TROMBY! No i nadszed\u0142 ten moment, kt\u00f3ry w ko\u0144cu musia\u0142 nadej\u015b\u0107: obecny wpis jest pi\u0119\u0107setnym na tym blogu!<\/p>\n
My\u015bla\u0142am do\u015b\u0107 d\u0142ugo o tym, co by tu specjalnego wymy\u015bli\u0107 na nasze p\u00f3\u0142tysi\u0119czne spotkanie. Manewrowa\u0142am, \u017ceby wpis nie wypad\u0142 podczas festiwalu, bo musia\u0142by by\u0107 wtedy zwyk\u0142ym szeregowym (cho\u0107 wydarzenia by\u0142y na tyle niezwyk\u0142e, \u017ce w\u0142a\u015bciwie ich opis tak\u017ce by\u0142by godny tej zacnej liczby). Ale skoro ju\u017c festiwal przeczeka\u0142am i mog\u0119 Wam da\u0107 co\u015b specjalnego, to przysz\u0142o mi do g\u0142owy, \u017ce poka\u017c\u0119 si\u0119 Wam tym razem w nieco innej roli.<\/p>\n
A to dzi\u0119ki temu, \u017ce par\u0119 miesi\u0119cy temu zadzwoni\u0142 do mnie artysta-elektronista-mistrz, czyli Eugeniusz Rudnik<\/a>, zwany przez og\u00f3\u0142 Gieniem (je\u015bli nie Mistrzem oczywi\u015bcie), z kt\u00f3rym b\u0119d\u0105c na studiach mia\u0142am zaj\u0119cia z propedeutyki muzyki elektronicznej. To znaczy, \u017ce przez ca\u0142y rok akademicki przychodzi\u0142am, jak r\u00f3wnie\u017c moi koledzy z roku na kompozycji, do Studia Eksperymentalnego Polskiego Radia, do s\u0142ynnego nieistniej\u0105cego czarnego pokoju<\/a>,\u00a0gdzie realizowa\u0142am studenck\u0105 etiud\u0119. By\u0142o nas sze\u015bcioro, trzy osoby pracowa\u0142y pod kierownictwem Bohdana Mazurka, trzy przypad\u0142y Gieniowi i my\u015bl\u0119, \u017ce wygra\u0142am los na loterii, bo naby\u0142am wtedy niezwykle interesuj\u0105cej wiedzy w r\u00f3\u017cnych dziedzinach, kt\u00f3ra ju\u017c mi nieraz w rozmaitych okoliczno\u015bciach procentowa\u0142a. W tym r\u00f3\u017cne atrakcyjne plotki na temat pracy z kompozytorami i\u00a0postrzegania\u00a0ich przez realizatora, jakim Gienio by\u0142 dla Krzysztofa Pendereckiego, Andrzeja Dobrowolskiego (mojego profesora) czy zmar\u0142ego niedawno Arnego Nordheima. Specyficzne Gieniowe poczucie humoru i absurdu ogromnie uatrakcyjnia\u0142o ca\u0142\u0105 t\u0119 przygod\u0119.<\/p>\n Do tego stopnia, \u017ce na koniec roku postanowi\u0142y\u015bmy z kole\u017cank\u0105 z re\u017cyserii d\u017awi\u0119ku, kt\u00f3ra r\u00f3wnie\u017c mia\u0142a tam wtedy praktyki (a p\u00f3\u017aniej pracowa\u0142a tam wiele lat jako realizator), zrobi\u0107 z wdzi\u0119czno\u015bci Gieniowi prezent. A nawet dwa prezenty. Jednym by\u0142, skompilowany przez nas, a wyrysowany pi\u0119knie przez Basi\u0119 (dzi\u015b prywatnie mam\u0119 mi\u0142ej m\u0142odej osoby rezyduj\u0105cej w Berlinie, podpisuj\u0105cej si\u0119 na blogu quaqua<\/strong>), Podr\u0119czny s\u0142ownik Rudniko-polski<\/em>, zawieraj\u0105cy r\u00f3\u017cnorakie u\u017cywane przez Gienia powiedzonka. Drugim – stworzony przeze mnie utw\u00f3r na jego cze\u015b\u0107 pt. Portret Mistrza<\/em>. Zrobi\u0142am go w\u0142asnymi r\u0119cami, bez ludzkiej pomocy technicznej! Ale nie zrobi\u0142abym go r\u00f3wnie\u017c bez Basi, kt\u00f3ra uzbiera\u0142a mi kilka nagra\u0144 Gieniowego g\u0142osu. Reszt\u0119 efekt\u00f3w wygrzeba\u0142am