Dzi\u015b we Wroc\u0142awiu obejrza\u0142am dwie wystawy, kt\u00f3re maj\u0105 pewien zwi\u0105zek z muzyk\u0105. Albo z muzykami.<\/p>\n
<\/p>\n
Na pewno jednym z ciekawszych wydarze\u0144 zwi\u0105zanych z Europejsk\u0105 Stolic\u0105 Kultury jest wystawa Eduarda Chillidy pod wiele m\u00f3wi\u0105cym tytu\u0142em\u00a0Brzmienia<\/em> w BWA Awangarda. Dzie\u0142a baskijskiego artysty, jednego z najwybitniejszych rze\u017abiarzy drugiej po\u0142owy XX wieku (\u017cy\u0142 w latach 1924-2002), przyby\u0142y do nas w zwi\u0105zku z tym, \u017ce drug\u0105 Europejsk\u0105 Stolic\u0105 Kultury w tym roku jest San Sebastian, jego rodzinne miasto.<\/p>\n Chillid\u0119 kojarzy si\u0119 zwykle z du\u017cymi rze\u017abami w przestrzeni miejskiej, takimi jak ta <\/a>albo ta<\/a>. We Wroc\u0142awiu s\u0105 oczywi\u015bcie rze\u017aby niewielkie oraz grafiki-kola\u017ce. Aby mie\u0107 pewne wyobra\u017cenie: na tej stronie<\/a> troch\u0119 zdj\u0119\u0107 z wystawy.\u00a0Jest w tych dzie\u0142ach co\u015b nies\u0142ychanie czystego, co by\u0107 mo\u017ce wi\u0105\u017ce si\u0119 z zawsze przez artyst\u0119 podkre\u015blanych zwi\u0105zk\u00f3w z muzyk\u0105. Zwi\u0105zki te sz\u0142y te\u017c w drug\u0105 stron\u0119: na wystawie mo\u017cna pos\u0142ucha\u0107 delikatnych elektronicznych d\u017awi\u0119k\u00f3w stworzonych przez baskijskiego kompozytora Gork\u0119 Ald\u0119 (pi\u0119kne zw\u0142aszcza w zestawieniu z alabastrow\u0105 Pochwa\u0142\u0105 \u015bwiat\u0142a<\/em>), a na finisa\u017cu wystawy 13 marca b\u0119dzie mo\u017cna pos\u0142ucha\u0107 specjalnie na t\u0119 okazj\u0119 skomponowanych utwor\u00f3w znanego z Warszawskich Jesieni Jos\u00e9 M. S\u00e1nchez-Verd\u00fa na akordeon i kwartet saksofonowy.<\/p>\n Zwi\u0105zki Chillidy z muzyk\u0105 by\u0142y te\u017c czysto praktyczne: lubi\u0142 jej s\u0142ucha\u0107 przy pracy. Opowiada jeden z syn\u00f3w (o\u015bmiu!) artysty, Ignacio,\u00a0w gazetce ESK 2016: „Dla naszego ojca muzyka by\u0142a niezmiernie wa\u017cna i my, jego dzieci, szybko zdali\u015bmy sobie z tego spraw\u0119, jako \u017ce od czasu do czasu potrzebowa\u0142 nas w swojej pracowni, \u015bwi\u0119tym dla niego miejscu, do kt\u00f3rego zazwyczaj nie zagl\u0105dali\u015bmy, \u017ceby mu nie przeszkadza\u0107. (…) Ojciec puszcza\u0142 muzyk\u0119, my k\u0142adli\u015bmy si\u0119 na pod\u0142odze albo stawali\u015bmy w dziwnych pozycjach, a on godzinami nas rysowa\u0142. (…) Jestem przekonany, \u017ce bracia czerpali z tych spotka\u0144 tak\u0105 sam\u0105 przyjemno\u015b\u0107 jak ja, gdzie muzyka, zw\u0142aszcza \u017ce byli\u015bmy niesfornymi dzie\u0107mi, powodowa\u0142a, i\u017c ca\u0142kowicie si\u0119 odpr\u0119\u017cali\u015bmy i uspokajali\u015bmy. (…) Te muzyczno-rysunkowe spotkania by\u0142y dla nas szalenie wa\u017cne”. Co ciekawe, w domu muzyki nie s\u0142ucha\u0142.<\/p>\n Z muzycznej wi\u0119c cz\u0119\u015bciowo wystawy przesz\u0142am do Centrum Sztuki WRO na wystaw\u0119 zwi\u0105zan\u0105 z muzykiem: Krenz 8: Blow Up<\/em>. Autorem jest Igor Krenz, syn Jana, znany z prac wideo i grup artystycznych (m.in. Azorro). Ale wsp\u00f3\u0142autorem jej jest w\u0142a\u015bnie Jan. Ot\u00f3\u017c okazuje si\u0119, \u017ce wielki dyrygent kilka dekad temu mia\u0142 szczeg\u00f3lne hobby: ze swoich licznych artystycznych podr\u00f3\u017cy oraz sytuacji wakacyjnych i rodzinnych\u00a0kr\u0119ci\u0142 