{"id":5804,"date":"2016-06-22T23:55:00","date_gmt":"2016-06-22T21:55:00","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=5804"},"modified":"2016-06-22T23:55:00","modified_gmt":"2016-06-22T21:55:00","slug":"walka-dysonansu-z-konsonansem","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2016\/06\/22\/walka-dysonansu-z-konsonansem\/","title":{"rendered":"Walka dysonansu z konsonansem"},"content":{"rendered":"<p>Przed ka\u017cdym z koncert\u00f3w cyklu<em> 7 nurt\u00f3w, 7 premier<\/em> jest spotkanie z kuratorem(-k\u0105) wieczornego programu i niekt\u00f3rymi z wykonywanych kompozytor\u00f3w. Na dzisiejsze, z Katarzyn\u0105 Naliwajek-Mazurek, sp\u00f3\u017ani\u0142am si\u0119 troch\u0119, ale us\u0142ysza\u0142am tak\u0105 mniej wi\u0119cej puent\u0119.<\/p>\n<p><!--more--><\/p>\n<p>Stanis\u0142aw Krupowicz wspomnia\u0142 o tym, \u017ce w latach 70., kiedy to powsta\u0142 nurt zwany przez niego z Paw\u0142em Szyma\u0144skim surkonwencjonalizmem, nobilitowano konsonanse, wcze\u015bniej wykl\u0119te. Ale te\u017c, powiedzia\u0142, co jest konsonansem, a co dysonansem, to jest dyskusyjne, w r\u00f3\u017cnych epokach bywa\u0142o r\u00f3\u017cnie. Obecna m\u0142odzie\u017c kompozytorska wraca do dysonans\u00f3w, sonoryzmu, konstruktywizmu, jednym s\u0142owem do estetyki lat 60.<\/p>\n<p>Ale dzi\u015b tematem by\u0142a <em>Metastylistyka<\/em>. Troch\u0119 na wyrost, bo nie w ka\u017cdym utworze by\u0142y r\u00f3\u017cne style, lecz ca\u0142y program sprawia\u0142 wra\u017cenie bardzo zr\u00f3\u017cnicowanego. Gra\u0142a Orkiestra Muzyki Nowej pod batut\u0105 Szymona Bywalca. Na pocz\u0105tek Pawe\u0142 Szyma\u0144ski, bo on si\u0119 z t\u0105 ide\u0105 najbardziej kojarzy. Utw\u00f3r pod skomplikowanym, najd\u0142u\u017cszym chyba w historii muzyki tytu\u0142em <em>Chlorophaenhylohydroxipiperidinofluorobutyrophaenon<\/em>, wyr\u00f3s\u0142 z muzyki do przejmuj\u0105cego filmu dokumentalnego Vity \u017belakeviciute <em>Schizofrenia<\/em> (2001), opowiadaj\u0105cego o sowieckich &#8222;psychuszkach&#8221; i zamykanych tam nieprawomy\u015blnych, kt\u00f3rym przypisywano &#8222;schizofreni\u0119 bezobjawow\u0105&#8221;. Muzyka te\u017c przejmuj\u0105ca, ma\u0142o tu pseudocytat\u00f3w, cho\u0107 t\u0119 aur\u0119 wci\u0105\u017c si\u0119 wyczuwa, a wszystko wyp\u0142ywa i zanurza si\u0119 w odg\u0142osach ulicy.<\/p>\n<p>Potem post-rock Jacka Grudnia w utworze na wiolonczel\u0119 (Andrzej Bauer) i komputerowe przetwarzanie d\u017awi\u0119ku <em>Ad Naan<\/em>, nowa wersja <em>Tempus 72<\/em> Stanis\u0142awa Krupowicza sprzed 35 lat (surkonwencjonalizm, ale te\u017c nie do ko\u0144ca oczywisty, a na koniec pierwszej cz\u0119\u015bci przypomniany Adam Falkiewicz (1980-2007), bardzo uzdolniony, przedwcze\u015bnie, tragicznie zmar\u0142y. Jego sk\u0142onno\u015bci do depresji widoczne s\u0105 w tym utworze &#8211; <em>The Night Home<\/em> na g\u0142os i zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3rego tekst angielski, napisany przez samego kompozytora, powsta\u0142 z inspiracji ksi\u0105\u017ck\u0105 Olgi Tokarczuk <em>Dom dzienny, dom nocny<\/em>. (<em>&#8222;&#8230;There is no past and no future.\/I don&#8217;t respect anything new.\/I cannot gain or lose anything&#8230;&#8221;<\/em>) Skrajne cz\u0119\u015bci, te z tekstem (\u015bwietnie \u015bpiewanym przez Joann\u0119 Freszel), oparte by\u0142y na cichych, szmerowych brzmieniach, \u015brodkowa, motoryczna, utrzymana w stylu <em>repetitive music<\/em> (dom dzienny?).<\/p>\n<p>Freszel da\u0142a jeszcze prawdziwy popis swoich mo\u017cliwo\u015bci w <em>Credentials or \u201aThink, think, Lucky\u2019<\/em> Romana Haubenstocka-Ramatiego (na motywach <em>Czekaj\u0105c na Godota<\/em> Samuela Becketta), wykonywanym niegdy\u015b przez Cathy Berberian. Trudno powiedzie\u0107, czemu ten utw\u00f3r znalaz\u0142 si\u0119 w tym programie &#8211; to najczystszy wykwit awangardy lat 60. &#8211; ale warto go by\u0142o pos\u0142ucha\u0107. Nie\u0142atwo te\u017c by\u0142o dopatrzy\u0107 si\u0119 metastylistyki w nowym utworze Marcina Bortnowskiego <em>Oczekiwanie<\/em>; owszem, on sam opowiada, \u017ce pracuje nad utworem podobnie jak T.S. Eliot nad swoj\u0105 poezj\u0105 &#8211; zestawiaj\u0105c ze sob\u0105 r\u00f3\u017cne nawi\u0105zania. Nam jednak trudno rozpozna\u0107, jakie mianowicie nawi\u0105zania si\u0119 tu znajduj\u0105; utw\u00f3r robi wra\u017cenie raczej jednorodnego. Koncert zamkn\u0119\u0142o <em>3 for 13<\/em>, wczesny utw\u00f3r Paw\u0142a Mykietyna, w kt\u00f3rym 23-letni kompozytor wykazuje jeszcze absolutne zapatrzenie w tw\u00f3rczo\u015b\u0107 i techniki kompozytorskie Paw\u0142a Szyma\u0144skiego. Surkonwencjonalizm w rozkwicie.<\/p>\n<p>Bardzo mnie cieszy, \u017ce frekwencja na koncertach ro\u015bnie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Przed ka\u017cdym z koncert\u00f3w cyklu 7 nurt\u00f3w, 7 premier jest spotkanie z kuratorem(-k\u0105) wieczornego programu i niekt\u00f3rymi z wykonywanych kompozytor\u00f3w. Na dzisiejsze, z Katarzyn\u0105 Naliwajek-Mazurek, sp\u00f3\u017ani\u0142am si\u0119 troch\u0119, ale us\u0142ysza\u0142am tak\u0105 mniej wi\u0119cej puent\u0119.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5804"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5804"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5804\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5806,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5804\/revisions\/5806"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5804"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5804"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5804"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}