Kissinger Sommer \u2013 to festiwal, na kt\u00f3rym zawsze muzyczna m\u0142odzie\u017c by\u0142a obecna \u2013 to by\u0142a przez 30 lat idee fixe odchodz\u0105cej szefowej Kari Kahl-Wolfsjaeger. Dzi\u015b wyst\u0105pi\u0142o paru solist\u00f3w wci\u0105\u017c m\u0142odych, ale bardzo uznanych.<\/p>\n
<\/p>\n
Przed koncertem, na kt\u00f3rym owi soli\u015bci wyst\u0105pili z Orchestre National de Lyon pod batut\u0105 r\u00f3wnie\u017c do\u015b\u0107 m\u0142odego (rocznik 1980) \u0142otewskiego dyrygenta Andrisa Pogi, wspomniana szefowa wysz\u0142a na estrad\u0119 i og\u0142osi\u0142a, \u017ce po tragedii w Nicei, w kt\u00f3rej zgin\u0119\u0142o wielu rodak\u00f3w muzyk\u00f3w orkiestrowych, ale tak\u017ce Niemc\u00f3w, po\u015bwi\u0119caj\u0105 ten koncert jej ofiarom. Przypadkiem wi\u0119c pasowa\u0142 tytu\u0142 pierwszego z wykonanych utwor\u00f3w: koncertu na perkusj\u0119 i orkiestr\u0119 Tears of Nature<\/em> nowojorskiego Chi\u0144czyka Tana Duna, napisany specjalnie dla austriackiego perkusisty Martina Grubigera. Nie jest to jednak dzie\u0142o smutne mimo owych tytu\u0142owych \u0142ez, lecz w skrajnych cz\u0119\u015bciach \u017cywe, w \u015brodku kontemplacyjne, z do\u015b\u0107 \u0142atwymi tematami, ale o posmaku orientalnym. Solista w pierwszej cz\u0119\u015bci gra g\u0142\u00f3wnie na kot\u0142ach, cho\u0107 rozpoczyna od uderzanych o siebie kamieni (\u0142adny efekt), w drugiej \u2013 na marimbie, w trzeciej \u2013 najpierw na ksylofonie, p\u00f3\u017aniej na r\u00f3\u017cnych instrumentach. Grubiger ma co prawda 33 lata, ale wygl\u0105da du\u017co m\u0142odziej. Gra fantastycznie. M\u00f3wi o sobie, \u017ce ju\u017c jako kilkulatek wiedzia\u0142, \u017ce perkusja \u2013 to dla niego. To si\u0119 czuje, t\u0119 naturalno\u015b\u0107 i temperament. \u00a0Dosta\u0142 wielkie brawa (z tupaniem).<\/p>\n Druga solistka za miesi\u0105c ko\u0144czy 30 lat (i te\u017c na to zupe\u0142nie nie wygl\u0105da) \u2013 jak dot\u0105d zna\u0142am tylko jej nagrania, bo nigdy jeszcze nie by\u0142a w Polsce, wi\u0119c teraz mia\u0142am okazj\u0119 po raz pierwszy pos\u0142ucha\u0107 jej na \u017cywo. Dobre wra\u017cenie, jakie si\u0119 ma z nagra\u0144 Norwe\u017cki Vilde Frang, nie zawodzi, nawet jest jeszcze lepiej. To artystka, kt\u00f3ra potrafi i subtelnie \u015bpiewa\u0107, i gra\u0107 energicznie \u2013 Koncert skrzypcowy<\/em> Brittena jest takim utworem, w kt\u00f3rym potrzebne jest jedno i drugie, natchniona poetycko\u015b\u0107 i zadziorno\u015b\u0107 i\u015bcie prokofiewowska. Mo\u017cna by\u0142o si\u0119 tylko zachwyci\u0107, i te\u017c reakcja publiczno\u015bci by\u0142a bardzo \u017cywa. Vilde Frang ca\u0142kiem niedawno, par\u0119 miesi\u0119cy temu, wyda\u0142a u Warnera plyt\u0119 z tym utworem, na kt\u00f3rej znajduje si\u0119 jeszcze popularny Koncert<\/em> Korngolda.<\/p>\n Drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 koncertu wype\u0142ni\u0142a VI Symfonia<\/em> Czajkowskiego \u2013 zagrana porz\u0105dnie, ale czego\u015b tam brakowa\u0142o. Za par\u0119 dni b\u0119dzie Czajkowski w wykonaniu rosyjskim i b\u0119dzie mo\u017cna spodziewa\u0107 si\u0119 wi\u0119cej.<\/p>\n W oba weekendowe dni \u2013 koncertowe maratony. B\u0119d\u0119 \u015bledzi\u0107 – jestem tu do przysz\u0142ego pi\u0105tku. To ostatni taki festiwal w tym miejscu. Kari Kahl-Wolfsjaeger zajmie si\u0119 teraz swoim nowym festiwalem w Monachium, kt\u00f3rego pierwsza edycja ma si\u0119 odby\u0107 w maju przysz\u0142ego roku.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Kissinger Sommer \u2013 to festiwal, na kt\u00f3rym zawsze muzyczna m\u0142odzie\u017c by\u0142a obecna \u2013 to by\u0142a przez 30 lat idee fixe odchodz\u0105cej szefowej Kari Kahl-Wolfsjaeger. Dzi\u015b wyst\u0105pi\u0142o paru solist\u00f3w wci\u0105\u017c m\u0142odych, ale bardzo uznanych.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5840"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5840"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5840\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5841,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5840\/revisions\/5841"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5840"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5840"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5840"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}