadaje tym wypowiedziom ton sympatycznie osobisty). A tata Ani, jak co roku, wymy\u015bli\u0142 nowy sk\u0142ad. Tym razem kompletnie improwizowany. Fantastyczny, dynamiczny kontrabasista Eric Revis znany jest ze wsp\u00f3\u0142pracy z Branfordem Marsalisem; niesamowity perkusista Andrew Cyrille, kt\u00f3ry wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z takimi muzykami jak Cecil Taylor czy Anthony Braxton, gra\u0142 ju\u017c w Bielsku trzy lata temu w bardzo szczeg\u00f3lnym projekcie<\/a>. Niespodziank\u0105 by\u0142 m\u0142ody saksofonista Brian Settles, polecony Sta\u0144ce przez Tima Berne’a. Ca\u0142a czw\u00f3rka muzyk\u00f3w spotka\u0142a si\u0119 po raz pierwszy dopiero wczoraj.<\/p>\n Z pocz\u0105tku mo\u017ce rzeczywi\u015bcie czu\u0142o si\u0119 pewn\u0105 nie\u015bmia\u0142o\u015b\u0107, szybko jednak wszyscy ci wspaniali muzycy si\u0119 dotarli. Najtrudniejsz\u0105 rol\u0119 mia\u0142 saksofonista, kt\u00f3ry musia\u0142 si\u0142\u0105 rzeczy by\u0107 na drugim planie – albo unisono z tr\u0119baczem, albo w dialogu z nim, sol\u00f3wek mia\u0142 mniej. Raz w jednej z nich zagra\u0142 do\u015b\u0107 ostrym, mocnym d\u017awi\u0119kiem, ale potem wida\u0107 stwierdzi\u0142, \u017ce to nie pasuje, i bardzo z\u0142agodzi\u0142 barw\u0119. Kontrabas i perkusja by\u0142y ju\u017c ca\u0142kowicie bez kompleks\u00f3w, ale oczywi\u015bcie kr\u00f3lowa\u0142 Sta\u0144ko w formie po prostu wybitnej, wr\u0119cz m\u0142odzie\u0144czej. Jak us\u0142ysza\u0142am o dedykacji, co\u015b tak poczu\u0142am, \u017ce muzycy rozpoczn\u0105 od Litanii<\/em>. P\u00f3\u017aniej by\u0142y te\u017c tematy zar\u00f3wno z dawnej p\u0142yty Balladyna<\/em>, jak i z ostatnich. Tr\u0119bacz po koncercie stwierdzi\u0142, \u017ce bardzo jest z tego sk\u0142adu zadowolony.<\/p>\n W drugiej cz\u0119\u015bci wieczoru ca\u0142kowita zmiana nastroju. Egberto Gismonti to legenda muzyki brazylijskiej – r\u00f3wnie\u017c ma swoje lata (67), ale form\u0119 i kondycj\u0119 naprawd\u0119 imponuj\u0105c\u0105. Gra\u0142 kolejno na trzech gitarach i na fortepianie. Po paru utworach wyg\u0142osi\u0142 mow\u0119, kt\u00f3r\u0105 rozpocz\u0105\u0142 r\u00f3wnie\u017c od Pary\u017ca, ale w ca\u0142kiem innym kontek\u015bcie. Ot\u00f3\u017c jako m\u0142ody cz\u0142owiek wyl\u0105dowa\u0142 na studiach u Nadii Boulanger, kt\u00f3ra opowiada\u0142a mu o kompozytorach polskich, kt\u00f3rzy licznie do niej na nauki przybywali, a zw\u0142aszcza o… Gra\u017cynie Bacewicz, kt\u00f3rej sta\u0142 si\u0119 fanem. Marzy\u0142 o nutach jej utwor\u00f3w, dopiero teraz za\u0142atwiono mu kilka partytur. A co \u0142\u0105czy Gra\u017cyn\u0119 Bacewicz i jego sztuk\u0119? Wed\u0142ug niego – to, \u017ce i dla niej, i dla niego inspiracj\u0105 by\u0142a muzyka ludowa: dla niej polska, dla niego oczywi\u015bcie brazylijska. Mo\u017cna wi\u0119c powiedzie\u0107, \u017ce jego gitarowy wyst\u0119p te\u017c by\u0142 bardziej folkowy ni\u017c jazzowy, ale sytuacja ca\u0142kiem si\u0119 zmieni\u0142a, gdy artysta zasiad\u0142 do fortepianu. To ju\u017c by\u0142 jazz, ale latynoski – troch\u0119 jak u Chicka Corei, nawet z podobnym poczuciem humoru, lecz jednak inny; niesamowite by\u0142o np. \u0142\u0105czenie r\u00f3\u017cnych rytm\u00f3w w prawej i lewej r\u0119ce. A w pewnym momencie, nie wiem, czy to by\u0142o z\u0142udzenie, zabrzmia\u0142o mi dalekie echo etiud Chopina…<\/p>\n Pono\u0107 Egberto jest zaprzyja\u017aniony z Marth\u0105 Argerich, kt\u00f3ra bardzo jego sztuk\u0119 powa\u017ca, a nawet zaprosi\u0142a go na sw\u00f3j festiwal w Argentynie. Jest on postaci\u0105 niezwykle ciekaw\u0105 – dzia\u0142a te\u017c jako etnomuzykolog, wiele tygodni sp\u0119dza w d\u017cungli na badaniach terenowych. St\u0105d te\u017c tyle inspiracji.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" …po\u015bwi\u0119cili dzi\u015b sw\u00f3j wyst\u0119p muzycy na Jazzowej Jesieni w zwi\u0105zku z tragedi\u0105 w Pary\u017cu. Koncert by\u0142 wspania\u0142y, warto by\u0142o wr\u00f3ci\u0107 na ten dzie\u0144 do Bielska.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5365"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5365"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5365\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5369,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5365\/revisions\/5369"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5365"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5365"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5365"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}