Ostatnio modne jest s\u0142owo: narracja. My\u015bl\u0119, \u017ce przypadek Ingolfa Wundera jest w\u0142a\u015bnie dowodem na pot\u0119g\u0119 „narracji”. No bo czy nie jest pi\u0119kna taka historia: m\u0142ody niedoceniony geniusz (a jeszcze tak si\u0119 adekwatnie nazywa – pan Cud)\u00a0wraca po pi\u0119ciu latach na ten sam konkurs, na kt\u00f3rym zosta\u0142 spostponowany – dramat! nawet do p\u00f3\u0142fina\u0142\u00f3w nie wszed\u0142! – i wreszcie zostaje doceniony. A najlepiej jeszcze by\u0142oby zapewne, by t\u0119 narracj\u0119 dope\u0142ni\u0107, \u017ceby ten konkurs wygra\u0142. I tak sobie pomy\u015bla\u0142am: co to b\u0119dzie, je\u015bli jury po dzisiejszym wyst\u0119pie, o kt\u00f3rym sam delikwent na moje oko doskonale wiedzia\u0142, \u017ce by\u0142 nieudany, nie wpu\u015bci go do fina\u0142u? Lincz gotowy czy co… Ale mo\u017ce go w\u0142a\u015bnie puszcz\u0105, bo te\u017c im si\u0119 narracja spodoba\u0142a. W ko\u0144cu Martha sama takow\u0105 stworzy\u0142a Pogorelichowi…<\/p>\n
Historyjka bardzo medialna. W medialno\u015bci przecie\u017c \u017cyjemy, nie jeste\u015bmy w stanie si\u0119 bez niej obej\u015b\u0107. I\u00a0st\u0105d tak\u017ce kariera Bozhanova. (Dzi\u015b znajomy krytyk z Madrytu spyta\u0142 mnie, jak mi si\u0119 on widzi. Powiedzia\u0142am, \u017ce jest bardzo dobrym pianist\u0105, ale jego osobowo\u015b\u0107 mi si\u0119 nie podoba. On na to: ale przecie\u017c nie musisz za niego wychodzi\u0107 za m\u0105\u017c!) To jest facet, kt\u00f3ry strasznie siebie uwielbia i ka\u017cdym swoim gestem daje temu wyraz. I jest w tym sugestywny – innym te\u017c to si\u0119 spodoba\u0142o! Te gesty, te miny… W\u0142a\u015bnie pospacerowa\u0142am sobie po r\u00f3\u017cnych forach i na kt\u00f3rym\u015b wyczyta\u0142am, \u017ce dla danej os\u00f3bki to on jest faworytem, bo podobaj\u0105 si\u0119 jej w\u0142a\u015bnie jego gesty, a taki\u00a0Khozyainov j\u0105 mniej ciekawi, bo swoj\u0105 postaw\u0105 nie wyra\u017ca emocji. Czyli: emocje trzeba odgrywa\u0107 i mo\u017cna nawet tego nie robi\u0107 najlepiej,\u00a0zaledwie na poziomie serialowej roli, bo to, co robi Bozhanov, to jest odgrywanie i owszem, ale raczej nie emocji, a w ka\u017cdym razie nie takich, o jakie chodzi w muzyce.<\/p>\n
No i trzeci przypadek – Tyson. Ten ujmuje swoich wielbicieli u\u015bmiechem i postaw\u0105: hi folks, what \u201aam doing here?<\/em> A gdy siada do fortepianu, m\u00f3wi: zobaczcie, jaki ten Chopin to w gruncie rzeczy kicz! A kicz to co\u015b cudnego, przecie\u017c wiecie. No, to zobaczcie, jaki Chopin jest cudny! Ch\u0142opak jest szczery w tym, co robi i to te\u017c si\u0119 mo\u017ce podoba\u0107. (Zobaczymy, co nam wytnie za kilka godzin. A mo\u017ce zrobi nam niespodziank\u0119 i… spowa\u017cnieje?)<\/p>\n Pot\u0119ga medialno\u015bci jest\u00a0w ka\u017cdym razie fenomenem naszych czas\u00f3w, kt\u00f3ry dotar\u0142 i do pianistyki (cho\u0107 na sw\u00f3j spos\u00f3b od dawna w niej jest – wystarczy przypomnie\u0107 sobie kariery dziewi\u0119tnastowiecznych i dwudziestowiecznych wirtuoz\u00f3w, ale zawsze po drodze gdzie\u015b by\u0142a prawdziwa sztuka). A wracaj\u0105c do Khozyainova i jego „niemedialno\u015bci”, zauwa\u017cy\u0142am, \u017ce na forach pozosta\u0142 niemal niedostrze\u017cony. Wszyscy zajmuj\u0105 si\u0119 gestami Wundera i Bozhanova, i czekaj\u0105, co zrobi Tyson.<\/p>\n Czy nagrody na Konkursie Chopinowskim mog\u0105 sta\u0107 si\u0119 Nagrodami im. Pogorelicha? A mo\u017ce nawet taka b\u0119dzie pierwsza nagroda? Hm… je\u015bli tak si\u0119 stanie, chyba powiem: pora umiera\u0107. Ale i tak jeszcze po\u017cyj\u0119… Bo p\u00f3ki s\u0105 na konkursie tacy jak Khozyainov czy Trifonov, warto na\u0144 chodzi\u0107. Czy jury ich doceni, czy nie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ostatnio modne jest s\u0142owo: narracja. My\u015bl\u0119, \u017ce przypadek Ingolfa Wundera jest w\u0142a\u015bnie dowodem na pot\u0119g\u0119 „narracji”. No bo czy nie jest pi\u0119kna taka historia: m\u0142ody niedoceniony geniusz (a jeszcze tak si\u0119 adekwatnie nazywa – pan Cud)\u00a0wraca po pi\u0119ciu latach na ten sam konkurs, na kt\u00f3rym zosta\u0142 spostponowany – dramat! nawet do p\u00f3\u0142fina\u0142\u00f3w nie wszed\u0142! – […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/563"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=563"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/563\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=563"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=563"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=563"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}