…\u017cyj\u0105cy w zbli\u017conym czasie, ale bardzo r\u00f3\u017cni od siebie, byli bohaterami dw\u00f3ch pi\u0105tkowych koncert\u00f3w na ChiJE.<\/p>\n
<\/p>\n
O pierwszej cz\u0119\u015bci koncertu w FN wypada te\u017c co\u015b powiedzie\u0107, ale niewiele si\u0119 da – Jan (ale i tak wszyscy m\u00f3wi\u0105 Ja\u015b i to go gubi) Lisiecki sprawia wra\u017cenie, jakby ju\u017c w og\u00f3le przesta\u0142 si\u0119 rozwija\u0107, tym bardziej, \u017ce dwa utwory, w kt\u00f3rych wyst\u0105pi\u0142, by\u0142y do\u015b\u0107 b\u0142ahe. M\u0142odzie\u0144cza Fantazja na tematy polskie<\/em> Chopina jest sympatyczn\u0105, powierzchown\u0105 zabawk\u0105, a Fantazja na fortepian, ch\u00f3r i orkiestr\u0119<\/em> Beethovena, nad\u0119ta i pusta, nieciekawa harmonicznie, to jedno z gorszych jego dzie\u0142. Podobno ostatnio Martha j\u0105 wspaniale gra\u0142a – mo\u017ce, kto wie, gdybym j\u0105 us\u0142ysza\u0142a, wreszcie bym utw\u00f3r doceni\u0142a. Ale po wykonaniu Lisieckiego – nie by\u0142o szans. Cho\u0107 akurat tu mniej postawi\u0142abym zarzut\u00f3w, bardziej zbulwersowa\u0142y mnie jakie\u015b dzikie akcenty w utworze Chopina. I jeszcze jedna rzecz. W \u017cyciorysie pianisty podanym w ksi\u0105\u017cce programowej mo\u017cna przeczyta\u0107 o ostatniej p\u0142ycie z utworami Schumanna na fortepian i orkiestr\u0119: „To ostatnie [nagranie] P\u0142ytowy Trybuna\u0142 Dw\u00f3jki w sk\u0142adzie: Karol Radziwonowicz, Andrzej Su\u0142ek, Wojciech Michniewski oceni\u0142 wy\u017cej ni\u017c nagrania Marthy Argerich, \u015awiatos\u0142awa Richtera, Marii Jo\u00e3o Pires, Krystiana Zimermana i Aleksandra Mielnikowa”. Ja wszystko rozumiem, piar itp., ale po co tak zn\u0119ca\u0107 si\u0119 nad nieszcz\u0119snymi jurorami wymieniaj\u0105c ich z nazwiska?<\/span><\/p>\n Pora opowiedzie\u0107 o g\u0142\u00f3wnej atrakcji tego koncertu, czyli o II Symfonii c-moll<\/em> Ignacego Feliksa Dobrzy\u0144skiego. Starszy o trzy lata od Chopina, jego kolega z klasy J\u00f3zefa Elsnera by\u0142 chyba najwi\u0119kszym, poza genialnym Frycem, pupilkiem profesora (kt\u00f3ry napisa\u0142 o nim w swoich notatkach „zdolno\u015b\u0107 niepospolita”). Przez wi\u0119kszo\u015b\u0107 \u017cycia mieszka\u0142 w Warszawie i by\u0142 znan\u0105 i cenion\u0105 postaci\u0105 tutejszego \u017cycia muzycznego. II Symfoni\u0119<\/em> napisa\u0142 w dramatycznych czasach powstania listopadowego, gdy jego m\u0142odszy kolega przebywa\u0142 ju\u017c na obczy\u017anie. Mia\u0142 zaledwie 24 lata, ale dzie\u0142o jest absolutnie dojrza\u0142e i wykazuje nienaganny warsztat, a przy tym ma wiele wdzi\u0119ku. „Polski Schumann” – pomy\u015bla\u0142am sobie, bo jest to symfonika w typie schumannowskim, ale z wyra\u017anym wykorzystaniem polskich motyw\u00f3w. Pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 ma rytm mazura; r\u00f3wnie\u017c mazurem w gruncie rzeczy jest menuet. W drugiej, powolnej cz\u0119\u015bci pojawia si\u0119 te\u017c temat o polskim charakterze, a fina\u0142 to po prostu krakowiaczek na motywach Albo\u015bmy to jacy tacy<\/em>. Jednym s\u0142owem potencjalny hit. W par\u0119 lat p\u00f3\u017aniej utw\u00f3r otrzyma\u0142 II nagrod\u0119 na konkursie wiede\u0144skiego Gesellschaft der Musikfreunde. Wszystkie jego walory znakomicie ukaza\u0142a Sinfonia Varsovia pod batut\u0105 dawno tu niewidzianego Grzegorza Nowaka. On umie tak\u0105 muzyk\u0119 zinterpretowa\u0107 jak nikt – przypomina si\u0119 dawna p\u0142yta, r\u00f3wnie\u017c z SV, z romantycznymi uwerturami kompozytor\u00f3w polskich. Nowak najwyra\u017aniej t\u0119 muzyk\u0119 kocha; Symfoni\u0105<\/em> Dobrzy\u0144skiego wr\u0119cz dyrygowa\u0142 z pami\u0119ci. Dyrygent pojawi si\u0119 jeszcze na festiwalu, z czego si\u0119 bardzo ciesz\u0119.