Zn\u00f3w troch\u0119 o nowych (lub w miar\u0119 nowych) p\u0142ytach – staram si\u0119 jako\u015b je \u0142\u0105czy\u0107 tematycznie. Teraz wi\u0119c m\u0142odzi piani\u015bci.<\/p>\n
<\/p>\n
Jan Lisiecki, Orchestra dell’Accademia Nazionale di Santa Cecilia, Antonio Pappano<\/em>, Schumann<\/strong>, Deutsche Grammophon 2016. Czyli postaci dobrze nam znane, repertuar cz\u0119\u015bciowo tak\u017ce – Koncert a-moll<\/em> Schumanna s\u0142yszeli\u015bmy na festiwalu Chopin i Jego Europa w wykonaniu dwudziestoletniego ju\u017c dzi\u015b, a w\u00f3wczas 17-letniego Jana. No i w gruncie rzeczy by\u0142o podobnie<\/a>. Do naprania p\u0142yty mia\u0142 mo\u017cno\u015b\u0107 ogra\u0107 ten koncert solidnie. Tak wi\u0119c i tutaj jest to wykonanie porz\u0105dne, cho\u0107 ciarki po grzbiecie nie chodz\u0105, ale s\u0142ucha si\u0119 na pewno bez przykro\u015bci, mo\u017ce si\u0119 to podoba\u0107. Co jest rzeczywi\u015bcie interesuj\u0105ce, to sam repertuar, bo poza koncertem znajduj\u0105 si\u0119 na tej p\u0142ycie Introdukcja i Allegro appassionato<\/em> op. 62 oraz Introdukcja i Allegro koncertowe<\/em> op. 134 – rzeczy bardzo rzadko wykonywane, te\u017c zagrane bardzo – by tak rzec – rozs\u0105dnie i precyzyjnie. Prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c najbardziej podoba mi si\u0119 z tego bonusik-bisik, czyli Traumerei<\/em>, wreszcie naprawd\u0119 liryczne, bez cienia pretensjonalno\u015bci i kiczu.<\/p>\n Khatia Buniatishvili<\/em>, Kaleidoscope<\/strong>, Sony Classical 2016. Kolejna znajoma z ChiJE, i te\u017c podobne wra\u017cenia<\/a> jak na festiwalu. Sama by\u0142am zaskoczona, jak mo\u017cna na jednej p\u0142ycie zmie\u015bci\u0107 Obrazki z wystawy<\/em> Musorgskiego, La Valse<\/em> Ravela i Trzy fragmenty z Pietruszki<\/em> Strawi\u0144skiego, ale przypomnia\u0142o mi si\u0119, \u017ce solistka ma tendencj\u0119 do szybkiego grania. No i rzeczywi\u015bcie zdarzaj\u0105 si\u0119 momenty zbyt szybkie, cho\u0107 jest i par\u0119 spokojniejszych i od razu zaczyna by\u0107 przyjemniej. Ale przewa\u017ca jednak histeria i ba\u0142agan, najbardziej si\u0119 uwidaczniaj\u0105ce w utworze Strawi\u0144skiego, zw\u0142aszcza w\u0142a\u015bnie w dziedzinie tempa. Technik\u0119 dziewczyna ma, ale niewiele z niej wynika – chwilami wydaje mi si\u0119, \u017ce jest po prostu niemuzykalna. W ka\u017cdym razie niespecjalnie polecam.<\/p>\n Beatrice Rana, Orchestra dell’Accademia Nazionale di Santa Cecilia, Antonio Pappano<\/em>, Prokofiev Piano Concerto No. 2, Tchaikovsky Piano Concerto No. 1<\/strong>, Warner Classics 2015. Tej m\u0142odej w\u0142oskiej pianistki (o dwa lata starszej od Lisieckiego) jeszcze w Polsce nie poznali\u015bmy. Zrobi\u0142o si\u0119 o niej g\u0142o\u015bno, gdy jako dwudziestolatka zdoby\u0142a II nagrod\u0119 na Konkursie im. Vana Cliburna. Podpisa\u0142a kontrakt z Warnerem i to w\u0142a\u015bnie jest jej debiut (dodam, \u017ce orkiestra od \u015bw. Cecylii i Pappano, jak wida\u0107, bardzo pracowici s\u0105 ostatnio w dziedzinie fonografii). Dziewczyna jest naprawd\u0119 dobra, ogromnie sprawna technicznie – bez tego nie da\u0142oby si\u0119 zagra\u0107 karko\u0142omnego II Koncertu<\/em> Prokofiewa<\/a> (potwornie trudne zw\u0142aszcza obie kadencje), potrafi by\u0107 wyrazista i zadziorna, Czajkowskiego za\u015b gra bez cienia sentymentalizmu, z orkiestr\u0105 s\u0105 dobrze zgrani. Tutaj <\/a>jeszcze zapowied\u017a p\u0142yty. Pewnie warto obserwowa\u0107, co si\u0119 z ni\u0105 b\u0119dzie dzia\u0142o dalej. Bez Czajkowskiego mog\u0119 \u017cy\u0107, ale wys\u0142uchawszy go wr\u00f3ci\u0142am z przyjemno\u015bci\u0105 do Prokofiewa. Potem jednak przysz\u0142o mi do g\u0142owy por\u00f3wna\u0107 jej wykonanie z Kate Liu (z wstawianego tu swego czasu linku z konkursu w Montrealu<\/a>), kt\u00f3ra cho\u0107 tu i \u00f3wdzie daje po s\u0105siadach, ale gra ca\u0142\u0105 dusz\u0105, niesamowicie po prostu, jak to ona. Beatrice nie jest mo\u017ce w por\u00f3wnaniu z ni\u0105 wyrachowana, ale nagle czego\u015b mi w jej grze zacz\u0119\u0142o brakowa\u0107. Cho\u0107 to dobrze, \u017ce arty\u015bci s\u0105 tak r\u00f3\u017cni.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Zn\u00f3w troch\u0119 o nowych (lub w miar\u0119 nowych) p\u0142ytach – staram si\u0119 jako\u015b je \u0142\u0105czy\u0107 tematycznie. Teraz wi\u0119c m\u0142odzi piani\u015bci.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5539"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5539"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5539\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5540,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5539\/revisions\/5540"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5539"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5539"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5539"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}