{"id":537,"date":"2010-08-19T01:52:44","date_gmt":"2010-08-18T23:52:44","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=537"},"modified":"2010-08-19T01:52:44","modified_gmt":"2010-08-18T23:52:44","slug":"swego-nie-znacie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2010\/08\/19\/swego-nie-znacie\/","title":{"rendered":"Swego nie znacie"},"content":{"rendered":"

No, akurat ja troch\u0119 zna\u0142am to, o czym w\u0142a\u015bnie napisz\u0119 (a co mo\u017ce kto\u015b z Was przypadkiem s\u0142ysza\u0142 w dzisiejszej transmisji w Dw\u00f3jce), ale\u00a0ja si\u0119 nie licz\u0119. Na pewno nie znaj\u0105 tego na \u015bwiecie, a przecie\u017c, co ciekawe, Feliks Janiewicz w\u0142a\u015bciw\u0105 karier\u0119 robi\u0142 w Wielkiej Brytanii, a prawykonanie Koncertu klarnetowego<\/em> Karola Kurpi\u0144skiego odby\u0142o si\u0119 w Pary\u017cu (10 sierpnia 1823 r.). Prawykonanie Koncertu fortepianowego C-dur<\/em> Franciszka Lessla odby\u0142o si\u0119 co prawda (z kompozytorem jako solist\u0105) w warszawskim Teatrze Narodowym (dwa dni po narodzinach Chopina), ale karier\u0119 pianistyczn\u0105 Lessel rozpocz\u0105\u0142 w Wiedniu.<\/p>\n

Obudowany przez mniej znane\u00a0utwory Mozarta (Symfonia D-dur<\/em> KV 181 nr 23) i Haydna (uwertura do opery L’isola disabitata<\/em>, czyli Bezludna wyspa, swoj\u0105 drog\u0105 ciekawe miejsce dla akcji operowej), ten zestaw polskich utwor\u00f3w da\u0142 wdzi\u0119czny kawa\u0142ek panoramy z czas\u00f3w wczesnego dzieci\u0144stwa tw\u00f3rcy Etiudy Rewolucyjnej<\/em>, stanu, jaki zasta\u0142 i z jakiego wyr\u00f3s\u0142. A zas\u0142ug\u0105 dyrektora Leszczy\u0144skiego jest fakt, \u017ce muzycy z Die K\u00f6lner Akademie pod dyrekcj\u0105 Michaela Alexandra Willensa, klarnecista holenderski Eric Hoeprich i w\u0142oski pianista Paolo Giacometti zapoznali si\u0119 z tymi utworami i je nam wykonali.<\/p>\n

Janiewicz by\u0142 o\u00a0sze\u015b\u0107 lat starszy od Mozarta, a zmar\u0142 na rok przed Chopinem. By\u0142 wybitnym skrzypkiem. Jako 23-latek w Wiedniu pozna\u0142 Haydna i Mozarta (Mozart dedykowa\u0142 mu swoje Andante<\/em> na skrzypce i orkiestr\u0119 KV 470!), potem poprzez W\u0142ochy i Pary\u017c trafi\u0142 do Londynu i ju\u017c tam pozosta\u0142. To, co znamy jako jego Divertimento<\/em>, w rzeczywisto\u015bci sk\u0142ada si\u0119 z opracowanych na orkiestr\u0119 smyczkow\u0105 przez Andrzeja Panufnika zaraz po wojnie r\u00f3\u017cnych cz\u0119\u015bci z r\u00f3\u017cnych tri\u00f3w smyczkowych. Bardzo przyjemna muzyczka, ca\u0142kowicie jeszcze klasyczna.<\/p>\n

Koncert klarnetowy<\/em> Kurpi\u0144skiego grywaj\u0105 w polskich szko\u0142ach chyba wszyscy klarneci\u015bci. Niestety zachowa\u0142a si\u0119 tylko jedna, pierwsza\u00a0cz\u0119\u015b\u0107<\/a>. Ten utw\u00f3r za to przypomina w melodyce tw\u00f3rczo\u015b\u0107 Carla Marii Webera (tak\u017ce znanego z literatury klarnetowej<\/a>). Eric Hoeprich (w Polsce by\u0142 kiedy\u015b ze swoim basethornowym Stadler Trio) zagra\u0142 na swoim klasycznym klarnecie w kolorze jasnego drewna mi\u0119ciutko i jasno. A\u017c pewien m\u0142ody cz\u0142owiek, z kt\u00f3rym zamieni\u0142am par\u0119 s\u0142\u00f3w w przerwie, wszed\u0142 w podejrzenie, \u017ce to mo\u017ce by\u0142 ob\u00f3j… Nie – to by\u0142 klarnet na pewno, i jak pi\u0119knie brzmia\u0142!<\/p>\n

