W ostatnim dniu jubileuszowej, 25. edycji Warsaw Summer Jazz Days wyst\u0105pili prawdziwi mistrzowie gitary.<\/p>\n
<\/p>\n
To by\u0142y dwa skrajnie r\u00f3\u017cne koncerty. Pierwszy z nich by\u0142 kameralny i \u0142agodny. Najpierw wyszed\u0142 na scen\u0119 Slava Grigoryan, Australijczyk o ormia\u0144skich korzeniach, bardzo dynamiczny i sprawny. P\u00f3\u017aniej zaprosi\u0142 do grania Austriaka Wolfganga Muthspiela, kt\u00f3ry jako jedyny z tr\u00f3jki gitarzyst\u00f3w gra\u0142 na instrumencie elektrycznym – pozostali u\u017cywali gitar akustycznych. W swoim solowym utworze u\u017cywa\u0142 uprzednio nagranych d\u017awi\u0119k\u00f3w jako akompaniamentu. I wreszcie pojawi\u0142 si\u0119 g\u0142\u00f3wny bohater tria MGT (od pierwszych liter nazwisk) – Ralph Towner. To ju\u017c starszy pan (rocznik 1940) i troch\u0119 \u017cyciem zm\u0119czony, ale jego gra to wci\u0105\u017c czysta poezja. Nawet kiedy stroi instrument, robi to pi\u0119knie preludiuj\u0105c. I te niesamowite harmonie w jego utworach, i niezwyk\u0142a subtelno\u015b\u0107… Panowie grali w duetach i w tercecie, ponad godzin\u0119. To by\u0142 jeden z takich koncert\u00f3w, po kt\u00f3rym cz\u0142owiek m\u00f3g\u0142 si\u0119 poczu\u0107 lepszym. Taka muzyka, do kt\u00f3rej odruchowo si\u0119 u\u015bmiecham.<\/p>\n
P\u00f3\u017aniejszy wyst\u0119p nie m\u00f3g\u0142 by\u0107 bardziej odmienny. John McLaughlin jest tylko o dwa lata m\u0142odszy od Townera, ale w znakomitej formie, trzyma si\u0119 po prostu m\u0142odzie\u0144czo. Energia z jego muzyki, granej z zespo\u0142em 4th Dimension, po prostu bucha\u0142a, cho\u0107 nie by\u0142 to tak uduchowiony rodzaj energii jak w tym zestawie<\/a> trzy lata temu. By\u0142a to po prostu atrakcyjna (cho\u0107 g\u0142o\u015bna, dobrze, \u017ce tym razem usiad\u0142am daleko) muzyka raczej w gatunku jego dawnego elektrycznego brzmienia. Cho\u0107 oczywi\u015bcie i w tym zespole nie obesz\u0142o si\u0119 bez Hindusa (Ranjit Barot na perkusji) i recytowanych sylab, w istocie s\u0142u\u017c\u0105cych zapami\u0119tywaniu rytm\u00f3w granych na tabli (tzw. bol<\/a>), ale to by\u0142 taki sobie tylko kolorek. Pozostali muzycy te\u017c byli znakomici: basista Etienne Mbappe i keyboardzista graj\u0105cy r\u00f3wnie\u017c na perkusji – Gary Husband. McLaughlin przedstawiaj\u0105c go powiedzia\u0142, \u017ce pochodzi z Yorkshire, gdzie i on si\u0119 urodzi\u0142, i troch\u0119 si\u0119 ponabija\u0142 z Brexitu (\u0142atwo mu m\u00f3wi\u0107, on akurat nie musi si\u0119 tym przejmowa\u0107…). Muzycy grali p\u00f3\u0142torej godziny, i to intensywnie.<\/p>\n G\u0142upio wysz\u0142o z pozosta\u0142ymi zapowiadanymi na dzi\u015b punktami programu: wyst\u0119pami dw\u00f3ch m\u0142odych polskich zespo\u0142\u00f3w, laureat\u00f3w jazzowego debiutu fonograficznego Instytutu Muzyki i Ta\u0144ca. Pierwszy z nich, Mateusz Pliniewicz Quartet, wyst\u0105pi\u0142 na samym pocz\u0105tku i dosta\u0142 do dyspozycji p\u00f3\u0142 godziny, wi\u0119c prezentacja by\u0142a do\u015b\u0107 pobie\u017cna. Drugi, The Forest Tuner, zosta\u0142 prze\u0142o\u017cony na sam koniec, po wyst\u0119pie McLaughlina. Nie wiem, czy du\u017co os\u00f3b mia\u0142o si\u0142\u0119 pozosta\u0107, zw\u0142aszcza \u017ce ju\u017c zbli\u017ca\u0142a si\u0119 p\u00f3\u0142noc przed dniem w ko\u0144cu roboczym. Ja te\u017c niestety wysz\u0142am (w poniedzia\u0142ek praktycznie ca\u0142y dzie\u0144 jestem w drodze), ale my\u015bl\u0119, \u017ce nieraz b\u0119dzie jeszcze okazja pos\u0142ucha\u0107 naszej m\u0142odzie\u017cy.<\/p>\n PS. Nie odpowiedzia\u0142am na pytanie zeena<\/strong> o definicj\u0119 „prawdziwego jazzu”, bo musia\u0142am zaj\u0105\u0107 si\u0119 robot\u0105, ale wyja\u015bni\u0119, \u017ce takich definicji jest w istocie wiele. Jedni wrzucaj\u0105 zbyt wiele kierunk\u00f3w do jazzu jak do worka bez dna, inni – wprost przeciwnie. Moje wi\u0119c zdanie by\u0142o czysto subiektywne. \u0141adnie napisa\u0142 mi w mailu Witek<\/strong>, kt\u00f3ry wpisywa\u0142 si\u0119 tu kiedy\u015b, ale zapomnia\u0142 swojego has\u0142a: „No, ale przecie\u017c r\u00f3\u017cne s\u0105 jazzy, bo jak wiadomo jazz to muzyka, kt\u00f3rej s\u0142ucham, jak chc\u0119 pos\u0142ucha\u0107 jazzu”. Tak to chyba rzeczywi\u015bcie jest \ud83d\ude09<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W ostatnim dniu jubileuszowej, 25. edycji Warsaw Summer Jazz Days wyst\u0105pili prawdziwi mistrzowie gitary.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5833"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5833"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5833\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5835,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5833\/revisions\/5835"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5833"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5833"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5833"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}