Pierwszy cz\u0142on powy\u017cszego tytu\u0142u dotyczy dw\u00f3ch pierwszych sobotnich koncert\u00f3w festiwalu w Bieczu, drugi \u2013 trzeciego.<\/p>\n
<\/p>\n
O 19. w kolegiacie \u015bpiewa\u0142 Graindelavoix. To chyba by\u0142 pierwszy ze s\u0142yszanych przeze mnie koncert tego zespo\u0142u, kt\u00f3ry nie usatysfakcjonowa\u0142 mnie w pe\u0142ni. By\u0142a to prezentacja zupe\u0142nie \u015bwie\u017cego programu: Utopia: muzyczne kwiaty i li\u015bcie jesieni \u015bredniowiecza<\/em>. Utopia odnosi si\u0119 oczywi\u015bcie do dzie\u0142a Thomasa More\u2019a pod tym tytu\u0142em. Tak si\u0119 sk\u0142ada, \u017ce go nie czyta\u0142am, ale pono\u0107 muzyka, jak\u0105 w Utopii miano wykonywa\u0107, by\u0142a zupe\u0142nie inna ni\u017c ta grywana w owych czasach. Wynika z tego, \u017ce program raczej powinien si\u0119 nazywa\u0107: muzyka w czasach Morusa. Znalaz\u0142y si\u0119 w nim dzie\u0142a tak znanych tw\u00f3rc\u00f3w jak Josquin des Pres, Pierre de la Rue czy Jacob Obrecht (Salve Regina<\/em> tego ostatniego wykonana na bis), ale te\u017c Jeana Moutona, Johna Browne, Thomasa Ashwella i Portugalczyka Dami\u00e3o de G\u00f3is. Niestety odczuwa\u0142o si\u0119 pewn\u0105 niesp\u00f3jno\u015b\u0107 stylistyczn\u0105, np. zdarza\u0142o si\u0119, \u017ce po odcinku utworu \u015bpiewanym \u201enormalnie\u201d pojawia\u0142y si\u0119 ornamenty, kt\u00f3re ten zesp\u00f3\u0142 tak kocha, ale trudno powiedzie\u0107, czemu w tym miejscu by\u0142y, a w innym nie. Troch\u0119 si\u0119 te\u017c tu i \u00f3wdzie roz\u0142azi\u0142o. Zdecydowanie program jest jeszcze niedopracowany, potrzeba mu czasu, \u017ceby si\u0119 ule\u017ca\u0142. Koncert by\u0142 wi\u0119c w\u0142a\u015bciwie eksperymentem.<\/p>\n Drugi eksperyment, ju\u017c w ko\u015bciele franciszkan\u00f3w,\u00a0dotyczy\u0142 ju\u017c samych spraw muzycznych. Pojawi\u0142 si\u0119 zn\u00f3w wokalny zesp\u00f3\u0142 Capelli Cracoviensis (w o\u015bmioosobowym sk\u0142adzie) oraz dokooptowani muzycy spoza CC, z kraju i zza granicy, ze znakomit\u0105 skrzypaczk\u0105 Zefir\u0105 Valov\u0105 na czele (znan\u0105 polskiej publiczno\u015bci jako koncertmistrzyni\u00a0Orkiestry Barokowej Unii Europejskiej), a ca\u0142o\u015b\u0107 prowadzi\u0142 Marcin \u015awi\u0105tkiewicz. Rzecz dotyczy\u0142a zn\u00f3w muzyki polskiej, czyli Adama Jarz\u0119bskiego i jego zbioru Canzoni e concerti<\/em>, z kt\u00f3rego cz\u0119\u015b\u0107, jak si\u0119 okazuje, to interpretacje muzyki innych kompozytor\u00f3w (co by\u0142o w\u00f3wczas, jak ju\u017c wcze\u015bniej wspominali\u015bmy, pospolit\u0105 praktyk\u0105). Ju\u017c ponad wiek temu Zdzis\u0142aw Jachimecki odkry\u0142,\u00a0\u017ce Susanna videns<\/em>\u00a0to instrumentalna wariacja na temat Susanne un jour<\/em> Orlanda di Lasso. Kolejne pokrewie\u0144stwa z dzie\u0142ami Claudia Meruli, Giovanniego Pierluigiego da Palestriny czy Giovanniego Gabrielego, odkrywali muzykolodzy, a\u00a0jednym z nich by\u0142 szef artystyczny festiwalu, Filip Berkowicz. Na tym koncercie po raz pierwszy zestawiono pierwowzory z wersjami Jarz\u0119bskiego, a ostatni utw\u00f3r zawiera\u0142 jednocze\u015bnie obie wersje \u2013 z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 tego si\u0119 tak nie wykonywa\u0142o, by\u0142o to co\u015b w rodzaju lekcji pogl\u0105dowej. Marcin \u015awi\u0105tkiewicz nie tylko gra\u0142 na pozytywie i klawesynie, ale te\u017c okaza\u0142 si\u0119 bardzo sprawnym dyrygentem zespo\u0142u wokalnego.<\/p>\n Po tym nowatorskim koncercie na dobranoc zagra\u0142 nam mistrz Hopkinson Smith. \u201eKo\u0142ysanki\u201d by\u0142y tym razem angielskie (Anthony Holborne, John Dowland, John Johnson), a lutnista niekt\u00f3re z nich zapowiada\u0142, staraj\u0105c si\u0119 w uroczy spos\u00f3b u\u017cywa\u0107 r\u00f3wnie\u017c j\u0119zyka polskiego, np. przytaczaj\u0105c przys\u0142owie \u201eszewc w butach dziurawych chodzi\u201d, za co dosta\u0142 niemal takie oklaski jak za muzyk\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Pierwszy cz\u0142on powy\u017cszego tytu\u0142u dotyczy dw\u00f3ch pierwszych sobotnich koncert\u00f3w festiwalu w Bieczu, drugi \u2013 trzeciego.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5884"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5884"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5884\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5886,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5884\/revisions\/5886"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5884"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5884"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5884"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}