{"id":5679,"date":"2016-04-10T23:14:21","date_gmt":"2016-04-10T21:14:21","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=5679"},"modified":"2016-04-10T23:14:21","modified_gmt":"2016-04-10T21:14:21","slug":"wielonarodowy-szekspir","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2016\/04\/10\/wielonarodowy-szekspir\/","title":{"rendered":"Wielonarodowy Szekspir"},"content":{"rendered":"

Jak dobrze w tym \u015bwiecie pe\u0142nym wci\u0105\u017c zag\u0119szczaj\u0105cej si\u0119 szowinistycznej nienawi\u015bci obejrze\u0107 co\u015b po prostu pi\u0119knego, co jest stopem r\u00f3\u017cnych kultur, ale ze wsp\u00f3lnym mianownikiem. Taka jest nowa premiera Burzy<\/em> w choreografii Krzysztofa Pastora i wykonaniu Polskiego Baletu Narodowego.<\/p>\n

<\/p>\n

Polski choreograf dzia\u0142aj\u0105cy w Amsterdamie, para fascynuj\u0105cych artyst\u00f3w wideo – ameryka\u0144skich uchod\u017ac\u00f3w z Iranu (Shirin Neshat i Shoja Azari), brytyjski dyrygent (Matthew Rowe) i autorka kostium\u00f3w (Tatyana van Walsum), holenderski dramaturg (Willem Bruls) i konsultant muzyczny (Jan Pieter Koch) stan\u0119li razem w s\u0142u\u017cbie dzie\u0142u Szekspira. Premiera mia\u0142a miejsce w czerwcu 2014 r. w Amsterdamie i b\u0119d\u0105c tam par\u0119 dni wcze\u015bniej widzia\u0142am nawet plakat<\/a>. No i rzeczywi\u015bcie zgodnie z tym, co pisa\u0142am pod tym zdj\u0119ciem, „to jest co\u015b”. Polska wersja spektaklu zosta\u0142a nieco zmodyfikowana; dodane zosta\u0142y recytacje fragment\u00f3w wypowiedzi Prospera w wykonaniu Jana Frycza na pocz\u0105tek i zako\u0144czenie poszczeg\u00f3lnych scen.<\/p>\n

Ta mi\u0119dzynarodowo\u015b\u0107 wybitnie do Burzy<\/em> pasuje. Jest to przecie\u017c opowie\u015b\u0107, w kt\u00f3rej pojawia si\u0119 problem emigracji, imigracji i kolonizacji. Zespo\u0142y baletowe r\u00f3wnie\u017c s\u0105 mi\u0119dzynarodowe, warszawski nie jest wyj\u0105tkiem. G\u0142\u00f3wne role ta\u0144czyli: Japonka Yuko Ebihara (Miranda), Rosjanin Vladimir Yaroshenko (Prospero), Bia\u0142orusini Maksim Woitiul (Ferdinand) i Pawe\u0142 Koncewoj (Caliban) oraz Polak Patryk Walczak (Ariel) – i jest to czo\u0142\u00f3wka naszego zespo\u0142u, a zawiera on przedstawicieli jeszcze innych narodowo\u015bci. Jest barwnie i pi\u0119knie.<\/p>\n

Niezwykle poetycki to spektakl. Pocz\u0105wszy od wizji stworzonych przez ira\u0144skich artyst\u00f3w poprzez oryginalne pomys\u0142y choreograficzne (np. zbiorowe odgrywanie faluj\u0105cego morza) po wspaniale skomponowan\u0105 warstw\u0119 muzyczn\u0105. A sk\u0142ada si\u0119 ona z dzie\u0142 z epoki: Purcella (ale wbrew pozorom z The Tempest<\/em> tylko uwertura, a poza tym inne utwory), Thomasa Tallisa (odtworzone na pocz\u0105tku nagranie Spem in alium<\/em> w wykonaniu Tallis Scholars), Roberta Johnsona i Matthew Locka, inkrustowanych muzyk\u0105 wsp\u00f3\u0142czesn\u0105: fragmentami dzie\u0142 wybitnego tw\u00f3rcy holenderskiego Michela van der Aa, kt\u00f3ry zgodzi\u0142 si\u0119 te\u017c na przetworzenie po swojemu specjalnie do spektaklu jednej z dw\u00f3ch pie\u015bni Johnsona (obie wi\u0105\u017c\u0105 si\u0119 z postaci\u0105 Prospera). \u015apiewa te pie\u015bni Kacper Szel\u0105\u017cek, kt\u00f3ry niestety rozczarowuje – chyba by\u0142 niedysponowany tego wieczoru. Natomiast wielkim zaskoczeniem jest orkiestra Opery Narodowej, kt\u00f3ra pod kierownictwem Matthew Rowe’a gra absolutnie fachowo, jakby na co dzie\u0144 wykonywa\u0142a muzyk\u0119 baroku w konwencji historycznej. Niewiarygodne! Dlaczego jej cz\u0119\u015bciej nie grywaj\u0105?<\/p>\n

Ale jest jeszcze jeden, niezwykle wa\u017cny i fascynuj\u0105cy element, tak\u017ce muzyczny, tego spektaklu. To kolejny Ira\u0144czyk (tak\u017ce uchod\u017aca – mieszka w Pary\u017cu) Abbas Bakhtiari, kt\u00f3ry gra na dw\u00f3ch b\u0119bnach daf i z pomoc\u0105 perkusjonisty Krzysztofa Szma\u0144dy tworz\u0105 niesamowit\u0105 aur\u0119 d\u017awi\u0119kow\u0105, ilustruj\u0105c kolejne burze. Bakhtiari jednak nie jest tu tylko instrumentalist\u0105: jest obecny na scenie jako posta\u0107 starego Prospera, nie ta\u0144czy, ale porusza si\u0119, co jaki\u015b czas na ekranie pojawia si\u0119 jego wyrazista twarz, a pod koniec staje si\u0119 bohaterem spektaklu. Tym, kt\u00f3remu wszystko zostaje odebrane.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jak dobrze w tym \u015bwiecie pe\u0142nym wci\u0105\u017c zag\u0119szczaj\u0105cej si\u0119 szowinistycznej nienawi\u015bci obejrze\u0107 co\u015b po prostu pi\u0119knego, co jest stopem r\u00f3\u017cnych kultur, ale ze wsp\u00f3lnym mianownikiem. Taka jest nowa premiera Burzy w choreografii Krzysztofa Pastora i wykonaniu Polskiego Baletu Narodowego.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5679"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5679"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5679\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5680,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5679\/revisions\/5680"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5679"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5679"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5679"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}