ja z ta\u015bm w\u0142asnych (par\u0119 efekt\u00f3w z przygotowa\u0144 do mojego utworu) i przypadkowo znalezionych na p\u00f3\u0142ce w studiu Akademii Muzycznej. Nie b\u0119d\u0119 wylicza\u0107, ile to lat temu by\u0142o, ale ci\u0119\u0142am i klei\u0142am ta\u015bm\u0119…<\/p>\n Ten patchwork zgrany p\u00f3\u017aniej zosta\u0142 Mistrzuniowi wraz ze s\u0142ownikiem wr\u0119czony zaraz po egzaminie na koniec roku, na kt\u00f3rym za sw\u00f3j oficjalnie wykonany utworek dosta\u0142am 5. Po czym z komisji wyszed\u0142 Koto\u0144ski, kt\u00f3ry gdzie\u015b si\u0119 spieszy\u0142, atmosfera si\u0119 poluzowa\u0142a, bo zosta\u0142 tylko Gienio, Bohdan Mazurek i prof. Dobrowolski, kt\u00f3ry te\u017c mia\u0142 poczucie humoru, wi\u0119c ceremonia nieoficjalna mog\u0142a si\u0119 odby\u0107. Portret Mistrza<\/em> natychmiast zosta\u0142 przes\u0142uchany, s\u0142ownik odczytany, wszyscy\u00a0pok\u0142adali si\u0119 ze \u015bmiechu.<\/p>\n Teraz Gienio zadzwoni\u0142 do mnie, \u017ce znalaz\u0142 u siebie owo dzie\u0142o i je\u015bli go nie mam, bardzo chce mi da\u0107 kopi\u0119. Zgra\u0142 j\u0105 cyfrowo i oto jest<\/a>!<\/p>\n Niestety, ta pr\u00f3ba kompozycji elektronicznej okaza\u0142a si\u0119 moj\u0105 ostatni\u0105, cho\u0107 by\u0142 czas, kiedy przymierza\u0142am si\u0119 do zrobienia porz\u0105dnego utworu w Studiu Eksperymentalnym. Ale przyszed\u0142 stan wojenny i si\u0119 sko\u0144czy\u0142o. Rozwin\u0119\u0142am w ko\u0144cu skrzyde\u0142ka w innej dziedzinie i tak sobie latam, mam nadziej\u0119, \u017ce z korzy\u015bci\u0105 dla mi\u0142ych Czytelnik\u00f3w. Tamtych skrzyde\u0142ek jednak te\u017c czasem \u017ca\u0142uj\u0119. Ale nie wszystko da si\u0119 naraz.<\/p>\n PS. Przy okazji, wa\u017cny komunikat dla mi\u0142o\u015bnik\u00f3w opery: TVP Kultura jutro i pojutrze b\u0119dzie transmitowa\u0107 Rigoletta<\/em> z Mantui! Tutaj<\/a> wi\u0119cej na ten temat. Tajemniczo pisz\u0105 o Gildzie, ale z innego linku wyczyta\u0142am, \u017ce t\u0119 rol\u0119 za\u015bpiewa niejaka Olga Peretyatko<\/a>. Ja niestety ogl\u0105da\u0107 nie b\u0119d\u0119, jutro rano jad\u0119 na dwa dni na Wratislavi\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" TROMBY! No i nadszed\u0142 ten moment, kt\u00f3ry w ko\u0144cu musia\u0142 nadej\u015b\u0107: obecny wpis jest pi\u0119\u0107setnym na tym blogu! My\u015bla\u0142am do\u015b\u0107 d\u0142ugo o tym, co by tu specjalnego wymy\u015bli\u0107 na nasze p\u00f3\u0142tysi\u0119czne spotkanie. Manewrowa\u0142am, \u017ceby wpis nie wypad\u0142 podczas festiwalu, bo musia\u0142by by\u0107 wtedy zwyk\u0142ym szeregowym (cho\u0107 wydarzenia by\u0142y na tyle niezwyk\u0142e, \u017ce w\u0142a\u015bciwie ich opis […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/543"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=543"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/543\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=543"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=543"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=543"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}