{"id":5393,"date":"2015-11-25T00:19:56","date_gmt":"2015-11-24T23:19:56","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=5393"},"modified":"2015-11-25T00:19:56","modified_gmt":"2015-11-24T23:19:56","slug":"komandor-z-obrazka","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2015\/11\/25\/komandor-z-obrazka\/","title":{"rendered":"Komandor z obrazka"},"content":{"rendered":"

\u0141\u00f3dzki Don Giovanni<\/em>, inauguruj\u0105cy kadencj\u0119 nowej dyrekcji Teatru Wielkiego (Pawe\u0142 Gabara – dyrektor naczelny, Wojciech Rodek – muzyczny), jest wystawiony bez wi\u0119kszych ekstrawagancji. Bezsprzecznie najwi\u0119ksz\u0105 gwiazd\u0105 by\u0142a Iwona Sobotka w roli Donny Anny.<\/p>\n

<\/p>\n

Inscenizacj\u0105 zaj\u0119\u0142a si\u0119 Maria Sartova, re\u017cyserka film\u00f3w dokumentalnych, oper i musicali. Pod jej r\u0119k\u0105 dzie\u0142o Mozarta zaistnia\u0142o „po bo\u017cemu”, cho\u0107 wszystko by\u0142o zobiektywizowane – proste, symboliczne dekoracje (Diana Marsza\u0142ek) je\u017cd\u017c\u0105ce po scenie, w miar\u0119 wsp\u00f3\u0142czesne stroje (Martyna Kander) – panie w rozkloszowanych pastelowych sukniach do p\u00f3\u0142 \u0142ydki (z wyj\u0105tkiem oczywi\u015bcie Zerliny ubranej na bia\u0142o i Donny Anny w czerni lub szaro\u015bci), panowie garniturowi, cho\u0107 zr\u00f3\u017cnicowani (Don Giovanni w czerwonej marynarce, Leporello w granatowej jak uniform s\u0142u\u017c\u0105cego, Masetto w bia\u0142ej z czarnymi wy\u0142ogami jak kelner, tylko Don Ottavio w zwyk\u0142ym garniturze jakby wyszed\u0142 z korpo). Mo\u017ce par\u0119 pomys\u0142\u00f3w dyskusyjnych, jak np. pierwsza scena, w kt\u00f3rej Don Giovanni z Donn\u0105 Ann\u0105 wyrywaj\u0105 sobie nawzajem bia\u0142e prze\u015bcierad\u0142o, co wygl\u0105da bardziej na k\u0142\u00f3tni\u0119 kochank\u00f3w ni\u017c na ucieczk\u0119 gwa\u0142ciciela. Oczywi\u015bcie Komandor zostaje zabity nie \u017cadn\u0105 tam szpad\u0105, tylko skrytob\u00f3jczo no\u017cem. S\u0105 i uzupe\u0142nienia tre\u015bci, np. podczas arii Donny Elviry z II aktu Mi tradi<\/em> z boku sceny wida\u0107 Don Giovanniego romansuj\u0105cego z dziewczyn\u0105, o kt\u00f3rej w p\u00f3\u017aniejszej scenie na cmentarzu opowie Leporellowi.<\/p>\n

Cmentarz jest cmentarzem z prostok\u0105tnymi nagrobkami, lecz bez pos\u0105g\u00f3w – i to te\u017c do\u015b\u0107 dyskusyjne, bo ca\u0142y w\u0105tek statua gentillissima<\/em> i potakuj\u0105cej g\u0142owy Komandora, kt\u00f3ra tak wystraszy\u0142a Leporella, traci sens. Podobnie zreszt\u0105 jest z przedostatni\u0105 scen\u0105: jest uczta, wielki st\u00f3\u0142, z ty\u0142u \u015bciana, na kt\u00f3rej wida\u0107 prostok\u0105tne ramy obraz\u00f3w – po chwili si\u0119 pod\u015bwietlaj\u0105 i wida\u0107 portrety kobiet (to tancerki udaj\u0105ce obrazy). Te p\u00f3\u017aniej znikaj\u0105, by w jednej z ram zrobi\u0107 miejsce dla Komandora, kt\u00f3ry objawia si\u0119 nie jako kamienny pos\u0105g, ale jako konterfekt w bia\u0142ej koszuli z krwaw\u0105 plam\u0105. A przecie\u017c ca\u0142y czas \u015bpiewa si\u0119 o kamiennym pos\u0105gu. Zamiast podania r\u0119ki temu\u017c portretowi Don Giovanni wyci\u0105ga j\u0105 w g\u00f3r\u0119 i miota si\u0119 na stole; ca\u0142y st\u00f3\u0142 p\u00f3\u017aniej dymi\u0105c zje\u017cd\u017ca z zapadni\u0105 i tak za\u0142atwiona zostaje \u015bmier\u0107 bohatera.<\/p>\n

