
{"id":5452,"date":"2015-12-17T00:28:43","date_gmt":"2015-12-16T23:28:43","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=5452"},"modified":"2015-12-17T00:28:43","modified_gmt":"2015-12-16T23:28:43","slug":"orfeuszow-trzech","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2015\/12\/17\/orfeuszow-trzech\/","title":{"rendered":"Orfeusz\u00f3w trzech"},"content":{"rendered":"<p>Warszawska Opera Kameralna wystawi\u0142a kolejne nowe dzie\u0142o wsp\u00f3\u0142czesne: <span class=\"st\"><em>Orph\u00e9e<\/em><\/span> Dariusza Przybylskiego &#8211; sz\u00f3st\u0105 oper\u0119 w dorobku tego wci\u0105\u017c m\u0142odego (31 lat) kompozytora, ale pierwsz\u0105 wi\u0119kszych rozmiar\u00f3w.<\/p>\n<p><!--more--><\/p>\n<p>To wsp\u00f3lne dzie\u0142o z \u0142otewsk\u0105 re\u017cyserk\u0105 Margo Zalite, z kt\u00f3r\u0105 Przybylski ju\u017c wcze\u015bniej wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 przy operze <em>Fall<\/em> wystawionej w Deutsche Oper Berlin. Razem stworzyli libretto, a ona zaj\u0119\u0142a si\u0119 re\u017cyseri\u0105 i scenografi\u0105 (minimaln\u0105), bior\u0105c do pomocy polskich artyst\u00f3w: Marlen\u0119 Skoneczko do kostium\u00f3w i Marka Zamojskiego do projekcji multimedialnych. I w\u0142a\u015bnie te projekcje maj\u0105 du\u017ce znaczenie w og\u00f3lnym obrazie, nie tylko w samym spektaklu, ale te\u017c na pocz\u0105tku i podczas przerwy, gdy towarzysz\u0105 im d\u017awi\u0119ki elektroniczne w tle.<\/p>\n<p>Trudno si\u0119 zorientowa\u0107, o czym w\u0142a\u015bciwie jest to dzie\u0142o. Og\u00f3lnie o rozterkach (r\u00f3\u017cnorodnych) Orfeusza w r\u00f3\u017cnym wieku &#8211; i tu wyja\u015bniam tytu\u0142 wpisu, poniewa\u017c w spektaklu wyst\u0119puje trzech Orfeusz\u00f3w: m\u0142ody (Jan Jakub Monowid), doros\u0142y (Robert Gierlach) i stary (Andrzej Klimczak) &#8211; wszyscy \u015bwietni. Gdyby jeszcze tego by\u0142o ma\u0142o, to jest jeszcze Alter ego Orfeusza w formie r\u00f3wnie\u017c znakomitego sze\u015bcioosobowego zespo\u0142u wokalnego proMODERN; w drugim akcie do\u0142\u0105cza do nich Maciej Fr\u0105ckiewicz na akordeonie. Ale rozterki ma te\u017c Eurydyka &#8211; tylko jedna (te\u017c bardzo satysfakcjonuj\u0105ca Barbara Zamek). Du\u017c\u0105 innowacj\u0105 w stosunku do mitu jest przedstawienie ich jako stare ma\u0142\u017ce\u0144stwo, kt\u00f3re ju\u017c nie umie si\u0119 porozumie\u0107 &#8211; on chce tylko \u015bpiewa\u0107, ma poczucie misji, ona ma mu za z\u0142e egocentryzm. Dopiero w II akcie umiera i wtedy sytuacja si\u0119 zmienia.<\/p>\n<p>Na mit Orfeusza na\u0142o\u017cone s\u0105 tu rzeczy najprzer\u00f3\u017cniejsze, np. posta\u0107 Mnicha nie wiadomo co symbolizuj\u0105cego, biblijna historia Lota (oczywi\u015bcie dzi\u0119ki analogii Orfeusza i \u017cony Lota), w kt\u00f3rej nie wiadomo dlaczego rol\u0119 Lota gra Hermes (Mateusz Zajdel), nawi\u0105zanie do Gesualda (<a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=ZwmiWu3Iv2Q\"><em>Dolcissima mia vita<\/em><\/a> &#8211; w tek\u015bcie cytat dos\u0142owny, za\u015b w muzyce do\u015b\u0107 odleg\u0142e) itd. itp. Stary Orfeusz nagle okazuje si\u0119 &#8222;Indianinem chrze\u015bcijaninem&#8221;, a ca\u0142o\u015b\u0107 ko\u0144czy si\u0119 wyprowadzaniem Eurydyki przez Orfeusza, kt\u00f3ry chce j\u0105 ocali\u0107, natomiast ona bynajmniej nie ma ochoty na wychodzenie do \u015bwiat\u0142a i powr\u00f3t &#8222;do przemocy&#8221;. No i mamy jeszcze posta\u0107 Apolla, brawurowo zagran\u0105 i wy\u015bpiewan\u0105 przez Ann\u0119 Radziejewsk\u0105 w do\u015b\u0107 zaskakuj\u0105cym kostiumie: z wielkim pi\u00f3ropuszem na g\u0142owie, w z\u0142otych legginsach i sukieneczce jak z <em>Jeziora \u0142ab\u0119dziego<\/em>. My\u015bl\u0119, \u017ce ona jedna potrafi nawet w takim przebraniu by\u0107 tak wspania\u0142a.<\/p>\n<p>Tre\u015b\u0107 wi\u0119c dosy\u0107 be\u0142kotliwa niestety i eklektyczna, ale na szcz\u0119\u015bcie jest muzyka &#8211; naprawd\u0119 dobra (znajomy meloman powiedzia\u0142 do mnie po spektaklu: a nie mo\u017cna by\u0142o tego po prostu wykona\u0107 koncertowo?). Wymagaj\u0105ca dla wykonawc\u00f3w i pisana z pe\u0142n\u0105 \u015bwiadomo\u015bci\u0105 ich mo\u017cliwo\u015bci (du\u017ca orkiestra &#8211; prawie 50 os\u00f3b! &#8211; siedzi cz\u0119\u015bciowo w kanale, cz\u0119\u015bciowo w tyle sceny, a znakomicie panuje nad ca\u0142o\u015bci\u0105 Maja Metelska, kt\u00f3ra ju\u017c chyba zaczyna si\u0119 specjalizowa\u0107 w operach wsp\u00f3\u0142czesnych). Ona wspiera ca\u0142o\u015b\u0107 i nadaje jej sp\u00f3jno\u015bci, b\u0119d\u0105c tak\u017ce na sw\u00f3j spos\u00f3b eklektyczna, ale osadzona we wsp\u00f3\u0142czesnym j\u0119zyku. Ona te\u017c sprawia, \u017ce warto ze spektaklem si\u0119 zapozna\u0107. Ostatni z tej serii &#8211; dzi\u015b. A kolejne &#8211; w styczniu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Warszawska Opera Kameralna wystawi\u0142a kolejne nowe dzie\u0142o wsp\u00f3\u0142czesne: Orph\u00e9e Dariusza Przybylskiego &#8211; sz\u00f3st\u0105 oper\u0119 w dorobku tego wci\u0105\u017c m\u0142odego (31 lat) kompozytora, ale pierwsz\u0105 wi\u0119kszych rozmiar\u00f3w.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5452"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5452"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5452\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5453,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5452\/revisions\/5453"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5452"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5452"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5452"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}