{"id":541,"date":"2010-08-29T13:18:29","date_gmt":"2010-08-29T11:18:29","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=541"},"modified":"2010-08-29T13:50:28","modified_gmt":"2010-08-29T11:50:28","slug":"intensywny-dzien","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2010\/08\/29\/intensywny-dzien\/","title":{"rendered":"Intensywny dzie\u0144"},"content":{"rendered":"

Trzy koncerty jednego dnia – ju\u017c po dw\u00f3ch wychodzimy zm\u0119czeni, ale w sobot\u0119 by\u0142 rekord. I jeszcze ka\u017cdy koncert anga\u017cowa\u0142 uwag\u0119, nie to, \u017ce na jednym koncercie sobie przysypiam, na drugim czytam z nud\u00f3w ksi\u0105\u017ck\u0119 programow\u0105… Ka\u017cdy mia\u0142 walory, a ostatni to by\u0142 ju\u017c po prostu dynamit, a potem jeszcze udali\u015bmy si\u0119 (r\u00f3wnie\u017c 60jerzy<\/strong> i mic<\/strong>) oczekiwa\u0107 na wyj\u015bcie artyst\u00f3w. A ile si\u0119 anegdotek przy tej okazji nas\u0142ucha\u0142am, to moje… Warto by\u0142o, ale wracaj\u0105c do domu ju\u017c czu\u0142am, \u017ce ledwo stoj\u0119 na nogach…<\/p>\n

To po kolei. Koncert o 17 – wzruszaj\u0105cy. Gra\u0142 Antonio Meneses i Menachem Pressler, czyli dwie trzecie ostatniego sk\u0142adu Beaux Arts Trio. Tria ju\u017c nie ma, rozumiem, \u017ce Pressler, w\u0142a\u015bciciel marki, chcia\u0142, by ona odesz\u0142a jeszcze w pe\u0142ni chwa\u0142y. Teraz, no c\u00f3\u017c, czasem mu si\u0119 paluszki pl\u0105taj\u0105, ale duch pozosta\u0142. Daj Bo\u017ce – w grudniu ko\u0144czy 87 lat! Niewiarygodne. Uwielbia\u0142am zawsze patrze\u0107, jak on w tym zespole poci\u0105ga za sznurki, u\u015bmiechami, kiwni\u0119ciami g\u0142ow\u0105, ruchami \u0142apek o kociej zwinno\u015bci sprawuje absolutn\u0105 w\u0142adz\u0105 muzyczn\u0105. Teraz by\u0142o troch\u0119 inaczej, zreszt\u0105 w duecie inaczej si\u0119 si\u0142y rozk\u0142adaj\u0105. Meneses jak zwykle perfekcyjny,\u00a0jest co\u015b bardzo\u00a0szlachetnego w jego grze. Najpierw\u00a0by\u0142y urocze wariacje Beethovena\u00a0do arii Papagena z Czarodziejskiego fletu <\/em>– pyszna zabawa. Potem Sonata wiolonczelowa<\/em> Chopina – tu niestety pianista gra\u0142 troch\u0119 wycofany, czemu trudno si\u0119 dziwi\u0107 (wyobra\u017ca\u0142am sobie, jak to mog\u0142oby brzmie\u0107 jeszcze kilka lat temu…), troch\u0119 by\u0142o potkni\u0119\u0107, ale to bardzo trudna partia. Natomiast bardzo mi si\u0119 podoba\u0142 Meneses. W drugiej cz\u0119\u015bci wiolonczelowa transkrypcja Sonaty skrzypcowej<\/em> Francka; tu ju\u017c Pressler zaczyna\u0142 z powrotem \u0142apa\u0107 dawnego ducha, no, a ca\u0142kiem ju\u017c z\u0142apa\u0142 na koniec. Nikt prawie zreszt\u0105 nie mia\u0142 w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce trzeba wsta\u0107 z miejsc. Pierwszy bis zapowiedzia\u0142: „Szanowni pa\u0144stwo, jeste\u015bmy szcz\u0119\u015bliwi, \u017ce zn\u00f3w mo\u017cemy gra\u0107 tu w Warszawie. Na bis zagramy Menuet<\/em> z Sonaty [e-moll] <\/em>Brahmsa na fortepian i… ehm… (tu gromki \u015bmiech sali) na wiolonczel\u0119 i fortepian”. No i by\u0142 menuecik pi\u0119kny i zgrabny. A potem: „Nasz wyst\u0119p zako\u0144czymy czym\u015b specjalnym: fragmentem Sonaty<\/em> Debussy’ego”. To by\u0142a I cz\u0119\u015b\u0107, Prologue<\/em>\u00a0– i rzeczywi\u015bcie\u00a0co\u015b specjalnego: subtelny, zniuansowany\u00a0obrazek, taka akwarelka czy rysunek pi\u00f3rkiem, poezja w stanie czystym. Wzruszy\u0142am si\u0119 bardzo. A tak\u017ce tym, jak Meneses, do\u015b\u0107 ros\u0142y pan, obejmowa\u0142 male\u0144kiego Presslera przy uk\u0142onach jak ukochanego dziadunia.<\/p>\n

