{"id":5693,"date":"2016-04-16T00:24:30","date_gmt":"2016-04-15T22:24:30","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=5693"},"modified":"2016-04-16T11:24:02","modified_gmt":"2016-04-16T09:24:02","slug":"zupelnie-inny-szostakowicz","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2016\/04\/16\/zupelnie-inny-szostakowicz\/","title":{"rendered":"Zupe\u0142nie inny Szostakowicz"},"content":{"rendered":"

Yulianna Avdeeva da\u0142a w ca\u0142o\u015bci wspania\u0142y recital w Filharmonii Narodowej. Ale najwi\u0119kszym zaskoczeniem by\u0142a I Sonata fortepianowa<\/em> op. 12 autorstwa 20-letniego Szostakowicza.<\/p>\n

<\/p>\n

Ciekawe, \u017ce powsta\u0142a w tym samym roku, co I Symfonia<\/em>, kt\u00f3ra ma ju\u017c rozpoznawalny styl szostakowiczowski. Ale mo\u017ce dlatego symfonia jest mniej awangardowa, \u017ce by\u0142 to utw\u00f3r dyplomowy m\u0142odziutkiego kompozytora w Konserwatorium Petersburskim. W sonacie, jak te\u017c w p\u00f3\u017aniejszej o rok operze Nos<\/em>, nic ju\u017c go nie kr\u0119powa\u0142o, a czasy – po\u0142owa lat 20. – nios\u0142y jeszcze atmosfer\u0119 wzgl\u0119dnej swobody, zw\u0142aszcza w dziedzinie sztuki. To wtedy w\u0142a\u015bnie dzia\u0142ali konstruktywi\u015bci, poeci futurystyczni, awangarda filmowa. I Sonata<\/em> w og\u00f3le nie przypomina p\u00f3\u017aniejszych dzie\u0142 Szostakowicza, raczej Prokofiewa (ale nie z np. r\u00f3wnie awangardowych Sarkazm\u00f3w<\/a> <\/em>z 1912 r., lecz raczej z du\u017co p\u00f3\u017aniejszych tzw. wojennych sonat<\/a>), ale te\u017c pobrzmiewa jakby Hindemithem i w og\u00f3le duchem tych czas\u00f3w. Wrzucam tu nagranie r\u00f3wnie\u017c wspaniale dynamicznej Lilyi Zilberstein<\/a>, \u017ceby\u015bcie mogli zapozna\u0107 si\u0119 z utworem. W interpretacji Avdeevej by\u0142o r\u00f3wnie wiele ognia. Sympatyczna pani, kt\u00f3ra siedzia\u0142a obok mnie, stwierdzi\u0142a, \u017ce pianistka by\u0142a demoniczna (a zwierzy\u0142a mi si\u0119 przed koncertem, \u017ce podczas konkursu Avdeeva bardzo jej si\u0119 nie podoba\u0142a).<\/p>\n

Recital rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 wi\u0119c po hitchcockowsku, od trz\u0119sienia ziemi. Czy potem napi\u0119cie ros\u0142o? Nie, bo trudno by ju\u017c o to by\u0142o. Zosta\u0142o roz\u0142adowane w II Suicie angielskiej<\/em> Bacha. To by\u0142o takie radosne bezkompleksowe granie Bacha, bez kompleks\u00f3w w sensie pretensji do stylowego wykonania, wydelikacania d\u017awi\u0119ku czy pr\u00f3b upodobniania go do klawesynowego. Nie by\u0142o te\u017c podobne do tak lubianych przez nas wykona\u0144 Piotra Anderszewskiego, wi\u0119cej mia\u0142o wsp\u00f3lnego z troch\u0119 bardziej „osadzon\u0105” bachowsk\u0105 tradycj\u0105, ale nie tylko rosyjsk\u0105. Znalaz\u0142am w\u0142a\u015bnie co\u015b takiego<\/a> i nawet podobne mi si\u0119 to wydaje, \u0142\u0105cznie z tempem. Podobnie bezpretensjonalny jest w tej muzyce np. Schiff czy Perahia. Taki Bach te\u017c ma swoje zalety.<\/p>\n

Drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 wype\u0142ni\u0142y Etiudy symfoniczne<\/em> op. 13 Schumanna. Te\u017c mnie w interpretacji Avdeevej bardzo uj\u0119\u0142y, z jednej strony dlatego, \u017ce ta pianistka potrafi gra\u0107 grandioso<\/em>, z dum\u0105 i godno\u015bci\u0105, a tak\u017ce z si\u0142\u0105. Ale te\u017c dlatego, \u017ce liryczne momenty potrafi narysowa\u0107 wyrazist\u0105 kresk\u0105. Burzliwe brawa, kt\u00f3re si\u0119 potem zerwa\u0142y, sk\u0142oni\u0142y artystk\u0119 do dw\u00f3ch bis\u00f3w – i by\u0142 to oczywi\u015bcie Chopin. Najpierw Nokturn cis-moll<\/em> op. posth. (ten „reminiscencyjny”), potem Polonez fis-moll<\/em>, w kt\u00f3rym troch\u0119 si\u0119 rozczarowa\u0142am \u015brodkow\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 – wiedz\u0105c, jak pi\u0119knie Avdeeva cyzeluje mazurki, spodziewa\u0142am si\u0119 czego\u015b podobnego, ale tym razem mazurek przemkn\u0105\u0142 z pewnym po\u015bpiechem. Natomiast skrajne cz\u0119\u015bci polonezowe – bez zarzutu.<\/p>\n

My\u015bl\u0119, \u017ce kto si\u0119 w czasach konkursowych krzywi\u0142 na t\u0119 pianistk\u0119, zmieni\u0142 od tej pory zdanie. Tym bardziej, \u017ce wci\u0105\u017c rozwija si\u0119 wspaniale, jest inteligentnym muzykiem i cho\u0107 mo\u017ce nie wszystko wszystkim w jej grze musi si\u0119 podoba\u0107, to nikt nie zaprzeczy, \u017ce to prawdziwa osobowo\u015b\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Yulianna Avdeeva da\u0142a w ca\u0142o\u015bci wspania\u0142y recital w Filharmonii Narodowej. Ale najwi\u0119kszym zaskoczeniem by\u0142a I Sonata fortepianowa op. 12 autorstwa 20-letniego Szostakowicza.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5693"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5693"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5693\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5695,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5693\/revisions\/5695"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5693"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5693"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5693"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}