No wi\u0119c nie wyszli\u015bmy z tego koncertu wstrz\u0105\u015bni\u0119ci czy zmieszani. Wyszli\u015bmy\u00a0w takim nastroju, w jakim mo\u017cna by\u0107 po spotkaniu z dwiema legendami, kt\u00f3re, cho\u0107 ju\u017c id\u0105 w lata, s\u0105 w niez\u0142ej formie, ale to ju\u017c nie ca\u0142kiem to. Powody zreszt\u0105, dlaczego „to nie ca\u0142kiem to”, s\u0105 r\u00f3\u017cne. Ale przy tym pozostaje wielka sympatia i szacunek dla wspomnie\u0144. Po prostu to jest nasza Martha i nasz Mischka (jego zreszt\u0105 dawno tu nie by\u0142o) i ich lubimy bez wzgl\u0119du na cokolwiek.<\/p>\n
Martha… Niepotrzebnie jednak nas\u0142ucha\u0142a si\u0119 rad Fou Ts’onga, \u017ceby zwalnia\u0107, \u015bcisza\u0107, uspokaja\u0107 si\u0119. Tak robi\u0142a w bardziej lirycznych momentach Koncertu e-moll <\/em>Chopina, ale niestety sprawia\u0142a wra\u017cenie kogo\u015b, kto zak\u0142ada mask\u0119, i to nie swoj\u0105, niepasuj\u0105c\u0105. Te spokojne momenty wychodzi\u0142y jej jako\u015b dziwnie p\u0142asko i bez wyrazu. Dopiero kiedy nie wytrzyma\u0142a w ko\u0144cu i zn\u00f3w zacz\u0119\u0142a po dawnemu, zw\u0142aszcza w finale, poczuli\u015bmy, \u017ce wreszcie zn\u00f3w jest sob\u0105. Ale tym razem nie by\u0142o czego\u015b takiego jak par\u0119 lat temu po Szostakowiczu, kiedy wszyscy natychmiast zerwali si\u0119 z krzese\u0142 krzycz\u0105c. Tu nie by\u0142o to tak jednoznaczne, ale jednak w ko\u0144cu wstali\u015bmy. Na bis by\u0142 Mazurek C-dur<\/em> i Schumanna Majaki senne<\/em> (Traumeswirren<\/em>) z Fantasiest\u00fccke <\/em>op. 12.<\/p>\n Znajoma opowiada\u0142a mi potem, \u017ce kiedy posz\u0142a do niej za kulisy (znaj\u0105 si\u0119), Martha jej powiedzia\u0142a: wie pani, zawsze tak si\u0119 boj\u0119 gra\u0107 Chopina w Polsce…<\/p>\n Jeszcze jedna ciekawostka: podczas wyst\u0119pu Marthy na sali by\u0142y kamery, czemu mo\u017cna by\u0142o si\u0119 dziwi\u0107. \u00a0Ale to by\u0142a jej c\u00f3rka Stephanie (z ma\u0142\u017ce\u0144stwa ze Stephenem Kovacevichem), dziennikarka z zawodu, kt\u00f3ra kr\u0119ci o matce film.<\/p>\n Mischa oczywi\u015bcie zrobi\u0142 teatr. Wyszed\u0142 ubrany w typowe dla siebie ciuchy z gniecionego materia\u0142u: frak w swoim ulubionym go\u0142\u0119bim kolorze i szerokie pantalony; na szyi oczywi\u015bcie naszyjnik. Kole\u017canka z radia, kt\u00f3ra przeprowadza\u0142a z nim wywiad (ci, kt\u00f3rzy s\u0142uchali transmisji w Dw\u00f3jce, pewnie go s\u0142yszeli), opowiada\u0142a, \u017ce on ma dwa naszyjniki, jeden do noszenia na co dzie\u0144, drugi na koncerty, i nie mo\u017ce si\u0119 bez nich obej\u015b\u0107 – s\u0105 jak amulety. Ubranka oczywi\u015bcie s\u0105 specjalnie dla niego projektowane. Jego obecna, kolejna \u017cona jest projektantk\u0105, maj\u0105 dwoje dzieci – jedno sze\u015bcioletnie, drugie p\u00f3\u0142roczne. Mischa pochwali\u0142 si\u0119 kole\u017cance zdj\u0119ciami; \u017cona asystowa\u0142a przy wywiadzie pe\u0142na napi\u0119cia (pewnie tym wi\u0119kszego, \u017ce kole\u017canka jest przystojn\u0105 dziewczyn\u0105…). M\u00f3wi\u0142 te\u017c, \u017ce du\u017co teraz koncertuje ze swoj\u0105 c\u00f3rk\u0105 Lily, pianistk\u0105.<\/p>\n A jak gra\u0142? Ech, ten sam problem,\u00a0co zawsze: zbytnia porywczo\u015b\u0107 odbija\u0142a si\u0119 na d\u017awi\u0119ku i intonacji, tym razem wahni\u0119\u0107 by\u0142o wi\u0119cej. Ale by\u0142y i fragmenty w Koncercie a-moll<\/em> Schumanna naprawd\u0119 pi\u0119kne, jak druga cz\u0119\u015b\u0107. Z nim jest odwrotnie ni\u017c z Marth\u0105. W finale go zn\u00f3w ponios\u0142o. Ale ludzie to lubi\u0105, a jeszcze patrzenie na niego to dodatkowa jako\u015b\u0107 – w\u0142a\u015bnie zastanawiali\u015bmy si\u0119 z kole\u017ce\u0144stwem, jak to si\u0119 odbiera przez radio, skoro tak istotny walor jest odci\u0119ty… Na bis by\u0142 oczywi\u015bcie Bach, sta\u0142e jego numery (i w og\u00f3le ulubione przez wiolonczelist\u00f3w): Sarabanda<\/em> z Suity c-moll<\/em> i Preludium<\/em> z Suity G-dur<\/em>.<\/p>\n A teraz czekamy na sobotni koncert. No i tego dnia dwa razy Sonata wiolonczelowa<\/em> Chopina…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" No wi\u0119c nie wyszli\u015bmy z tego koncertu wstrz\u0105\u015bni\u0119ci czy zmieszani. Wyszli\u015bmy\u00a0w takim nastroju, w jakim mo\u017cna by\u0107 po spotkaniu z dwiema legendami, kt\u00f3re, cho\u0107 ju\u017c id\u0105 w lata, s\u0105 w niez\u0142ej formie, ale to ju\u017c nie ca\u0142kiem to. Powody zreszt\u0105, dlaczego „to nie ca\u0142kiem to”, s\u0105 r\u00f3\u017cne. Ale przy tym pozostaje wielka sympatia i szacunek […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/540"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=540"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/540\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=540"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=540"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=540"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}