Muzyka Cipriana de Rore, Miko\u0142aja z Radomia i Johanna Sebastiana Bacha. Ka\u017cda inaczej, ale jest genialna.<\/p>\n
<\/p>\n
Ta pierwsza by\u0142a poza tym wykonana genialnie. Huelgas Ensemble pod wodz\u0105 Paula van Nevela zawsze by\u0142 klas\u0105 dla siebie i taki pozosta\u0142. Kolejny na tym festiwalu, po wczorajszym Johannesie Ciconii, Flamand, kt\u00f3ry przyby\u0142 do W\u0142och (mieszka\u0142 w Brescii, Ferrarze i Parmie), dzia\u0142a\u0142 od tamtego o p\u00f3\u0142tora wieku p\u00f3\u017aniej. Jego muzyka wi\u0119c to zupe\u0142nie inny \u015bwiat, pe\u0142en niepokoj\u0105cych harmonii i dramatyzmu. Cipriano tworzy\u0142 zar\u00f3wno muzyk\u0119 religijn\u0105, jak i \u015bwieckie madryga\u0142y, z obydwu ga\u0142\u0119zi tw\u00f3rczo\u015bci by\u0142 r\u00f3wnie znany i obie te dziedziny znalaz\u0142y si\u0119 w programie Huelgas Ensemble. Dyrygent eksperymentowa\u0142 te\u017c z ustawieniami, ale mniej od Memelsdorffa, cho\u0107 wystawienie \u015bpiewaka i \u015bpiewaczki na ambon\u0119, by z dystansu podawali tzw. cantus firmus (temat, na kt\u00f3rym oparty by\u0142 utw\u00f3r, powtarzany co jaki\u015b czas), by\u0142o nieco ryzykowne. Ale w wykonaniu by\u0142a prawdziwa perfekcja.<\/p>\n
P\u00f3\u017aniej by\u0142 pewien eksperyment, oparty na dw\u00f3ch znakomitych pomys\u0142ach. Pierwszym by\u0142o, po swego rodzaju czwartkowym wprowadzeniu do tematu, czyli wykonaniu dzie\u0142 Ciconii, przypomnienie polskiego genialnego Miko\u0142aja z Radomia. Genialnego bezsprzecznie, cho\u0107 praktycznie nie wiemy o nim nic, zachowa\u0142a si\u0119 tylko muzyka, a i tak co do niekt\u00f3rych utwor\u00f3w s\u0105 spory, czy s\u0105 one oryginalnymi dzie\u0142ami Miko\u0142aja, czy te\u017c \u201epo\u017cyczy\u0142\u201d on sobie dzie\u0142o innego tw\u00f3rcy podk\u0142adaj\u0105c inny tekst, jak to czyni\u0142o wielu, w\u00f3wczas i p\u00f3\u017aniej, a\u017c do Bacha w\u0142\u0105cznie. Drugim \u015bwietnym pomys\u0142em by\u0142o zatrudnienie do przygotowania tego programu Agnieszki Budzi\u0144skiej-Bennett. Dla \u015bpiewak\u00f3w Capelli Cracoviensis \u2013 to ich debiut w muzyce XV w. \u2013 by\u0142a to z pewno\u015bci\u0105 znakomita szko\u0142a, cho\u0107 trwa\u0142a nader kr\u00f3tko: od wtorku. W zwi\u0105zku z tym efekt m\u00f3g\u0142 by\u0107 lepszy, ale jak na pocz\u0105tek drogi by\u0142o nie\u017ale (a \u017ce np. \u0141ukaszowi Dulewiczowi podczas \u015bpiewania solo Hystorigraphi aciem mentis<\/em> troch\u0119 czasem wibrowa\u0142 g\u0142os, mog\u0142o to by\u0107 kwesti\u0105 tremy albo nawyku). Gorzej by\u0142o z przywiezionymi z zagranicy instrumentalistami, przede wszystkim d\u0119tymi (sza\u0142amaja, pomort, puzon suwakowy; poza nimi by\u0142y jeszcze fidel, lutnia i harfa gotycka, na tej ostatniej gra\u0142a prowadz\u0105ca), kt\u00f3rzy chyba zwyczajnie si\u0119 nie przygotowali.<\/p>\n Na koniec \u2013 po prostu: Andreas Staier i Wariacje Goldbergowskie<\/em>. Co tu m\u00f3wi\u0107 wi\u0119cej. O ile z pocz\u0105tku troch\u0119 Mistrzowi si\u0119 paluszki pl\u0105ta\u0142y (nie by\u0142 specjalnie zadowolony z pory koncertu, ale da\u0142 si\u0119 ostatecznie przekona\u0107), to p\u00f3\u017aniej przesta\u0142y, a ca\u0142o\u015b\u0107 by\u0142a fascynuj\u0105ca, \u0142\u0105cznie z bogactwem brzmie\u0144. Z przyjemno\u015bci\u0105 te\u017c patrzy\u0142am (mia\u0142am szcz\u0119\u015bcie siedzie\u0107 z przodu z widokiem na klawiatur\u0119) szczeg\u00f3lnie na te wariacje, do kt\u00f3rych konieczne jest u\u017cycie dw\u00f3ch manua\u0142\u00f3w, jak jedna r\u0119ka ta\u0144czy\u0142a nad drug\u0105. A 25. Wariacja<\/em>, ta powolna, minorowa, kt\u00f3ra ulatuje w jakie\u015b zupe\u0142nie nieznane rejony, by\u0142a po prostu niesamowita \u2013 lepszej chyba nie s\u0142ysza\u0142am. Utw\u00f3r, jak g\u0142osi podana przez Forkela (pierwszego biografa Bacha) legenda, powsta\u0142 na bezsenne noce. No i rzeczywi\u015bcie: spa\u0107 przy tym nie mo\u017cna, za bardzo porusza.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Muzyka Cipriana de Rore, Miko\u0142aja z Radomia i Johanna Sebastiana Bacha. Ka\u017cda inaczej, ale jest genialna.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5881"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5881"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5881\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5882,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5881\/revisions\/5882"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5881"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5881"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5881"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}