Wiecz\u00f3r – w filharmonii Sinfonia Varsovia pod Jackiem Kaspszykiem zagra\u0142a najpierw dwie z Etiud symfonicznych<\/em> Schumanna zinstrumentowane przez Czajkowskiego (moja znajoma okre\u015bli\u0142a to brzmienie jako militarne), a potem dwukrotnie wyst\u0105pi\u0142 Nelson Freire. IV Koncert<\/em> Beethovena nie wzbudzi\u0142 mojego zachwytu – Freire ma pi\u0119kn\u0105 barw\u0119, \u015bwietn\u0105 technik\u0119, ale to jednak nie wszystko, zw\u0142aszcza w I cz\u0119\u015bci trzeba czego\u015b takiego… no, to jest bardzo specjalny koncert i nie mo\u017cna go tak po prostu dobrze zagra\u0107 i ju\u017c. Ale og\u00f3lnie pianista\u00a0sprawia bardzo mi\u0142e wra\u017cenie ciep\u0142ego mi\u015bka, wi\u0119c otrzyma\u0142 wielkie oklaski. A zagrany w drugiej cz\u0119\u015bci Koncert a-moll<\/em> Schumanna o wiele bardziej mnie zadowoli\u0142 – tu przyda\u0142o si\u0119 owo emocjonalne stonowanie, by nada\u0107 troch\u0119 umiaru schumannowemu rozbuchaniu. By\u0142 jeden bis, prze\u015bliczny, jego ulubiony<\/a>.<\/p>\n

