Cztery kantaty Bacha, Herreweghe, Collegium Vocale Gent, wspaniali soli\u015bci. Czeg\u00f3\u017c chcie\u0107 wi\u0119cej, \u017ceby zapomnie\u0107 na chwil\u0119 o koszmarze, w jakim ostatnio \u017cyjemy, i przypomnie\u0107 sobie, \u017ce \u015bwiat bywa pi\u0119kny.<\/p>\n
<\/p>\n
Wszystkie wykonane dzi\u015b kantaty – Nun komm, der Heiden Heiland<\/em> BWV 62, Gelobet seist du, Jesu Christ<\/em> BWV 91, Darzu ist erschienen der Sohn Gottes<\/em> BWV 40 i Christen, <\/em>\u00e4tzet diesen Tag<\/em> BWV 63 – bli\u017cej lub dalej s\u0105 zwi\u0105zane z obecn\u0105 por\u0105: pierwsza z nich jest adwentowa, reszta bo\u017conarodzeniowa, z tym, \u017ce trzecia przeznaczona jest na drugi dzie\u0144 \u015awi\u0105t. Nastr\u00f3j stopniowo budowany od nios\u0105cego nadziej\u0119 do triumfalnego i \u015bwi\u0105tecznego w najbardziej rozbudowanej ostatniej z kantat.<\/span><\/p>\n Cytat w tytule wpisu wzi\u0119\u0142am z tekstu trzeciej z kantat, kt\u00f3ra zreszt\u0105 od dawna znana mi jest bli\u017cej: \u015bpiewa\u0142am j\u0105 kiedy\u015b w ch\u00f3rze, kt\u00f3ry w\u00f3wczas dzia\u0142a\u0142 przy Warszawskiej Operze Kameralnej (z rozrzewnieniem wspomina\u0142am, kto w\u00f3wczas \u015bpiewa\u0142 solo: parti\u0119 tenorow\u0105 – m\u0142odziutki Krzysztof Szmyt, altow\u0105 – Jadwiga Rapp\u00e9, basow\u0105 – nie\u017cyj\u0105cy ju\u017c Adrian Milewski). Poza pi\u0119kn\u0105 rozbudowan\u0105 uwertur\u0105 z ch\u00f3rem (w kt\u00f3rym mowa jest o przysz\u0142ym zniweczeniu dzie\u0142a diabelskiego) i kilkoma chora\u0142ami wybity jest tu – najpierw w basowej arii, potem w recytatywie altowym i chorale – motyw w\u0119\u017ca, kt\u00f3ry zostanie zdeptany przez nowo narodzonego. Ilustracyjno\u015b\u0107 jest tu do\u015b\u0107 dos\u0142owna: we wspomnianej arii H\u00f6llische Schlange<\/span><\/i> (W\u0119\u017cu piekielny) skrzypce wij\u0105 si\u0119 szybkimi biegnikami jak w\u0105\u017c, ale jednocze\u015bnie s\u0142ycha\u0107 zdecydowany rytm kojarz\u0105cy si\u0119 z deptaniem. W kolejnym recytatywie mowa jest o tym, \u017ce w\u0105\u017c przestaje by\u0107 gro\u017any, bo trucizny pozbawi\u0142 go Zbawiciel – i rzeczywi\u015bcie wci\u0105\u017c si\u0119 wije w muzyce, ale \u0142agodniej. (Mo\u017ce i w \u017cyciu tak b\u0119dzie?)<\/p>\n Collegium Vocale Gent obchodzi w tym roku 45-lecie dzia\u0142alno\u015bci, nieprzerwanie pod kierownictwem Philippe’a Herreweghe. Z jednej strony trudno uwierzy\u0107, bo wci\u0105\u017c jest \u015bwie\u017co\u015b\u0107 w tym muzykowaniu, z drugiej – sk\u0105d\u015b przecie\u017c musia\u0142a si\u0119 wzi\u0105\u0107 ta perfekcja. Mo\u017ce w jednej cz\u0119\u015bci drugiej z kantat by\u0142y pewne wahni\u0119cia intonacyjne (zreszt\u0105 r\u00f3wnie\u017c w wykonaniu tenora Thomasa Hobbsa), ale to ju\u017c troch\u0119 czepialstwo. Dorothee Mields zn\u00f3w pokaza\u0142a, \u017ce g\u0142os ma anielski – jasny i ciep\u0142y zarazem. Damien Guillon, kt\u00f3ry dopiero co produkowa\u0142 si\u0119 w Gda\u0144sku jako szef Le Banquet C\u00e9leste, tu by\u0142 solist\u0105 precyzyjnym, o selektywnym g\u0142osie z \u0142adn\u0105 barw\u0105, ale absolutnie bezpretensjonalnym, skromnym – tak lubi\u0119. Peter Kooij, cho\u0107 tak zas\u0142u\u017cony, \u017ce niemal odwieczny, wci\u0105\u017c jest we wspania\u0142ej formie.<\/p>\n W zespole te\u017c tyle atrakcji… \u015awietne rogi naturalne oraz – w ostatniej kantacie – trzy tr\u0105bki, delikatnie brzmi\u0105ce kot\u0142y (ciekawie zabrzmia\u0142y w fina\u0142owym chorale w drugiej z kantat – to nietypowe) czy oboje, z fantastycznym jak zawsze (i r\u00f3wnie\u017c zas\u0142u\u017conym wielce) Marcelem Ponseele, kt\u00f3ry mia\u0142 przepi\u0119kn\u0105 sol\u00f3wk\u0119 w ostatniej kantacie. No, pi\u0119knie by\u0142o.<\/p>\n Rano jad\u0119 do Wroc\u0142awia (cel – premiera w operze). Postaram si\u0119 zajrze\u0107 na Plac Solny, ale pewnie b\u0119d\u0119 troch\u0119 sp\u00f3\u017aniona… \ud83d\ude09<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Cztery kantaty Bacha, Herreweghe, Collegium Vocale Gent, wspaniali soli\u015bci. Czeg\u00f3\u017c chcie\u0107 wi\u0119cej, \u017ceby zapomnie\u0107 na chwil\u0119 o koszmarze, w jakim ostatnio \u017cyjemy, i przypomnie\u0107 sobie, \u017ce \u015bwiat bywa pi\u0119kny.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5454"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5454"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5454\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5456,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5454\/revisions\/5456"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5454"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5454"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5454"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}