No i na koniec Koncert C-dur<\/em> Lessla w wykonaniu tego samego pianisty, kt\u00f3ry w zesz\u0142ym roku na festiwalu gra\u0142 urocze Grzechy staro\u015bci<\/em> Rossiniego. Pocz\u0105tek<\/a> pierwszej cz\u0119\u015bci przypomina troch\u0119 drugi temat III Koncertu<\/em> Beethovena (tutaj<\/a> ko\u0142o 1’33”). Druga cz\u0119\u015b\u0107<\/a> zwraca si\u0119 jeszcze do Mozarta, a najciekawszy i najzabawniejszy jest fina\u0142<\/a>: po prostu mazurek, a raczej kujawiak, o do\u015b\u0107 interesuj\u0105ych harmoniach. Muzycy tak si\u0119 znakomicie bawili, \u017ce kontrabasista nawet podta\u0144cowywa\u0142, no i z przyjemno\u015bci\u0105 zabisowali t\u0119 cz\u0119\u015b\u0107.<\/p>\n

Ca\u0142y koncert troch\u0119 si\u0119 obsun\u0105\u0142 z powodu przed\u0142u\u017cenia recitalu przez Michela Dalberto, kt\u00f3ry by\u0142 nier\u00f3wny. Najpierw gra\u0142 Mozarta – sp\u00f3\u017ani\u0142am si\u0119 na pierwszy utw\u00f3r, a potem by\u0142o Adagio h-moll<\/em> – wszystko by\u0142oby fajnie, gdyby si\u0119 w \u015brodku troch\u0119 nie obsun\u0105\u0142. Potem zagra\u0142 utwory Liszta, kt\u00f3re mog\u0105 troch\u0119 kojarzy\u0107 si\u0119 z Chopinem:\u00a0trzy Nokturny<\/em> i Liebestr\u00e4ume<\/em>, a po przerwie z 6 Pie\u015bni polskich<\/em> wed\u0142ug pie\u015bni Chopina zagra\u0142 trzy: najcz\u0119\u015bciej grywane \u017byczenie<\/em>, Wiosn\u0119<\/em> i Moj\u0105 pieszczotk\u0119<\/em> (nie wykona\u0142 Pier\u015bcienia<\/em>, Hulanki<\/em> i Narzeczonego<\/em>). A potem niestety rzuci\u0142 si\u0119 na Karnawa\u0142 <\/em>Schumanna; nie by\u0142am zachwycona, i r\u0105banka si\u0119 odby\u0142a, i jakie\u015b przelatywanie. Zdecydowanie bardziej podoba\u0142y mi si\u0119 bisy: Reflets dans l’eau<\/em> Debussy’ego, Nokturn<\/em> Gabriela Faur\u00e9 i na zako\u0144czenie o\u015bmieli\u0142 si\u0119 zagra\u0107 (\u0142adnie) Chopina: Preludium cis-moll<\/em> op. 45.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

No, akurat ja troch\u0119 zna\u0142am to, o czym w\u0142a\u015bnie napisz\u0119 (a co mo\u017ce kto\u015b z Was przypadkiem s\u0142ysza\u0142 w dzisiejszej transmisji w Dw\u00f3jce), ale\u00a0ja si\u0119 nie licz\u0119. Na pewno nie znaj\u0105 tego na \u015bwiecie, a przecie\u017c, co ciekawe, Feliks Janiewicz w\u0142a\u015bciw\u0105 karier\u0119 robi\u0142 w Wielkiej Brytanii, a prawykonanie Koncertu klarnetowego Karola Kurpi\u0144skiego odby\u0142o si\u0119 w […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/537"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=537"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/537\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=537"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=537"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=537"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}