<\/p>\n Gaetano Donizetti by\u0142 od Chopina starszy o lat 13, o 4 lata za\u015b – od Vincenza Belliniego. Obaj giganci opery uczestnicz\u0105c w muzycznym \u017cyciu Pary\u017ca rywalizowali ze sob\u0105, ale mieli przy tym do siebie pe\u0142en szacunku stosunek, a nawet by\u0142o mi\u0119dzy nimi co\u015b na kszta\u0142t przyja\u017ani. W ka\u017cdym razie gdy Bellini nagle i przedwcze\u015bnie zmar\u0142 maj\u0105c zaledwie 34 lata, Donizetti tak si\u0119 tym przej\u0105\u0142, \u017ce postanowi\u0142 skomponowa\u0107 dzie\u0142o \u017ca\u0142obne ku jego pami\u0119ci. Messa da Requiem<\/em> trwa p\u00f3\u0142torej godziny, a jednak jest dzie\u0142em nieuko\u0144czonym – brak paru cz\u0119\u015bci mszalnych, za to dok\u0142adnie opracowana jest sekwencja Dies irae<\/em>. Ciekawe, \u017ce mo\u017cna si\u0119 tu dos\u0142ucha\u0107 paru drobnych cieni wielkiego Requiem<\/em> Mozarta, \u0142\u0105cznie z rozpoczynaj\u0105c\u0105 utw\u00f3r tonacj\u0105 d-moll. Ale i cie\u0144 opery mo\u017cna tu zaobserwowa\u0107. Niew\u0105tpliwie jest to dzie\u0142o g\u0142\u0119boko prze\u017cyte i szczere. W Ko\u015bciele \u015bw. Krzy\u017ca wykona\u0142y je zespo\u0142y Collegium 1704 (orkiestra wydatnie powi\u0119kszona) pod batut\u0105 V\u00e1<\/span>clava Luksa; po raz pierwszy s\u0142ucha\u0142am wi\u0119c Donizettiego granego na instrumentach z epoki. Czeski dyrygent, fantastyczny muzyk, znany mi by\u0142 dot\u0105d jedynie z dawniejszej muzyki, ale i z romantyzmem, jak wida\u0107, znakomicie sobie radzi. Ciekawam, jak to brzmia\u0142o bardziej z ty\u0142u – siedzia\u0142am zaledwie w III rz\u0119dzie, wi\u0119c niemal w \u015brodku orkiestry. Soli\u015bci te\u017c mieli poziom wysoki i wyr\u00f3wnany: \u015bpiewaczki polskie – Natalia Rubi\u015b i Agnieszka Rehlis – oraz naprawd\u0119 \u015bwietni \u015bpiewacy czescy: Jaroslav B\u0159ezina<\/span>,\u00a0Ji\u0159\u00ed Br\u00fcckler<\/span> i Jan Martinik, dw\u00f3ch pierwszych zwi\u0105zanych z praskim Narodnim Divadlem, trzeci m.in. z teatrami berli\u0144skimi. Ca\u0142o\u015b\u0107 zosta\u0142a utrwalona i uka\u017ce si\u0119 na DVD w serii mszy \u017ca\u0142obnych na instrumentach z epoki, granych w tym w\u0142a\u015bnie szczeg\u00f3lnym dla nas miejscu (ukaza\u0142y si\u0119 dot\u0105d Requiem<\/em> Mozarta oraz Ein deutsches Requiem<\/em> Brahmsa pod batut\u0105 Herreweghe).<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" …\u017cyj\u0105cy w zbli\u017conym czasie, ale bardzo r\u00f3\u017cni od siebie, byli bohaterami dw\u00f3ch pi\u0105tkowych koncert\u00f3w na ChiJE.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5895"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5895"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5895\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5897,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5895\/revisions\/5897"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5895"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5895"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5895"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}