Posz\u0142am dzi\u015b na koncert do Studia im. Lutos\u0142awskiego, bo program by\u0142 ciekawy i nietypowy, a poza tym dawno ju\u017c nie s\u0142ysza\u0142am Polskiej Orkiestry Radiowej i niewiele wiem o tym, jak si\u0119 sprawuje pod batut\u0105 Micha\u0142a Klauzy.<\/p>\n
<\/p>\n
Po zgrabnym studenckim Scherzu<\/em> 21-letniego Alfreda Schnittkego, kt\u00f3re mimo do\u015b\u0107 lekkiego, neoklasycznego stylu jest chyba do\u015b\u0107 rzadko wykonywane, s\u0142uchali\u015bmy dw\u00f3ch utwor\u00f3w z saksofonem solo, na kt\u00f3rym gra\u0142 Pawe\u0142 Gusnar. Saksofon ju\u017c tak nam si\u0119 zr\u00f3s\u0142 z jazzem, \u017ce jakby zapominamy, \u017ce przecie\u017c stworzy\u0142 go belgijski budowniczy instrument\u00f3w dzia\u0142aj\u0105cy w Pary\u017cu, Adolphe Sax i wiele utwor\u00f3w na ten instrument napisali w\u0142a\u015bnie Francuzi. Jednym z takich dzie\u0142 by\u0142a Rapsodia<\/em> Claude’a Debussy’ego; kompozytor co prawda poprzesta\u0142 na jej wersji na saksofon i fortepian, ale po jego \u015bmierci zosta\u0142a zinstrumentowana. Melancholijne, zamglone jakby brzmienie tego instrumentu bardzo pasuje do charakteru tej muzyki<\/a>, bardzo debussy’owskiej, zamy\u015blonej, wyrafinowanej, troch\u0119 o jakby egzotycznym posmaku.<\/p>\n Zupe\u0142nie inny jest Scaramouche<\/em> Dariusa Milhaud. To utw\u00f3r przebojowy, w\u0142a\u015bciwie ca\u0142kowicie rozrywkowy, a zarazem u\u017cytkowy, powsta\u0142 bowiem z muzyki teatralnej. Pierwsz\u0105 wersj\u0119 kompozytor napisa\u0142 na dwa fortepiany<\/a> – jest \u015bwietnie znana. Du\u017co rzadziej s\u0142yszy si\u0119 drug\u0105 wersj\u0119: na saksofon z orkiestr\u0105. Na samym pocz\u0105tku<\/a> ma si\u0119 nawet wra\u017cenie, \u017ce to inny utw\u00f3r. Tu saksofon wyst\u0119puje w emploi bli\u017cszym dzisiejszemu wykorzystaniu. Aczkolwiek niezale\u017cnie od jazzowych konotacji, powstaj\u0105 wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie r\u00f3wnie\u017c utwory na saksofon lub z udzia\u0142em saksofonu, kt\u00f3re z jazzem nie maj\u0105 nic wsp\u00f3lnego. Pawe\u0142 Gusnar, dzisiejszy solista, jest or\u0119downikiem takiej muzyki, dokona\u0142 prawykona\u0144 bardzo wielu kompozycji, z kt\u00f3rych cz\u0119\u015b\u0107 powsta\u0142a dla niego.<\/p>\n Sama orkiestra pokaza\u0142a si\u0119 jeszcze po przerwie w II Symfonii<\/em> Stefana Kisielewskiego. Napisana w 1952 r., jest rzadko wykonywana, zreszt\u0105 co tu du\u017co m\u00f3wi\u0107, w og\u00f3le Kisielewskiego grywa si\u0119 niecz\u0119sto – no, mo\u017ce na stulecie, pi\u0119\u0107 lat temu, mo\u017cna go by\u0142o us\u0142ysze\u0107 nieco cz\u0119\u015bciej. A warto jej czasem pos\u0142ucha\u0107 – wiadomo, czego si\u0119 spodziewa\u0107: neoklasycyzmu, ostrych harmonii, przekory, kanciastych rytm\u00f3w, marszowych lub w typie umpa-umpa, szczypty prokofiewowskiego przymru\u017cenia oka. Ta muzyka jest taka, jakim by\u0142 Kisiel. Kiedy jej s\u0142ucham, wci\u0105\u017c go widz\u0119 – zna\u0142am go przecie\u017c i w ostatnich latach jego \u017cycia byli\u015bmy w bardzo sympatycznych kontaktach. Lubi\u0119 go wspomina\u0107.<\/p>\n Co za\u015b do orkiestry – jako\u015b wydawa\u0142a mi si\u0119 mniej finezyjna ni\u017c za czas\u00f3w \u0141ukasza Borowicza. No, ale Micha\u0142 Klauza jest zupe\u0142nie innym typem dyrygenta. Troch\u0119 ma innych zaj\u0119\u0107 – ale w ko\u0144cu poprzednik te\u017c mia\u0142. A propos: spotka\u0142am \u0141ukasza Borowicza na koncercie pi\u0105tkowym – w\u0142a\u015bnie wr\u00f3ci\u0142 z Los Angeles, gdzie poprowadzi\u0142 \u015bwietny pono\u0107 koncert muzyki polskiej, wraz z prawykonaniem nowego utworu Agaty Zubel. Tutaj<\/a> o tym koncercie. Na sali by\u0142o 1800 os\u00f3b i wszyscy s\u0142uchali naszej muzyki. Gratulacje dla kompozytor\u00f3w i dyrygenta!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Posz\u0142am dzi\u015b na koncert do Studia im. Lutos\u0142awskiego, bo program by\u0142 ciekawy i nietypowy, a poza tym dawno ju\u017c nie s\u0142ysza\u0142am Polskiej Orkiestry Radiowej i niewiele wiem o tym, jak si\u0119 sprawuje pod batut\u0105 Micha\u0142a Klauzy.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5506"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5506"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5506\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5507,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5506\/revisions\/5507"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5506"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5506"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5506"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}