Punkt kulminacyjny przypad\u0142 jednak na koncert nocny. Martha i Mischa to duet fantastycznie zgrany, nie tylko dlatego, \u017ce wyst\u0119puj\u0105cy razem od wielu lat, ale te\u017c z powodu pewnego podobie\u0144stwa temperament\u00f3w: oboje s\u0105 porywczy, oboje lubi\u0105 skrajno\u015bci, ale potrafi\u0105 si\u0119 w ka\u017cdej z tych skrajno\u015bci odnajdywa\u0107.\u00a0Ale to Martha poci\u0105ga w tym duecie za sznurki, cho\u0107 niby Mischa swoj\u0105 prezencj\u0105 i poz\u0105 dominuje (tym razem wyst\u0105pi\u0142 w dw\u00f3ch \u015bwiec\u0105cych si\u0119 lejbach: w pierwszej cz\u0119\u015bci w kolorze b\u0142\u0119kitu elektrycznego, w drugiej – srebrnej; jego ciuchy, jak mi powiedziano, pochodz\u0105 z firmy Issey Miyake). Mischa, gdy go poniesie,\u00a0potrafi nie trafi\u0107 w d\u017awi\u0119k, Marcie si\u0119 to nie przydarza, ona wtedy czuje si\u0119 w swoim \u017cywiole, ale potrafi te\u017c okie\u0142zna\u0107 wszystkie si\u0142y i by\u0107 absolutnie spokojna. Jak w ostatnim bisie, ale teraz jeszcze o programie. Na pocz\u0105tek Sonata <\/em>Debussy’ego, kt\u00f3rej I cz\u0119\u015b\u0107 to by\u0142 ca\u0142kiem inny utw\u00f3r ni\u017c ten zagrany przez Menesesa i Presslera, przez co nie chc\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce gorszy, tylko po prostu inny\u00a0– du\u017co tam by\u0142o tajemniczych b\u0142ysk\u00f3w, migota\u0144, akcent\u00f3w. To jest w\u0142a\u015bnie Prologue<\/a><\/em>. Potem Schumann: Adagio i Allegro As-dur<\/em> op. 70 oraz Fantasiest\u00fccke<\/em> op. 73 i tu w\u0142a\u015bnie Mischa mia\u0142 najwi\u0119cej wahni\u0119\u0107 intonacyjnych (kiedy\u015b<\/a> by\u0142o lepiej i spokojniej), ale Martha i tak przyci\u0105ga\u0142a wi\u0119ksz\u0105 uwag\u0119. W drugiej cz\u0119\u015bci Chopin. Najpierw Sonata wiolonczelowa<\/em> (tu ju\u017c Mischa si\u0119 bardzo stara\u0142) – najbardziej romantyczne i pot\u0119\u017cne wykonanie ze wszystkich na tym festiwalu (chocia\u017c w moim prywatnym rankingu pierwsze miejsce w dziedzinie partii wiolonczelowej nale\u017cy ex aequo do Menesesa i Isserlisa, w dziedzinie fortepianu bezapelacyjnie zwyci\u0119\u017ca Martha, a Pressler dostaje ode mnie medal honorowy). Mo\u017cna pos\u0142ucha\u0107 tu<\/a>, tu<\/a>, tu<\/a> i tu<\/a> – to nagrania ca\u0142kiem \u015bwie\u017ce, a i ciuch Mischy chyba ten sam.\u00a0I na koniec Introdukcj\u0105 i Polonezem<\/em> (kt\u00f3re Martha par\u0119 lat temu gra\u0142a tu z Gauthierem Capu\u00e7onem) pokazali nam, jak si\u0119 poloneza wodzi. Tutaj<\/a> nagranie starsze.<\/p>\n

Sala oszala\u0142a i wyb\u0142aga\u0142a trzy bisy. Pierwszy ju\u017c linkowa\u0142am pod poprzednim wpisem – II cz\u0119\u015b\u0107 Sonaty<\/em> Griega. Drugi <\/a>– to by\u0142o Scherzo<\/em> z II Sonaty wiolonczelowej d-moll<\/em> Szostakowicza. A na koniec wielkie wyciszenie: Pochwa\u0142a wieczno\u015bci Jezusa <\/em>z\u00a0Kwartetu na koniec czasu<\/em> Messiaena.<\/p>\n

Co\u015b jeszcze chcia\u0142am opowiedzie\u0107 na koniec o kole\u017ce\u0144stwie. Na koncert popo\u0142udniowy przyszed\u0142 Mischka (ubrany w czarn\u0105 koszulk\u0119 ze swoj\u0105 karykatur\u0105), by\u0142a te\u017c Maria Jo\u00e3o Pires. Wieczorem Misch\u0119 widzia\u0142am w pierwszym rz\u0119dzie balkonu (tym razem z \u017con\u0105, przystojn\u0105 m\u0142od\u0105 W\u0142oszk\u0105), a pod koniec koncertu zza kulis wychyn\u0105\u0142 \u0142ebek Marthy – s\u0142ucha\u0142a stamt\u0105d swojego kompana z duetu fortepianowego. Jacek Kaspszyk przyszed\u0142 z kolei na koncert nocny. Bardzo to buduj\u0105ce.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Trzy koncerty jednego dnia – ju\u017c po dw\u00f3ch wychodzimy zm\u0119czeni, ale w sobot\u0119 by\u0142 rekord. I jeszcze ka\u017cdy koncert anga\u017cowa\u0142 uwag\u0119, nie to, \u017ce na jednym koncercie sobie przysypiam, na drugim czytam z nud\u00f3w ksi\u0105\u017ck\u0119 programow\u0105… Ka\u017cdy mia\u0142 walory, a ostatni to by\u0142 ju\u017c po prostu dynamit, a potem jeszcze udali\u015bmy si\u0119 (r\u00f3wnie\u017c 60jerzy i […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/541"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=541"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/541\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=541"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=541"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=541"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}