W pi\u0105tek na Kodach oba wieczorne wydarzenia, w przeciwie\u0144stwie do wi\u0119kszo\u015bci tych z poprzednich dni, wywodzi\u0142y si\u0119 ze \u015bpiewu. Ale czy to te\u017c opera?<\/p>\n
<\/p>\n
David Lang swoje dzie\u0142o Love Fail<\/em> nazywa jak najbardziej oper\u0105. Mimo \u017ce bior\u0105 w nim udzia\u0142 tylko cztery \u015bpiewaczki, stanowi\u0105ce Quince Contemporary Vocal Ensemble, kt\u00f3re maj\u0105 do dyspozycji r\u00f3wnie\u017c kilka instrument\u00f3w perkusyjnych, oszcz\u0119dnie u\u017cywanych. Ca\u0142a za\u015b \u201escenografia\u201d to pojawiaj\u0105ce si\u0119 w tle projekcje Jima Findlaya z postaciami zakochanych par (wyra\u017caj\u0105cych t\u0119 mi\u0142o\u015b\u0107 tylko spojrzeniami i mimik\u0105) oraz fragmenty \u015bpiewanego tekstu. Genialnie rozegrane jest \u015bwiat\u0142o i perfekcyjnie zrobione nag\u0142o\u015bnienie (jako\u015b\u0107 tej warstwy uderza\u0142a w por\u00f3wnaniu z poprzedni\u0105 produkcj\u0105, o kt\u00f3rej p\u00f3\u017aniej). Artystki \u015bpiewaj\u0105 przez ca\u0142y czas, r\u00f3wnie\u017c perfekcyjnie, jasnymi i czystymi g\u0142osami \u2013 podziwia\u0107 kondycj\u0119, poniewa\u017c trwa\u0142o to ko\u0142o godziny. I ani przez chwil\u0119 nie nu\u017cy\u0142o, mimo pewnej jednostajno\u015bci.<\/p>\n To bardzo \u0142agodna wersja repetitive music, bardzo, by tak rzec, dyskretna i wywodz\u0105ca si\u0119 wr\u0119cz z melodii zda\u0144, cho\u0107 nie tak jak u Steve\u2019a Reicha, kt\u00f3ry wr\u0119cz zapisuje te melodie i dopiero robi z nich muzyk\u0119. Brzmi to jednak bardzo naturalnie. Ta dyskrecja jest bardzo wa\u017cna dla kompozytora (a zarazem re\u017cysera) z powodu tematu, oscyluj\u0105cego wok\u00f3\u0142 zakazanej mi\u0142o\u015bci Tristana i Izoldy. Wychodz\u0105c od opowiada\u0144 wsp\u00f3\u0142czesnej ameryka\u0144skiej pisarki Lindy Davis, Lang do\u0142\u0105czy\u0142 do nich fragmenty dawniejszych tekst\u00f3w, od Marie de France i Gottfrieda von Strassburga po\u2026 Richarda Wagnera, i uda\u0142o mu si\u0119 stworzy\u0107 rzecz jednorodn\u0105, w kt\u00f3rej emocje, cho\u0107 ukryte, s\u0105 intensywne. To by\u0142o jedno z najpi\u0119kniejszych jak dot\u0105d wydarze\u0144 festiwalu.<\/p>\n Nie da si\u0119, a w ka\u017cdym razie ja nie mog\u0119 tego powiedzie\u0107 o wyst\u0119pie artyst\u00f3w z Ukrainy w dziele pt. Iyov<\/em> (Hiob), okre\u015blanego jako \u201eopera-requiem\u201d, kt\u00f3rego wsp\u00f3\u0142kompozytorami s\u0105 Roman Grigoriv i Ilia Razumeiko \u2013 wyst\u0105pili oni r\u00f3wnie\u017c jako piani\u015bci. Fortepian stoi po\u015brodku sceny, gra si\u0119 na nim r\u00f3wnie\u017c w \u015brodku za pomoc\u0105 innych instrument\u00f3w lub zarywaj\u0105c struny palcami (wszystko jest przy tym wzmocnione elektronicznie i spot\u0119gowane), z jednej strony sceny gra wiolonczelistka, z drugiej perkusista, a wok\u00f3\u0142 fortepianu grupuje si\u0119 sz\u00f3stka wokalist\u00f3w: trzy panie i trzech pan\u00f3w. \u015apiewaj\u0105 znakomicie, wszyscy w og\u00f3le robi\u0105 sympatyczne wra\u017cenie, tylko muzyka\u2026 Momentami nawet ciekawa, ale zbyt cz\u0119sto przeradzaj\u0105ca si\u0119 w kicz. W tle zn\u00f3w mamy projekcje, ale du\u017co bardziej amatorskie. Zgodnie z tytu\u0142em, rzeczywi\u015bcie po\u0142\u0105czony jest tu temat Hioba (Ksi\u0119ga Hioba<\/em> by\u0142a czytana po polsku) z tekstem requiem \u2013 trudno zgadn\u0105\u0107, dlaczego. Ciekaw\u0105 rzecz powiedzieli kompozytorzy na spotkaniu z publiczno\u015bci\u0105 po koncertach: \u017ce pierwsza wersja, przygotowana na festiwal GogolFest w zesz\u0142ym roku, by\u0142a w ca\u0142o\u015bci \u201eawangardowa\u201d, ale re\u017cyser powiedzia\u0142 kompozytorom, \u017ce publiczno\u015b\u0107 ukrai\u0144ska nie jest przyzwyczajona do takiej muzyki i trzeba wstawi\u0107 co\u015b l\u017cejszego. Tak zrobili i pokazali rzecz w tym roku w Kijowie, no i teraz w Lublinie. Osobi\u015bcie \u017ca\u0142uj\u0119, \u017ce nie us\u0142yszeli\u015bmy tu pierwotnej wersji, ale chyba jestem w mniejszo\u015bci, bo wi\u0119kszo\u015b\u0107 (m\u0142odej zreszt\u0105) publiczno\u015bci na koniec zerwa\u0142a si\u0119 i \u017cywio\u0142owo bi\u0142a brawo\u2026 Mo\u017ce za dobre \u015bpiewanie, bo je\u015bli za ten kicz, to\u2026 smutno si\u0119 robi.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W pi\u0105tek na Kodach oba wieczorne wydarzenia, w przeciwie\u0144stwie do wi\u0119kszo\u015bci tych z poprzednich dni, wywodzi\u0142y si\u0119 ze \u015bpiewu. Ale czy to te\u017c opera?<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5737"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5737"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5737\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5739,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5737\/revisions\/5739"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5737"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5737"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5737"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}