Emmanuel Pahud, Jean-Guihen Queyras i Eric Le Sage – trzech wybitnych solist\u00f3w w \u015bwietnie zgranym zespole w Filharmonii Narodowej. Nie nagrali razem (jeszcze?) \u017cadnej p\u0142yty, ale program wykonuj\u0105 na europejskich estradach od jesieni i brzmi to, jakby wsp\u00f3\u0142pracowali latami.<\/p>\n
<\/p>\n
Wyst\u0119p ka\u017cdego z nich z osobna m\u00f3g\u0142by by\u0107 atrakcj\u0105 (co prawda nie by\u0142am swego czasu zachwycona Schumannowsk\u0105 produkcj\u0105 Le Sage’a na Festiwalu Beethovenowskim<\/a>, ale to ju\u017c rzecz gustu). Pahud rozwija wspania\u0142\u0105 karier\u0119 solow\u0105, a przecie\u017c od 22. roku \u017cycia jest pierwszym flecist\u0105 Filharmonik\u00f3w Berli\u0144skich. Queyras – wiadomo, w najprzer\u00f3\u017cniejszych konfiguracjach, niezwykle wszechstronny artysta, poruszaj\u0105cy si\u0119 swobodnie zar\u00f3wno w estetyce HIP, jak i czysto wsp\u00f3\u0142czesnej. Le Sage tak\u017ce bardzo ceniony; za wspomnianego Schumanna na p\u0142ytach (dzie\u0142a wszystkie) dosta\u0142 wiele nagr\u00f3d.<\/p>\n Program tego zespo\u0142u solist\u00f3w – a jednak bez w\u0105tpienia z naciskiem na s\u0142owo zesp\u00f3\u0142 – zawiera\u0142 dwa tria Haydna (Hob. XV\/15 i XV\/16), Trio g-moll<\/em> op. 63 Carla Marii Webera oraz Trio<\/em> Bohuslava Martin\u016f; wszystkie utwory przeznaczone na ten w\u0142a\u015bnie sk\u0142ad instrumentalny. Haydn – bardzo mi\u0142a, lekka muzyka, kt\u00f3ra mog\u0142aby brzmie\u0107 banalnie, gdyby nie wspania\u0142a atmosfera dialogu, a nawet zabawy, zw\u0142aszcza w przypadku Tria D-dur<\/em> (tutaj<\/a> w wykonaniu m.in. naszej konkursowej znajomej). Trio<\/em> Webera wnios\u0142o drobny niepok\u00f3j, ale nie wi\u0119kszy ni\u017c np. w Wolnym strzelcu<\/em> (niekt\u00f3re motywy przypomina\u0142y t\u0119 oper\u0119), czyli ma\u0142y dreszczyk wczesnego romantyzmu. No i Martin\u016f, kt\u00f3rego s\u0142uchaj\u0105c zawsze si\u0119 zastanawiam: jak to jest, \u017ce takiej jako\u015bci muzyka jest praktycznie zapomniana? (Tu zn\u00f3w przypomn\u0119 Leonor\u0119<\/a>.) Wdzi\u0119czna, mi\u0119dzy neoklasycznym Strawi\u0144skim a Poulenkiem, \u0142agodna pastoralna w charakterze (obecno\u015b\u0107 fletu ten efekt wzmacnia). Z wielk\u0105 przyjemno\u015bci\u0105 si\u0119 tego s\u0142ucha\u0142o, a na bis zesp\u00f3\u0142 zagra\u0142 Andantino<\/em> Haydna po\u015bwi\u0119caj\u0105c je pami\u0119ci Pierre’a Bouleza, z kt\u00f3rym ka\u017cdy z nich – w r\u00f3\u017cnych okoliczno\u015bciach i repertuarach – grywa\u0142.<\/p>\n PS. Mamy drugi wtorek miesi\u0105ca, a wi\u0119c dzie\u0144 „P”, czyli Paszport\u00f3w „Polityki”. Mimo – \u0142agodnie m\u00f3wi\u0105c – zawirowa\u0144 w telewizji publicznej, gala ma by\u0107 retransmitowana przez TVP2 o 22:50 – kto wie, czy nie po raz ostatni.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Emmanuel Pahud, Jean-Guihen Queyras i Eric Le Sage – trzech wybitnych solist\u00f3w w \u015bwietnie zgranym zespole w Filharmonii Narodowej. Nie nagrali razem (jeszcze?) \u017cadnej p\u0142yty, ale program wykonuj\u0105 na europejskich estradach od jesieni i brzmi to, jakby wsp\u00f3\u0142pracowali latami.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5487"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5487"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5487\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5488,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5487\/revisions\/5488"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5487"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5487"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5487"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}