filmy na kamerze 8 mm (st\u0105d \u00f3semka w tytule). Sam je\u00a0montowa\u0142, porz\u0105dkowa\u0142 i opisywa\u0142, pokazywa\u0142 je tylko rodzinie i przyjacio\u0142om. Ciekawe, \u017ce apogeum tej pasji przypad\u0142o na lata 1963-1985, a kiedy artysta kupi\u0142 kamer\u0119 wideo, jako\u015b straci\u0142 ch\u0119\u0107 do dalszego filmowania – to ju\u017c nie by\u0142o jego medium. I w ko\u0144cu w og\u00f3le ta pasja sta\u0142a si\u0119 mu oboj\u0119tna: w 2000 r. odda\u0142 wszystkie ta\u015bmy synowi z podtekstem „mo\u017cesz sobie z tym robi\u0107, co tylko chcesz”.<\/p>\n Igor d\u0142ugo nie robi\u0142 z nimi nic. W 2007 r. znalaz\u0142 w jednym\u00a0z nich uj\u0119cie zrobione przez niego samego, gdy mia\u0142 13 lat: na jakich\u015b wakacjach wzi\u0105\u0142 kamer\u0119 od ojca i pr\u00f3bowa\u0142 ni\u0105 \u015bledzi\u0107 ptaka w locie. Po latach\u00a0wyci\u0105gn\u0105\u0142 t\u0119 sekwencj\u0119 i pokaza\u0142 jako „swoje pierwsze dzie\u0142o filmowe”, dedykuj\u0105c je J\u00f3zefowi Robakowskiemu, wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rcy Warsztatu Formy Filmowej, kt\u00f3ry powsta\u0142 w\u0142a\u015bnie w latach 70. Teraz zaj\u0105\u0142 si\u0119 ta\u015bmami ojca szerzej. Powyci\u0105ga\u0142 z nich poszczeg\u00f3lne kadry, pomontowa\u0142 po swojemu, powi\u0119ksza\u0142 niekt\u00f3re (st\u0105d nawi\u0105zanie do filmu Antonioniego). Zdekonstruowane filmy mo\u017cna ogl\u0105da\u0107 na kilku ekranach w jednej sali. Dla os\u00f3b zwi\u0105zanych z muzyk\u0105 szczeg\u00f3lnie fascynuj\u0105ce b\u0119dzie nag\u0142e odnalezienie na zdj\u0119ciach m\u0142odego Andrzeja Hiolskiego\u00a0z Andrzejem Bachled\u0105, Jerzego Waldorffa, Jerzego Kawalerowicza, Jaros\u0142awa Iwaszkiewicza, muzyk\u00f3w WOSPR (pojawiaj\u0105 si\u0119 te\u017c plakaty ich koncert\u00f3w), a i samego Jana Krenza, cho\u0107 o wiele cz\u0119\u015bciej jego przystojnej ma\u0142\u017conki. Ale s\u0105 te\u017c i anonimowe osoby spaceruj\u0105ce po Londynie czy Tokio, przyjaciele rozpalaj\u0105cy ognisko na Mazurach, r\u00f3\u017cne tajemnicze obiekty, afisze premier film\u00f3w (np. Mechanicznej pomara\u0144czy<\/em>)… Wszystko oczywi\u015bcie w kolorach ta\u015bmy ORWO, odrealnione, zatomizowane. Igor m\u00f3wi, \u017ce jest to praca o pami\u0119ci. I zapowiada, \u017ce jeszcze co\u015b z tymi ta\u015bmami zrobi. Ciekawe, inne\u00a0spojrzenie w 90-lecie Jana Krenza. Wystawa czynna do 22 lutego.<\/p>\n PS. O dzisiejszym koncercie nie b\u0119d\u0119 si\u0119 rozpisywa\u0107, bo… sp\u00f3\u017ani\u0142am si\u0119 na drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 \ud83d\ude33<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dzi\u015b we Wroc\u0142awiu obejrza\u0142am dwie wystawy, kt\u00f3re maj\u0105 pewien zwi\u0105zek z muzyk\u0105. Albo z muzykami.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5534"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5534"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5534\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5538,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5534\/revisions\/5538"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5534"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5534"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5534"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}