Kto by pomy\u015bla\u0142, \u017ce 22 lata po \u015bmierci wielkiego kompozytora mo\u017cna jeszcze wykona\u0107 utw\u00f3r, kt\u00f3ry dot\u0105d nie by\u0142 wykonywany? Mia\u0142o to miejsce dzi\u015b w Studiu im. Witolda Lutos\u0142awskiego w ramach festiwalu \u0141a\u0144cuch XIII.<\/p>\n
<\/p>\n
Nie by\u0142o to jakie\u015b zapomniane wielkie arcydzie\u0142o, tylko po prostu dziesi\u0119\u0107 zgrabnych miniaturek w stylu neoklasycznym – Interludia<\/em> na ob\u00f3j i fagot – kt\u00f3re powsta\u0142y w 1943 r. Z lat wojny znamy jeszcze Dwie etiudy<\/em> na fortepian (znakomite; szkoda, \u017ce Lutos\u0142awski nie napisa\u0142 ich wi\u0119cej) i oczywi\u015bcie Wariacje na temat Paganiniego<\/em>. Interludia<\/em>, odnalezione w zbiorach po kompozytorze przechowanych w Archiwum Paula Sachera w Bazylei, maj\u0105 charakter \u0107wicze\u0144 stylistycznych, cho\u0107 na r\u0119kopisie s\u0105 pono\u0107 adnotacje kompozytora, z kt\u00f3rych wynika, \u017ce przygotowywa\u0142 je do wykonania. Rodzina si\u0119 zgodzi\u0142a, wi\u0119c mo\u017cna by\u0142o to zagra\u0107 i zosta\u0142a wype\u0142niona jeszcze jedna luka w wiedzy o autorze Livre pour orchestre<\/em>.<\/p>\n Wykonane na pocz\u0105tek drugiej cz\u0119\u015bci koncertu, zosta\u0142y nast\u0119pnie przyt\u0142oczone dzie\u0142em du\u017cego kalibru, pochodz\u0105cym z tych samych, wojennych czas\u00f3w – Kwintetem<\/em> Konstantego Regameya. To utw\u00f3r legendarny, ci, kt\u00f3rzy us\u0142yszeli go po raz pierwszy na koncercie konspiracyjnym w Warszawie w 1944 r., byli pod wielkim wra\u017ceniem. Niestety, p\u00f3\u017aniej by\u0142 rzadko wykonywany i wci\u0105\u017c tak jest. Pewnie dlatego, \u017ce nieobecni nie maj\u0105 racji – kompozytor-erudyta, znawca wielu j\u0119zyk\u00f3w, orientalista (indolog), o korzeniach szwajcarskich, od listopada 1944 (czyli zaledwie kilka miesi\u0119cy po prawykonaniu Kwintetu<\/em>, podczas kt\u00f3rych przeszed\u0142 Powstanie Warszawskie i par\u0119 oboz\u00f3w) mieszka\u0142 ju\u017c w Szwajcarii. Kwintet stylistycznie znajduje si\u0119 gdzie\u015b pomi\u0119dzy ekspresjonizmem a neoklasycyzmem; mimo zmienno\u015bci nastroj\u00f3w najbardziej si\u0119 zapami\u0119tuje pocz\u0105tkowe pos\u0119pne, zamy\u015blone solo klarnetu (ten temat powraca r\u00f3wnie\u017c pod koniec pogodnego fina\u0142u). D\u0142ugo oklaskiwano wykonawc\u00f3w – m\u0142odych polskich kameralist\u00f3w pod wodz\u0105 pianisty Macieja Grzybowskiego.<\/p>\n Pierwsza za\u015b cz\u0119\u015b\u0107 koncertu zosta\u0142a rozpocz\u0119ta kr\u00f3tkim, pi\u0119knym Epitafium<\/em> na ob\u00f3j i fortepian Lutos\u0142awskiego (zadan\u0105 na tym festiwalu jest rozpoczynanie wszystkich koncert\u00f3w utworem g\u0142\u00f3wnego bohatera), potem jeszcze by\u0142y Ptaki<\/em> W\u0142odzimierza Koto\u0144skiego, cykl o\u015bmiu utwork\u00f3w na klarnet, wiolonczel\u0119 i fortepian z 1988 r. (dobrane pewnie ze wzgl\u0119du na form\u0119), wreszcie genialne Kontrasty<\/a><\/em> na skrzypce, klarnet i fortepian Bart\u00f3ka. Te\u017c s\u0142yszy si\u0119 je zbyt rzadko, a to tak wspania\u0142y utw\u00f3r.<\/p>\n Jutrzejszy koncert festiwalowy opuszczam – id\u0119 na inny, zdam relacj\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Kto by pomy\u015bla\u0142, \u017ce 22 lata po \u015bmierci wielkiego kompozytora mo\u017cna jeszcze wykona\u0107 utw\u00f3r, kt\u00f3ry dot\u0105d nie by\u0142 wykonywany? Mia\u0142o to miejsce dzi\u015b w Studiu im. Witolda Lutos\u0142awskiego w ramach festiwalu \u0141a\u0144cuch XIII.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5523"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5523"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5523\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5533,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5523\/revisions\/5533"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5523"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5523"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5523"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}