{"id":5670,"date":"2016-04-10T00:09:29","date_gmt":"2016-04-09T22:09:29","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=5670"},"modified":"2016-04-10T00:13:11","modified_gmt":"2016-04-09T22:13:11","slug":"niech-zyje-zyje-nam","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2016\/04\/10\/niech-zyje-zyje-nam\/","title":{"rendered":"Niech \u017cyje, \u017cyje nam!"},"content":{"rendered":"

Kto? Jerzy Maksymiuk. Znowu? Tak, bo w\u0142a\u015bnie 9 kwietnia to rzeczywi\u015bcie jego urodziny. Sp\u0119dzi\u0142 je na estradzie Filharmonii Narodowej z przyjaci\u00f3\u0142mi z Sinfonii Varsovii. Zagrali mu na koniec Sto lat<\/em>, ale my tu przytoczymy jego wersj\u0119<\/a>…<\/p>\n

<\/p>\n

A jak by\u0142o na samym koncercie? Maestro rozpocz\u0105\u0142 prawykonaniem w\u0142asnej II Fanfary jubileuszowej<\/em> – jej pierwotna, kr\u00f3tsza wersja powsta\u0142a dwa lata temu na jubileusz Sinfonii Varsovii, obecna w tym roku… dla samego siebie. Rozpoczyna si\u0119 dzwonami, ale radosnymi; fanfarowy odcinek najpierw rozgrywa si\u0119 w formie „aleatoryzmu kontrolowanego” a la Lutos\u0142awski, a ko\u0144czy si\u0119 ju\u017c bardziej prosto.<\/p>\n

Maksymiuk uwielbia Rachmaninowa, wi\u0119c na swoich kolejnych koncertach urodzinowych korzysta z okazji i w\u0142\u0105cza go do programu. Tym razem najwi\u0119kszy hit: II Koncert fortepianowy<\/em>. Solist\u0105 by\u0142 Dmitri Alexeev (juror ostatniego Konkursu Chopinowskiego) – i tu przypadek bardzo podobny do Demidenki z koncertu w Teatrze Wielkim. Z oboma rosyjskimi pianistami dyrygent wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142, gdy dzia\u0142a\u0142 w Wielkiej Brytanii. Obaj tam mieszkaj\u0105, obaj to \u015bwietni muzycy i niestety co do obu mo\u017cna powiedzie\u0107: to ju\u017c nie to. Jest co\u015b ujmuj\u0105cego w samej postaci Alexeeva i czuje si\u0119, \u017ce pianista t\u0119 muzyk\u0119 rozumie, natomiast ju\u017c nie bardzo daje rad\u0119 gra\u0107 tak, jak kiedy\u015b: uderzenie wysilone, brzmienie ostre, by\u0107 mo\u017ce by\u0142a to cz\u0119\u015bciowo wina instrumentu, ale wyra\u017anie techniki nie dostawa\u0142o. Na bis by\u0142 Chopin – Mazurek f-moll<\/em> op. 63 nr 2, o bardzo indywidualnej interpretacji (Alexeev nagra\u0142 p\u0142yt\u0119 z mazurkami dla NIFC). Bardzo szkoda, \u017ce ten pianista nie przyje\u017cd\u017ca\u0142 do nas w czasach swojej \u015bwietno\u015bci.<\/p>\n

Drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 rozpocz\u0119\u0142a Ravelowska instrumentacja<\/a> sympatycznej fortepianowej miniatury Debussy’ego<\/a>, charakterystycznej dla l\u017cejszego nurtu jego tw\u00f3rczo\u015bci. Niedawno mia\u0142am okazj\u0119 s\u0142ysze\u0107, jak dyrygent podgrywa\u0142 j\u0105 sobie na fortepianie w przerwie prowadzonego przez siebie koncertu w Studiu im. Lutos\u0142awskiego. Teraz pozwoli\u0142 sobie j\u0105 wykona\u0107 orkiestrowo jako preludium do suity z Ognistego Ptaka<\/em> (Debussy i Strawi\u0144ski – dwaj kolejni ukochani kompozytorzy Maksymiuka). Tu orkiestra postara\u0142a si\u0119 szczeg\u00f3lnie; pi\u0119kne by\u0142y sol\u00f3wki instrument\u00f3w d\u0119tych, energia z cz\u0119\u015bci \u017cywych a\u017c bucha\u0142a, cz\u0119\u015bci spokojniejsze kontrastowa\u0142y poetycko\u015bci\u0105.<\/p>\n

Potem, po odegraniu Sto lat<\/em>, wyszli na estrad\u0119 z kwiatami dla Maestra dyrektor Sinfonii Varsovii Janusz Marynowski i dyrektor Filharmonii Narodowej Jacek Kaspszyk. Ten ostatni zaprosi\u0142 ca\u0142\u0105 publiczno\u015b\u0107 na tort urodzinowy i szampana. Torty zam\u00f3wione u Bliklego (dawano je w foyer ko\u0142o sali i w foyer dolnym) by\u0142y pyszne i zawiera\u0142y element nutowy (r\u00f3wnie\u017c jadalny) – przyjrza\u0142am si\u0119 i by\u0142a to partytura Uwertury „Rok 1812”<\/em> Piotra Czajkowskiego. W sam raz dla Maksymiuka, kt\u00f3ry Czajkowskiego tak\u017ce uwielbia. Ale gdy go spyta\u0107, co we w\u0142asnym wykonaniu szczeg\u00f3lnie sobie ceni, m\u00f3wi, \u017ce Tamburett\u0119<\/em> Adama Jarz\u0119bskiego z Polsk\u0105 Orkiestr\u0105 Kameraln\u0105. Tak, bardzo szczeg\u00f3lne to wykonanie<\/a>…<\/p>\n

To oczywi\u015bcie nie koniec urodzinowych obchod\u00f3w – pod koniec kwietnia zn\u00f3w koncert w Studiu im. Lutos\u0142awskiego z Polsk\u0105 Orkiestr\u0105 Radiow\u0105, a na pocz\u0105tku maja fetuje Maestra NOSPR.<\/p>\n

 <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Kto? Jerzy Maksymiuk. Znowu? Tak, bo w\u0142a\u015bnie 9 kwietnia to rzeczywi\u015bcie jego urodziny. Sp\u0119dzi\u0142 je na estradzie Filharmonii Narodowej z przyjaci\u00f3\u0142mi z Sinfonii Varsovii. Zagrali mu na koniec Sto lat, ale my tu przytoczymy jego wersj\u0119…<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5670"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5670"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5670\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5678,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5670\/revisions\/5678"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5670"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5670"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5670"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}