{"id":590,"date":"2010-12-13T00:14:40","date_gmt":"2010-12-12T23:14:40","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=590"},"modified":"2010-12-13T00:14:40","modified_gmt":"2010-12-12T23:14:40","slug":"bieriozka-na-wodzie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2010\/12\/13\/bieriozka-na-wodzie\/","title":{"rendered":"Bieriozka na wodzie"},"content":{"rendered":"

Co \u0142\u0105czy warszawskie Wesele Figara<\/em> z krakowskim Eugeniuszem Onieginem<\/em>? To, \u017ce re\u017cyser nie mia\u0142 pomys\u0142u…<\/p>\n

To kolejny spektakl zrobiony na zasadzie: \u017ceby tylko by\u0142o inaczej. Ale jednocze\u015bnie nie pozbawiony cytat\u00f3w. Przez I i II akt na scenie dominuj\u0105 pnie brz\u00f3z – wyrazisty motyw brz\u00f3z (cho\u0107 z ty\u0142u w tle, jako znak raczej, a nie elementy, kt\u00f3re zas\u0142aniaj\u0105 p\u00f3\u0142 sceny)\u00a0jest w pami\u0119tnym spektaklu Treli\u0144skiego. Podobnie w scenie pojedynkowej, podczas arii Le\u0144skiego, \u015bwietlne opadaj\u0105ce p\u0142atki \u015bniegu. No i nie zabrak\u0142o te\u017c basenu (to ju\u017c z innych spektakli): w fina\u0142owym akcie ubrane na bia\u0142o pary ta\u0144cz\u0105 w nim poloneza, a nad nimi wisi \u017cyrandol, kt\u00f3ry si\u0119 topi i sika wod\u0105! Tancerze s\u0105 szcz\u0119\u015bliwie w kaloszach (bo by\u0142a obawa, \u017ce si\u0119 w tej wodzie wykopyrtn\u0105), ale ju\u017c biedna Tatiana w scenie fina\u0142owej – nie. Rzuca si\u0119 na bosaka (posiaduje tylko czasem na kanapie), rozbiera si\u0119 z kiecki zostaj\u0105c w bia\u0142ej brzydkiej koszulce (co\u015b ostatnio moda na brzydkie damskie dezabile, nie chc\u0119 tu snu\u0107 interpretacji, cho\u0107 mi si\u0119 nasuwaj\u0105), a wierzch rzucaj\u0105c w wod\u0119 – po czym, po odprawieniu Oniegina, pr\u00f3buje za\u0142o\u017cy\u0107 j\u0105 z powrotem! Przezi\u0119bi si\u0119 jak nic. Cho\u0107 doniesiono mi na pociech\u0119, \u017ce ta woda jest podgrzewana, wi\u0119c \u015bpiewakom jest nawet przyjemnie (!), a poza tym twierdz\u0105, \u017ce dobrze im si\u0119 \u015bpiewa, bo po wodzie niesie… Czemu ona tam jest? Bo Tatiana (Magdalena Nowacka)\u00a0jest Kr\u00f3low\u0105 \u015aniegu czy lodowaty Oniegin odtaja? Ale c\u00f3\u017c s\u0105 winni nieszcz\u0119\u015bni tancerze?\u00a0Griemin (Volodymyr\u00a0Pankiv) to chocia\u017c ma\u00a0o tyle dobrze, \u017ce je\u017adzi na w\u00f3zku (za to mocnym basiskiem wali na odlew).<\/p>\n

Podobnie odkrywczym szczeg\u00f3\u0142em akcji, poza tym w\u00f3zkiem Ksi\u0119cia, jest choroba Alzheimera, na jak\u0105 cierpi \u0141arina (biedna Bo\u017cena Zawi\u015blak-Dolny). Ju\u017c w pierwszych taktach rozbiera si\u0119 na scenie; Filipiewna (Wiera Baniewicz) j\u0105 powstrzymuje i ubiera z powrotem. Potem szamocz\u0105 si\u0119 z Tatian\u0105. Mateczka podta\u0144cowywuje, robi jakie\u015b szalone wyskoki, istnego hopaka itp. Pecha ma Tatiana, bo nie do\u015b\u0107, \u017ce ma niepe\u0142nosprawn\u0105 umys\u0142owo mamusi\u0119, to jeszcze potem wychodzi za m\u0105\u017c za niepe\u0142nosprawnego fizycznie…<\/p>\n

No, r\u00f3\u017cne s\u0105 te desperackie pomys\u0142y z braku pomys\u0142u, d\u0142ugo by wymienia\u0107. Ale rzecz ratuje – jak by\u0142o w tym strasznym Don Giovannim<\/em> „na osiem i p\u00f3\u0142” – Mariusz Kwiecie\u0144 w roli tytu\u0142owej, kt\u00f3ry po prostu robi swoje, jest zwierz\u0119ciem scenicznym dominuj\u0105cym ca\u0142kowicie akcj\u0119. Obiecuj\u0105co zapowiada si\u0119 tegoroczny dyplomant od prof. Karczykowskiego – Miko\u0142aj Adamczak w roli Le\u0144skiego, cho\u0107 jeszcze du\u017co pracy przed nim. Dziewczyny obie troch\u0119 bezbarwne, mo\u017ce Agnieszka Cz\u0105stka (Olga) ma troch\u0119 wi\u0119cej wyrazu, zw\u0142aszcza w scenie ta\u0144c\u00f3w z Onieginem i sprzeczki z Le\u0144skim.<\/p>\n

Ale og\u00f3lnie zn\u00f3w by\u0142o mi potwornie nudno. Z wyj\u0105tkiem moment\u00f3w, kiedy Kwiecie\u0144 by\u0142 na scenie. On jeden potrafi\u0142 t\u0119 nud\u0119 prze\u0142ama\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Co \u0142\u0105czy warszawskie Wesele Figara z krakowskim Eugeniuszem Onieginem? To, \u017ce re\u017cyser nie mia\u0142 pomys\u0142u… To kolejny spektakl zrobiony na zasadzie: \u017ceby tylko by\u0142o inaczej. Ale jednocze\u015bnie nie pozbawiony cytat\u00f3w. Przez I i II akt na scenie dominuj\u0105 pnie brz\u00f3z – wyrazisty motyw brz\u00f3z (cho\u0107 z ty\u0142u w tle, jako znak raczej, a nie elementy, […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/590"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=590"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/590\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=590"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=590"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=590"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}