W pierwszym etapie by\u0142a tylko dwudziestominutowa pr\u00f3bka – teraz ka\u017cdy z czterdziestki pianist\u00f3w musi przyci\u0105ga\u0107 nasz\u0105 uwag\u0119 przez ca\u0142e 50 minut. W tym par\u0119 wi\u0119kszych form, obowi\u0105zkowe mazurki i walc. Cz\u0119\u015b\u0107 recitalu mo\u017cna kszta\u0142towa\u0107 swobodnie. A efekty? Oczywi\u015bcie r\u00f3\u017cne.<\/p>\n
Rzadko si\u0119 zdarza, jak dot\u0105d, skomponowanie recitalu jako ca\u0142o\u015bci. M\u0142odzi piani\u015bci nie buduj\u0105 formy, lecz ka\u017c\u0105 nam ogl\u0105da\u0107 poszczeg\u00f3lne kamyczki ze swojego ogr\u00f3dka. P\u00f3\u0142 biedy, je\u015bli przynajmniej kamyczki s\u0105 \u0142adne. A bywaj\u0105. Absolutnie si\u0119 nie zgodz\u0119 ze zdaniem, \u017ce dzi\u015b nic ciekawego nie by\u0142o. Wprost przeciwnie – przedpo\u0142udnie by\u0142o bardzo interesuj\u0105ce, a po po\u0142udniu dwie produkcje by\u0142y co najmniej ciekawe.<\/p>\n
Z przedpo\u0142udniowych pianist\u00f3w dobrze mi si\u0119 s\u0142ucha\u0142o zw\u0142aszcza Kultysheva – pewnie tak\u017ce dlatego, \u017ce jemu w\u0142a\u015bnie uda\u0142o si\u0119 skomponowa\u0107 ca\u0142o\u015b\u0107. Utwierdzi\u0142am si\u0119 w przekonaniu, \u017ce to naprawd\u0119 dobry pianista, dojrza\u0142y i tw\u00f3rczy, cho\u0107 lepszy zapewne by\u0142by w muzyce impresjonistycznej. No, ale Debussy inspirowa\u0142 si\u0119 Chopinem, wi\u0119c jedno od drugiego nie jest tak daleko. Ja w og\u00f3le zaczynam sobie my\u015ble\u0107, \u017ce na tym konkursie, by\u0107 mo\u017ce po raz pierwszy, nie b\u0119dzie Chopina „prawdziwego”, czyli wzorca, o jakim marzy polskie profesorstwo i krytykanctwo, tylko b\u0119dzie wielu Chopin\u00f3w osobistych, zwi\u0105zanych z danymi artystami.\u00a0I mo\u017ce\u00a0to nie jest a\u017c takie z\u0142e, jak si\u0119 wydaje r\u00f3\u017cnym stra\u017cnikom tradycji?<\/p>\n
Cho\u0107 pewne tradycje s\u0105 przekazywane. \u015amiesznie, \u017ce najbardziej polskie mazurki zaprezentowali dzi\u015b piani\u015bci dalekowschodni, ale c\u00f3\u017c: Chi\u0144czyk Peng Cheng He uczy si\u0119 u Edwarda Auera, a Korea\u0144czyk Hyung-Min Suh – u Emanuela Axa. Za to Leonard Gilbert w og\u00f3le chyba nie wie, co to s\u0105 mazurki\u00a0– wykona\u0142 po prostu nastrojowe miniaturki. Powiem zreszt\u0105, \u017ce z przedpo\u0142udniowego zestawu to on satysfakcjonowa\u0142 mnie najmniej.<\/p>\n
Trifonov podoba\u0142 mi si\u0119 tym razem o wiele bardziej ni\u017c w I etapie. Pi\u0119kne rzeczy robi\u0142 z d\u017awi\u0119kiem, \u015bwietnie sobie ta\u0144czy\u0142 walca, zjawiskowo szemra\u0142\u00a0mazurki, ale najbardziej podoba\u0142a mi si\u0119 Barkarola<\/em> – taka wodna, p\u0142yn\u0105ca. On te\u017c jest w\u0142a\u015bciwie impresjonist\u0105. No i niestety, \u017ceby\u00a0pe\u0142ni szcz\u0119\u015bcia nie\u00a0by\u0142o – zap\u0119dzi\u0142 niemi\u0142osiernie na koniec Scherzo cis-moll<\/em>, a jeszcze bardziej – poloneza.<\/p>\n Zm\u0119czyli mnie potwornie wydziwiaj\u0105cy rytmicznie Nagano i koszmarnie toporny Gillham, ale dozna\u0142am prawdziwego szoku widz\u0105c, jak publika bije brawo tej s\u0142oniowaci\u017anie… Natomiast Tysman podoba\u0142a mi si\u0119, i podoba\u0142aby mi si\u0119 jeszcze bardziej, gdyby zmieni\u0142a instrument – ta yamaha niestety jest do niczego. Ale zagra\u0107 na niej w ten spos\u00f3b preludia, z wielkim smakiem i poezj\u0105 jak haiku, to naprawd\u0119 du\u017ca sztuka. Ja trzymam za ni\u0105 kciuki, \u017ceby j\u0105 jednak, mimo regulaminowych nieporozumie\u0144, przepuszczono. Polonez As-dur<\/em>, kt\u00f3ry zagra\u0142a zamiast zamieszczonego w programie Poloneza fis-moll<\/em>, by\u0142 tak\u017ce \u015bwietny.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W pierwszym etapie by\u0142a tylko dwudziestominutowa pr\u00f3bka – teraz ka\u017cdy z czterdziestki pianist\u00f3w musi przyci\u0105ga\u0107 nasz\u0105 uwag\u0119 przez ca\u0142e 50 minut. W tym par\u0119 wi\u0119kszych form, obowi\u0105zkowe mazurki i walc. Cz\u0119\u015b\u0107 recitalu mo\u017cna kszta\u0142towa\u0107 swobodnie. A efekty? Oczywi\u015bcie r\u00f3\u017cne. Rzadko si\u0119 zdarza, jak dot\u0105d, skomponowanie recitalu jako ca\u0142o\u015bci. M\u0142odzi piani\u015bci nie buduj\u0105 formy, lecz ka\u017c\u0105 […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/560"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=560"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/560\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=560"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=560"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=560"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}