Jedno trzeba przyzna\u0107: to nie jest re\u017cyseria przeciwko solistom (co w ko\u0144cu nie dziwi, gdy si\u0119 wie, \u017ce re\u017cyserka by\u0142a te\u017c \u015bpiewaczk\u0105). Co za\u015b do solist\u00f3w, trafi\u0142am na ciekaw\u0105 obsad\u0119. W tytu\u0142owej roli wyst\u0105pi\u0142 s\u0142owacki baryton Ale\u0161 Jenis<\/a>, \u015bpiewaj\u0105cy na wa\u017cnych scenach \u015bwiatowych, i nic dziwnego. Leporellem by\u0142 Dariusz Machej, plebejski w wizerunku i mo\u017ce troch\u0119 zbyt pa\u0144ski w g\u0142osie (cho\u0107 w tej dziedzinie s\u0105 d\u0142ugie tradycje, od Szalapina pocz\u0105wszy…). Klas\u0105 dla siebie by\u0142a, jak ju\u017c wspomnia\u0142am, Iwona Sobotka (Donna Anna), kt\u00f3ra mia\u0142a kilka lat jakiego\u015b cofni\u0119cia si\u0119, ale teraz zn\u00f3w rozkwit\u0142a (z czego ogromnie si\u0119 ciesz\u0119); po raz pierwszy zreszt\u0105 s\u0142ysza\u0142am j\u0105 na scenie operowej, a nie w pie\u015bniach. Pi\u0119kna barwa, wspania\u0142e operowanie g\u0142osem, precyzja – poziom \u015bwiatowy po prostu. Bardziej blado przy niej wypad\u0142a Dorota W\u00f3jcik jako Donna Elvira, o barwie ostrzejszej i mniejszej precyzji – nie by\u0142a np. w stanie za\u015bpiewa\u0107 biegnik\u00f3w w O fuggi traditor<\/em>, co niszczy ca\u0142y efekt tej arii. Ciekawe w tym spektaklu by\u0142o pojawienie si\u0119 m\u0142odego pokolenia: Patrycja Krzeszowska jest niedawn\u0105 absolwentk\u0105 \u0142\u00f3dzkiej uczelni, zwi\u0105za\u0142a si\u0119 ju\u017c z Teatrem Wielkim i bardzo wdzi\u0119cznie wykona\u0142a rol\u0119 Zerliny. Dawid Kwieci\u0144ski, kt\u00f3ry wyst\u0105pi\u0142 jako Don Ottavio, jest jeszcze studentem roku dyplomowego i s\u0142ycha\u0107, \u017ce ma dane, ale troch\u0119 na zbyt chyba g\u0142\u0119bok\u0105 wode zosta\u0142 rzucony, a mo\u017ce te\u017c mia\u0142 za ma\u0142o pr\u00f3b? Musi teraz bardzo uwa\u017ca\u0107, \u017ceby si\u0119 nie zmanierowa\u0107, i popracowa\u0107 nad gospodark\u0105 g\u0142osem; je\u015bli tak b\u0119dzie, wyro\u015bnie z niego naprawd\u0119 obiecuj\u0105cy tenor.<\/span><\/p>\n

Wojciech Rodek prowadzi\u0142 ca\u0142o\u015b\u0107 i troch\u0119 mam mieszane uczucia, tak\u017ce z powodu temp niekt\u00f3rych fragment\u00f3w. Ale w sumie wysz\u0142am z teatru z dobrymi wra\u017ceniami. Dopiero gdy wr\u00f3ci\u0142am do hotelu i przeczyta\u0142am o pretensjach pewnej \u015bpiewaj\u0105cej (?) pani do nie wiadomo czego, humor mi si\u0119 popsu\u0142.<\/p>\n

PS. By\u0142a to „premiera z Expressem”, co wi\u0105za\u0142o si\u0119 z ma\u0142ym przem\u00f3wieniem dziennikarki tej \u0142\u00f3dzkiej gazety, Renaty Sas, oraz dyrektora Gabary. Zapowiedzia\u0142 kolejne premiery sezonu: w styczniu karnawa\u0142owa, czyli operetka Noc w Wenecji<\/em> Johanna Straussa, a pod koniec sezonu – Turandot<\/em>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u0141\u00f3dzki Don Giovanni, inauguruj\u0105cy kadencj\u0119 nowej dyrekcji Teatru Wielkiego (Pawe\u0142 Gabara – dyrektor naczelny, Wojciech Rodek – muzyczny), jest wystawiony bez wi\u0119kszych ekstrawagancji. Bezsprzecznie najwi\u0119ksz\u0105 gwiazd\u0105 by\u0142a Iwona Sobotka w roli Donny Anny.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5393"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5393"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5393\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5394,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5393\/revisions\/5394"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5393"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5393"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5393"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}