{"id":588,"date":"2010-12-08T00:06:41","date_gmt":"2010-12-07T23:06:41","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=588"},"modified":"2010-12-08T00:06:41","modified_gmt":"2010-12-07T23:06:41","slug":"haiku-z-elektronika","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2010\/12\/08\/haiku-z-elektronika\/","title":{"rendered":"Haiku z elektronik\u0105"},"content":{"rendered":"

Szacowny\u00a0festiwal-sesja muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej Musica Moderna<\/a>, od lat organizowany przez \u0142\u00f3dzk\u0105 Akademi\u0119 Muzyczn\u0105, wst\u0105pi\u0142 tym razem na jeden wiecz\u00f3r do Filharmonii \u0141\u00f3dzkiej w ramach sta\u0142ego cyklu zwanego pomys\u0142owo contem.ucha (od contemporary<\/em> oczywi\u015bcie). By\u0142 to koncert monograficzny m\u0142odego \u0142\u00f3dzkiego kompozytora Artura Zagajewskiego<\/a>. Jak wida\u0107 po \u017cyciorysie, jest dla niego r\u00f3wnie naturalne przebywanie w \u015bwiecie muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej „powa\u017cnej”, jak i rocka – prac\u0119 magistersk\u0105 pisa\u0142 o Pink Floydach, a teraz zajmuje si\u0119 brytyjskim hard rockiem z lat 70. w ramach przewodu doktorskiego.<\/p>\n

W jego utworach tak\u017ce wida\u0107 fascynacj\u0119 rockiem, ale i techno, jednocze\u015bnie s\u0142ycha\u0107 tu korzenie minimalistyczne (repetytywne), ale te\u017c szczeg\u00f3ln\u0105 wag\u0119 przywi\u0105zuje autor do brzmienia. To brzmienie jest mo\u017ce troch\u0119 czasem „brudnawe”, nie kokietuje g\u0142adko\u015bci\u0105, bywa ostre i brutalne, bywa \u0142agodniejsze, ale raczej wdziera si\u0119 do ucha ni\u017c je pie\u015bci. Pierwsze dwa utwory by\u0142y elektroniczne. Potem na estrad\u0119 wysz\u0142a mezzosopranistka Lilianna Zalesi\u0144ska i pianista Piotr Szymanowicz; kompozytor nadal dzia\u0142a\u0142 przy komputerze. \u015apiewaczka opr\u00f3cz g\u0142osu u\u017cywa\u0142a rur PCV (\u015bpiewa\u0142a do nich i wywo\u0142ywa\u0142a rezonans), fortepian by\u0142 preparowany.<\/p>\n

Dla mnie punktem kulminacyjnym by\u0142 kolejny utw\u00f3r, P\u0142atki \u017c\u00f3\u0142tej r\u00f3\u017cy<\/em>, nie tylko dlatego, \u017ce to utw\u00f3r dla Dominika Po\u0142o\u0144skiego (kolekcja kompozycji na wiolonczel\u0119 i praw\u0105 r\u0119k\u0119 powi\u0119ksza si\u0119; Olga Hans, autorka Koncertu<\/em>, o kt\u00f3rym tu pisa\u0142am, napisa\u0142a jeszcze solow\u0105 Sonat\u0119<\/em>), ale i z powodu interpretacji, no i w og\u00f3le samego zamys\u0142u. Najpierw Dominik wyg\u0142osi\u0142 wst\u0119p na temat haiku – tytu\u0142 utworu pochodzi w\u0142a\u015bnie z haiku mistrza Basho: „P\u0142atki \u017c\u00f3\u0142tej r\u00f3\u017cy\/grzmi\/wodospad” – dodaj\u0105c, \u017ce w\u0142a\u015bnie tych pi\u0119\u0107 s\u0142\u00f3w sta\u0142o si\u0119 inspiracj\u0105 dla Artura i \u017ce utw\u00f3r jest pr\u00f3b\u0105 wej\u015bcia we wn\u0119trze d\u017awi\u0119ku, kontemplacji. No i rzeczywi\u015bcie by\u0142a to swoista medytacja – d\u017awi\u0119ki nag\u0142o\u015bnionej wiolonczeli przeplata\u0142y si\u0119 z elektronicznymi brzmieniami, ale nie by\u0142a to bynajmniej kontemplacja spokojna, wnosi\u0142a napi\u0119cie, wr\u0119cz\u00a0moc, intensywnie wci\u0105ga\u0142a. Gdy ci\u0105g\u0142e d\u017awi\u0119ki zosta\u0142y w pewnym momencie przerwane ostrym zwrotem, by\u0142o to jak krzyk. Dominik pokaza\u0142 po raz kolejny naprawd\u0119 wielki artyzm, a przy tym niesamowit\u0105 energi\u0119. Ostatni utw\u00f3r w programie, do\u015b\u0107 minimalistyczny,\u00a0zosta\u0142 wykonany z udzia\u0142em ca\u0142ej czw\u00f3rki muzyk\u00f3w.<\/p>\n

Niewielka salka kameralna w podziemiach filharmonii by\u0142a przepe\u0142niona, wielu ch\u0119tnych musia\u0142o sta\u0107. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 publiczno\u015bci – to by\u0142a m\u0142odzie\u017c szkolna i studencka, ale nie tylko z Akademii Muzycznej, pono\u0107 tak\u017ce z politechniki. Cz\u0119\u015b\u0107 z nich to byli fani Artura, cz\u0119\u015b\u0107 – Dominika; obaj ucz\u0105 w \u0142\u00f3dzkich szko\u0142ach i wychowuj\u0105 – je\u015bli nie nast\u0119pc\u00f3w, to co najmniej s\u0142uchaczy. A reakcje by\u0142y entuzjastyczne.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Szacowny\u00a0festiwal-sesja muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej Musica Moderna, od lat organizowany przez \u0142\u00f3dzk\u0105 Akademi\u0119 Muzyczn\u0105, wst\u0105pi\u0142 tym razem na jeden wiecz\u00f3r do Filharmonii \u0141\u00f3dzkiej w ramach sta\u0142ego cyklu zwanego pomys\u0142owo contem.ucha (od contemporary oczywi\u015bcie). By\u0142 to koncert monograficzny m\u0142odego \u0142\u00f3dzkiego kompozytora Artura Zagajewskiego. Jak wida\u0107 po \u017cyciorysie, jest dla niego r\u00f3wnie naturalne przebywanie w \u015bwiecie muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej „powa\u017cnej”, […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/588"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=588"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/588\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=588"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=588"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=588"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}