Jak na ka\u017cdym chyba koncercie zespo\u0142u graindelavoix, tak i dzi\u015b mo\u017cna by\u0142o odlecie\u0107. Najciekawsze i najpi\u0119kniejsze koncerty Actus Humanus odbywaj\u0105 si\u0119 w ko\u015bciele \u015bw. Jakuba, kt\u00f3ry ma akustyk\u0119 idealn\u0105 do wykonywania muzyki \u015bredniowiecza.<\/p>\n
<\/p>\n
Program dzisiejszy po\u015bwi\u0119cony by\u0142 Cyprowi. Nie tylko bo\u017conarodzeniowym motetom z przechowywanego w Turynie kodeksu przypisywanego cypryjskiemu kantorowi Jeanowi Hanelle (XV w.), ale te\u017c przeplecionej z nimi zupe\u0142nie innej muzyce, kt\u00f3ra zapewne rozbrzmiewa\u0142a na tej wieloj\u0119zycznej w\u00f3wczas wyspie.<\/p>\n
Poza \u0142acin\u0105 zabrzmia\u0142 wi\u0119c j\u0119zyk arabski, w pierwszym utworze programu Arsala \u201ailah<\/em> z tradycji maronit\u00f3w (chrze\u015bcijan wywodz\u0105cych si\u0119 z Syrii) oraz w Alyawma youlado mina lbatoul<\/em> z tradycji arabsko-bizanty\u0144skiej. Solo \u015bpiewa\u0142 tu – jak\u017ce odpowiednio – Syryjczyk Razek Fran\u00e7ois Bitar<\/a>, obdarzony g\u0142osem kontratenorowym o przepi\u0119knej, ciep\u0142ej barwie (tutaj<\/a> w zupe\u0142nie innym repertuarze). Ponadto zabrzmia\u0142a greka w trzech utworach z tradycji grecko-bizantyjskiej; tu solist\u0105 by\u0142 z kolei baryton Adrian Sirbu<\/a>, \u015bpiewak prawos\u0142awny z Rumunii, kt\u00f3ry niegdy\u015b \u015bpiewa\u0142 z nieod\u017ca\u0142owanym Lykurgosem Angelopoulosem, a poza tym prowadzi w\u0142asny zesp\u00f3\u0142 Byzantion. Te utwory z tak r\u00f3\u017cnych tradycji \u0142\u0105czy\u0142o towarzyszenie przez pozosta\u0142ych cz\u0142onk\u00f3w zespo\u0142u tzw. burdonem, inaczej nut\u0105 peda\u0142ow\u0105, sta\u0142\u0105 lub zmieniaj\u0105c\u0105 si\u0119.<\/p>\n Motety z kodeksu Hanelle’a mia\u0142y z grubsza t\u0119 sam\u0105 form\u0119: w pierwszej cz\u0119\u015bci, r\u00f3wnie\u017c z nut\u0105 peda\u0142ow\u0105 w tle, rozbrzmiewa\u0142a monodia, czyli jedna melodia \u015bpiewana przez wszystkich unisono, w oktawach (by\u0142 tym razem w sk\u0142adzie jeden g\u0142os \u017ce\u0144ski), a druga wybucha\u0142a nagle wielog\u0142osem, kt\u00f3ry przypomina\u0142 w harmoniach Msz\u0119 Notre-Dame<\/em> Guillaume’a de Machaut. Ten wielog\u0142os by\u0142 bardzo szczeg\u00f3lny, poniewa\u017c \u015bpiewany – jak to zwykle u graindelavoix bywa – bardzo zr\u00f3\u017cnicowanymi g\u0142osami. Ka\u017cdy trzyma\u0142 si\u0119 swojej barwy, ale wszystko w jaki\u015b niepoj\u0119ty spos\u00f3b \u0142\u0105czy\u0142o si\u0119 w sp\u00f3jn\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107, cho\u0107 pocz\u0105tkowo mog\u0142o to sprawia\u0107 wra\u017cenie rozrzucenia, tym bardziej, \u017ce te motety – tak\u017ce jak msza Machaut – napisane zosta\u0142y tzw. technik\u0105 hoketow\u0105 (melodia urywa si\u0119, jej dalszy ci\u0105g podejmuje inny \u015bpiewak, potem wraca itp.). Fascynuj\u0105ce by\u0142o zw\u0142aszcza \u015bledzenie owych „wymijanek” kontratenora i sopranistki Anne-Kathryn Olsen, kt\u00f3re – cho\u0107 na tych samych wysoko\u015bciach – prowadzone by\u0142y r\u00f3\u017cnymi barwami, ciemn\u0105 \u015bpiewaka i jasn\u0105 \u015bpiewaczki.<\/p>\n W ci\u0105gu troch\u0119 wi\u0119cej ni\u017c roku graindelavoix by\u0142 w Polsce trzy razy: we wrze\u015bniu zesz\u0142ego roku na Wratislavii, w maju br. na lubelskich Kodach i teraz tu. Kiedy zn\u00f3w przyjad\u0105, nie wiadomo, ale przyjad\u0105 na pewno. Mi\u0142o by\u0142o zobaczy\u0107 troch\u0119 starej gwardii spotykanej niegdy\u015b na festiwalach Pie\u015b\u0144 Naszych Korzeni – przyjechali specjalnie na ten koncert. Bo graindelavoix ma (je\u015bli tak mo\u017cna powiedzie\u0107) wyznawc\u00f3w, i nie mo\u017cna si\u0119 temu dziwi\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Jak na ka\u017cdym chyba koncercie zespo\u0142u graindelavoix, tak i dzi\u015b mo\u017cna by\u0142o odlecie\u0107. Najciekawsze i najpi\u0119kniejsze koncerty Actus Humanus odbywaj\u0105 si\u0119 w ko\u015bciele \u015bw. Jakuba, kt\u00f3ry ma akustyk\u0119 idealn\u0105 do wykonywania muzyki \u015bredniowiecza.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5439"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5439"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5439\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5444,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5439\/revisions\/5444"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5439"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5439"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5439"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}