Pierwsze w Polsce wystawienie tej jednej z najlepszych oper Haendla zostanie pokazane w Warszawskiej Operze Kameralnej jeszcze tylko dwa razy, we wtorek i czwartek. Plus jedno wykonanie w wersji koncertowej, w niedziel\u0119 w Studiu im. Witolda Lutos\u0142awskiego.<\/p>\n
<\/p>\n
Je\u017celi kiedy\u015b wr\u00f3ci na scen\u0119, to ju\u017c nie w tym sezonie. Za to rzecz zostanie nagrana, co bardzo cieszy. Bo naprawd\u0119 warto pos\u0142ucha\u0107. Ale przede wszystkim warto si\u0119 wybra\u0107 (uprzedzam – z dwiema przerwami rzecz trwa cztery godziny i dwadzie\u015bcia minut). Bo cho\u0107 inscenizacja nie jest jaka\u015b wybitnie ciekawa, to jednak lepiej chyba odbiera si\u0119 dzie\u0142o w wersji teatralnej, poniewa\u017c emocje wk\u0142adane w role na pewno dodaj\u0105 interpretacjom dodatkowego waloru. Przede wszystkim w g\u0142\u00f3wnych partiach.<\/p>\n
S\u0105 w tym spektaklu dwie g\u0142\u00f3wne gwiazdy. Pierwsz\u0105 jest oczywi\u015bcie Olga Pasiecznik w roli Ginevry, kr\u00f3lewskiej c\u00f3rki i heroiny spektaklu. We wspania\u0142ej formie, i g\u0142osowej, i aktorskiej, po prostu porywaj\u0105cej. Ale, uwaga, pod wzgl\u0119dem wokalnym nie ust\u0119puje jej Kacper Szel\u0105\u017cek w roli tytu\u0142owej, kt\u00f3ry zreszt\u0105 zbiera najwi\u0119cej najbardziej entuzjastycznych owacji, i s\u0142usznie, zw\u0142aszcza \u017ce to jego sceniczne prawie pocz\u0105tki, a Olg\u0119 ju\u017c dobrze znamy. Szel\u0105\u017cek to g\u0142os, kt\u00f3ry, obawiam si\u0119, chyba szybko przestanie by\u0107 s\u0142yszany w Polsce – poziom absolutnie \u015bwiatowy. Pod wzgl\u0119dem aktorskim na razie jest troch\u0119 sztywny, ale z czasem zapewne i tej og\u0142ady nabierze, w ka\u017cdym razie kiedy \u015bpiewa, i tak skupia na sobie pe\u0142n\u0105 uwag\u0119. A ju\u017c duety tych obojga to wy\u017csza szko\u0142a jazdy.<\/p>\n
Mo\u017ce nie a\u017c tak efektownie, je\u015bli chodzi o sam g\u0142os, ale za to wybitnie aktorsko prezentuje si\u0119 Jan Jakub Monowid w roli Polinessa, czarnego charakteru. To jego specjalno\u015b\u0107, role z\u0142ych duch\u00f3w czy szale\u0144c\u00f3w (\u015bwietny by\u0142 i jako Orlando, i jako Robespierre u Zygmunta Krauzego). Znakomicie odda\u0142 w\u0119\u017cow\u0105 natur\u0119 i lubie\u017cno\u015b\u0107 niechcianego zalotnika Ginevry, intryganta, kt\u00f3ry prawie przyczynia si\u0119 do jej zguby. W roli zakochanej w nim damy dworu, Dalindy, kt\u00f3ra pada ofiar\u0105 jego intrygi przeciwko Ginevrze i Ariodantemu, bardzo obiecuj\u0105ca m\u0142oda sopranistka – Dagmara Barna. Jeszcze kr\u00f3l, ojciec Ginevry – Andrzej Klimczak i brat Ariodantego Lurcanio – Wojciech Parchem. Dobry komplet. Plus sprawny i ch\u00f3r, i orkiestra pod dyrekcj\u0105 W\u0142adys\u0142awa K\u0142osiewicza.<\/p>\n
Inscenizacj\u0119 przygotowa\u0142 Krzysztof Ciche\u0144ski, ten sam, kt\u00f3ry interesuj\u0105co uj\u0105\u0142 Pajace<\/em> Leoncavalla rok temu w pozna\u0144skim Teatrze Wielkim. Tym razem jednak rzecz wydawa\u0142a si\u0119 troch\u0119 niedopracowana, cho\u0107 mo\u017ce by\u0142o zbyt ma\u0142o czasu na przygotowanie (bodaj dwa tygodnie). Strona wizualna te\u017c tym razem wydawa\u0142a si\u0119 mniej atrakcyjna; Julia Kosek, kt\u00f3ra w Poznaniu zajmowa\u0142a si\u0119 tylko kostiumami, tu opracowa\u0142a r\u00f3wnie\u017c scenografi\u0119. Bardzo minimalistyczn\u0105, sk\u0142adaj\u0105c\u0105 si\u0119 g\u0142\u00f3wnie z kratki z ty\u0142u sceny z rozpi\u0119t\u0105 sztuczn\u0105 zieleni\u0105. By\u0142o wi\u0119c troch\u0119 jak w Orlandzie<\/em> w Teatrze Stanis\u0142awowskim. Te dekoracje mia\u0142y dobr\u0105 stron\u0119: nie by\u0142o \u017cadnych kotar, co sprzyja\u0142o akustyce, zw\u0142aszcza dobrej s\u0142yszalno\u015bci orkiestry.<\/p>\n W programie re\u017cyser pomie\u015bci\u0142 uczony tekst na temat swojej pracy, opieraj\u0105cy si\u0119 na „teorii fa\u0142dy” Gillesa Deleuze’a. Towarzysz\u0105 mu rysunki „fa\u0142d” odnosz\u0105cych si\u0119 do spektaklu. Trudno to po\u0142\u0105czy\u0107 z tym, co\u015bmy zobaczyli na scenie. Ale i tak najwa\u017cniejsze jest to, co\u015bmy us\u0142yszeli.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Pierwsze w Polsce wystawienie tej jednej z najlepszych oper Haendla zostanie pokazane w Warszawskiej Operze Kameralnej jeszcze tylko dwa razy, we wtorek i czwartek. Plus jedno wykonanie w wersji koncertowej, w niedziel\u0119 w Studiu im. Witolda Lutos\u0142awskiego.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5612"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5612"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5612\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5613,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5612\/revisions\/5613"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5612"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5612"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5612"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}