Mariusz Adamiak og\u0142osi\u0142 na wst\u0119pie, \u017ce postanowi\u0142 stworzy\u0107 tradycj\u0119 i pierwszy dzie\u0144 Warsaw Summer Jazz Days po\u015bwi\u0119ca\u0107 artystom zwi\u0105zanym z wytw\u00f3rni\u0105 ECM.<\/p>\n
<\/p>\n
„Pa\u0144stwo t\u0119 muzyk\u0119 lubi\u0105” – skomentowa\u0142, co mog\u0142o da\u0107 asumpt do podejrze\u0144, \u017ce on nie przepada. Rzeczywi\u015bcie, po tylu latach ju\u017c wiemy, \u017ce lubi zupe\u0142nie inne klimaty – elektroniczne, postrockowe. B\u0119dzie je na tym festiwalu jeszcze przedstawia\u0142. Co za\u015b do artyst\u00f3w ECM, to reakcje na dzisiejsze koncerty s\u0142ysza\u0142am r\u00f3\u017cnorodne – od zachwytu do znudzenia. Ja jestem gdzie\u015b po\u015brodku.<\/p>\n
Z powodu perturbacji w ruchu lotniczym z powodu szczytu NATO (sama nie wiem, czy jutro i pojutrze uda mi si\u0119 dotrze\u0107 do SOHO Factory) zosta\u0142o te\u017c og\u0142oszone, \u017ce kolejno\u015b\u0107 wyst\u0119p\u00f3w poszczeg\u00f3lnych zespo\u0142\u00f3w mo\u017ce si\u0119 zmienia\u0107. Dzi\u015b te\u017c by\u0142y niespodzianki – wydawa\u0142oby si\u0119, \u017ce Tord Gustavsen wyst\u0105pi ostatni, ale wyst\u0105pi\u0142 pierwszy, wraz z wokalistk\u0105 Simin Tander – p\u00f3\u0142-Niemk\u0105, p\u00f3\u0142-Afgank\u0105, oraz perkusist\u0105 Jarle Vespestadem przedstawiaj\u0105c program z nowej p\u0142yty What Was Said<\/em> (a oto utw\u00f3r tytu\u0142owy<\/a>). Pracuj\u0105 razem od dw\u00f3ch lat. I tu mamy pierwsz\u0105 fuzj\u0119: muzyka, skomponowana przez Gustavsena, opiera si\u0119 w wi\u0119kszo\u015bci na starych norweskich hymnach religijnych, kt\u00f3re Tord, jak powiedzia\u0142, \u015bpiewa\u0142 kiedy\u015b w ko\u015bciele. Melodie te, maj\u0105ce w sobie ow\u0105 charakterystyczn\u0105 dla muzyki norweskiej s\u0142odycz i zamy\u015blenie, zosta\u0142y zestawione z tekstami \u015bpiewanymi przez Simin Tander cz\u0119\u015bciowo po angielsku, cz\u0119\u015bciowo po pasztu\u0144sku, a s\u0105 to w wi\u0119kszo\u015bci wiersze sufickiego poety Rumiego. Wokalistka stosuje te\u017c czasami techniki, kt\u00f3re, jak mo\u017cna si\u0119 domy\u015bla\u0107, czerpie z tradycji ludowej kraju swego ojca. Gustavsen i Vespestad graj\u0105 po swojemu, balladowo, refleksyjnie i melancholijnie. W jednym z utwor\u00f3w jest te\u017c nawi\u0105zanie do s\u0142ynnego Bachowskiego chora\u0142u O Haupt voll Blut und Wunden<\/em>, Jak to zestawienie zagra\u0142o? Mo\u017ce jest ono nieco sztuczne, ale wytwarza pewn\u0105 warto\u015b\u0107 dodan\u0105, no i jest po linii ECM.<\/p>\n Podobnie jak wyst\u0119p zespo\u0142u Michel Benita Ethics. Lider jest kontrabasist\u0105, najnowsz\u0105 p\u0142yt\u0119 ze swym zespo\u0142em wyda\u0142 w ECM w zesz\u0142ym roku pod tytu\u0142em River Silver<\/em>. W stosunku do p\u0142yty sk\u0142ad zespo\u0142u nieco si\u0119 zmieni\u0142: zamiast Matthieu Michela na flugelhornie gra\u0142 Yoann Loustalot, zamiast gitarzysty Eivinda Aarseta – Nguyen Le (\u015bwietny zreszt\u0105), na perkusji gra\u0142 tak samo Philippe Garcia. Temu francuskiemu sk\u0142adowi (wietnamsko\u015b\u0107 gitarzysty przejawi\u0142a si\u0119 stylistycznie tylko w paru momentach) towarzyszy Mieko Miyazaki na koto (czasem stosuj\u0105ca te\u017c wokal). Okazuje si\u0119, \u017ce koto mo\u017ce by\u0107 instrumentem znakomitym do jazzu, a jednocze\u015bnie nadawa\u0107 kolor ca\u0142emu zespo\u0142owi. Tutaj<\/a> ma\u0142a pr\u00f3bka w sk\u0142adzie z p\u0142yty. Jest na tubie jeszcze kilka utwor\u00f3w z niej, wi\u0119c mo\u017cna sobie pos\u0142ucha\u0107.<\/p>\n P\u00f3\u017aniej gra\u0142 Piotr Wojtasik z du\u017c\u0105 grup\u0105 muzyk\u00f3w, mia\u0142o to by\u0107 dzie\u0142o po\u015bwi\u0119cone klubowi Akwarium (kt\u00f3rego ju\u017c nie b\u0119dzie – wszelkie pr\u00f3by reanimacji okaza\u0142y si\u0119 nieudane, a Mariusz Adamiak potwierdzi\u0142 dzi\u015b, \u017ce wi\u0119cej pr\u00f3bowa\u0107 nie b\u0119dzie), ale zacz\u0119\u0142o si\u0119 od razu tak m\u0119cz\u0105co, \u017ce uciek\u0142am, tak\u017ce z my\u015bl\u0105, \u017ce musz\u0119 jednak dotrze\u0107 jednak do domu o ludzkiej porze.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Mariusz Adamiak og\u0142osi\u0142 na wst\u0119pie, \u017ce postanowi\u0142 stworzy\u0107 tradycj\u0119 i pierwszy dzie\u0144 Warsaw Summer Jazz Days po\u015bwi\u0119ca\u0107 artystom zwi\u0105zanym z wytw\u00f3rni\u0105 ECM.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5826"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5826"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5826\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5827,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5826\/revisions\/5827"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5826"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5826"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5826"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}