Dwa koncerty w upaln\u0105 sobot\u0119 – i oba na bardzo wysokim poziomie. Wieczorem by\u0142a pe\u0142na sala, po po\u0142udniu mniej, a kto nie by\u0142, niech \u017ca\u0142uje.<\/p>\n
<\/p>\n
Belcea Quartet – znamy wszyscy t\u0119 mark\u0119. I cho\u0107 mo\u017ce woleliby\u015bmy, \u017ceby gra\u0142 z nimi, jak par\u0119 lat temu, Piotr Anderszewski, ale i z austriackim pianist\u0105 Tillem Fellnerem by\u0142o bardzo dobrze. Nagrali z nim zreszt\u0105 ca\u0142kiem \u015bwie\u017c\u0105 p\u0142yt\u0119<\/a> w\u0142a\u015bnie z tym samym utworem; pono\u0107 by\u0142a ju\u017c na stoisku w FN, ale nie patrzy\u0142am. Zesp\u00f3\u0142 nagra\u0142 te\u017c wcze\u015bniej, bo w 2009 r.<\/a>, drugi – a w\u0142a\u015bciwie pierwszy punkt dzisiejszego programu: Kwartet d-moll „\u015amier\u0107 i dziewczyna”<\/em> Schuberta.<\/p>\n We czw\u00f3rk\u0119 jednak muzycy s\u0105 najswobodniejsi i ukazuj\u0105 w pe\u0142ni w\u0142asne oblicze. I mimo \u017ce potrafi\u0105 by\u0107 wszechstronni, to temperament, wyrazisto\u015b\u0107 wr\u0119cz ognisto\u015b\u0107 s\u0105 ich wyr\u00f3\u017cnikami. Taka w\u0142a\u015bnie, ognista, by\u0142a zar\u00f3wno pierwsza cz\u0119\u015b\u0107, jak te\u017c scherzo i fina\u0142. Ale oczywi\u015bcie ow\u0105 drug\u0105, powoln\u0105 i wariacyjn\u0105, „tytu\u0142ow\u0105” cz\u0119\u015b\u0107 potrafili zinterpretowa\u0107 adekwatnie, z charakterystyczn\u0105 szklisto\u015bci\u0105 brzmienia w temacie \u015bmierci. To r\u00f3wnie\u017c utw\u00f3r, w kt\u00f3rym wyr\u00f3\u017cnia si\u0119 partia pierwszych skrzypiec, wi\u0119c w sam raz dla Coriny Belcea, graj\u0105cej uwodz\u0105cym d\u017awi\u0119kiem.<\/p>\n W Kwintecie fortepianowym f-moll<\/em> Brahmsa ju\u017c by\u0142o troch\u0119 inaczej – s\u0142ycha\u0107 to w zalinkowanym powy\u017cej pocz\u0105tku utworu, do\u015b\u0107 \u0142agodnym i powolnym jak na Allegro non troppo<\/em>. Wej\u015bcie fortepianu po pierwszym, lirycznym temacie by\u0142o jednak jak na m\u00f3j gust zbyt \u0142agodne (wol\u0119 tak jak np. tutaj<\/a>). P\u00f3\u017aniej oczywi\u015bcie pojawia\u0142y si\u0119 r\u00f3\u017cne nastroje, a Fellner okaza\u0142 si\u0119 dobrym kameralist\u0105. Troch\u0119 jednak ognia mu brakowa\u0142o, zw\u0142aszcza w zestawieniu z tym kwartetem. Porz\u0105dny muzyk, solidny, ale nie porywaj\u0105cy. Cho\u0107 bis – Scherzo-Furiant<\/em> z Kwintetu<\/em> Dvo\u0159\u00e1ka – zagra\u0142 z wdzi\u0119kiem. Mo\u017cna sobie by\u0142o przy okazji por\u00f3wna\u0107 interpretacj\u0119 z t\u0105 z wtorku (dzisiejsze pierwsze skrzypce bezkonkurencyjne).<\/span><\/p>\n Z zachwyconej publiczno\u015bci cz\u0119\u015b\u0107 przyby\u0142a r\u00f3wnie\u017c na drugi koncert, cz\u0119\u015b\u0107 za\u015b (w tym par\u0119 Fr\u0119dzelk\u00f3w) stwierdzi\u0142a, \u017ce to ju\u017c b\u0119dzie za du\u017co – i troch\u0119 rozumiem. Ale wyst\u0119p Iana Bostridge’a i Juliusa Drake’a (z premedytacj\u0105 wymieniam na r\u00f3wni oba nazwiska) by\u0142 prawdziwym wydarzeniem.<\/p>\n Bostridge jest \u015bpiewakiem specyficznym i ten koncert by\u0142 specyficzny. Szczeg\u00f3lne to zjawisko, kiedy muzyk\u0119 tak do gruntu niemieck\u0105 interpretuje tak do gruntu brytyjski (wr\u0119cz angielski) muzyk. Pami\u0119tam, jak Piotr Kami\u0144ski narzeka\u0142 tu kiedy\u015b na jego niemieck\u0105 wymow\u0119. Fakt – to nie jest wymowa perfekt, ale ca\u0142kiem dobra w por\u00f3wnaniu z francusk\u0105 (kiedy\u015b s\u0142ysza\u0142am, jak \u015bpiewa Les Illuminations<\/em> Brittena i to by\u0142o przykre do\u015bwiadczenie dla mnie frankofonki). <\/a>S\u0142ycha\u0107 jednak, \u017ce niemiecki dobrze zna i jest absolutnie \u015bwiadomy tego, o czym \u015bpiewa, i wie, jak kszta\u0142towa\u0107 g\u0142os, by t\u0119 tre\u015b\u0107 odda\u0107. Dzi\u0119ki temu potrafi te\u017c wzrusza\u0107. Troch\u0119 mo\u017ce za du\u017co by\u0142o w jego wyst\u0119pie teatralno\u015bci – zawsze by\u0142 do\u015b\u0107 ekspresyjny, ale chyba a\u017c tak jeszcze nie gestykulowa\u0142 i si\u0119 nie przegina\u0142 – by\u0142y nawet chwile, \u017ce obawiali\u015bmy si\u0119, \u017ce przytrza\u015bnie sobie r\u0119k\u0119 klap\u0105 od fortepianu. Ale nie wygl\u0105da\u0142o to na udawane.<\/p>\n