Oczywi\u015bcie w ka\u017cdym z dw\u00f3ch powy\u017cszych sformu\u0142owa\u0144 s\u0142owa „d\u0119ty” u\u017cywam w innym znaczeniu.<\/p>\n
<\/p>\n
Przeuroczy by\u0142 popo\u0142udniowy koncert w Studiu im. Lutos\u0142awskiego. Za\u0142o\u017cony w Bazylei Amphion Wind Ensemble – to zesp\u00f3\u0142 wirtuoz\u00f3w graj\u0105cych na historycznych instrumentach d\u0119tych. Taka „dechovka” to zupe\u0142nie inna jako\u015b\u0107 ni\u017c wsp\u00f3\u0142czesna orkiestra d\u0119ta. Brzmienie instrument\u00f3w jest mi\u0119ksze, cieplejsze i bardziej stopliwe. Repertuar zespo\u0142u to klasyka i okolice, a Rossini – to przecie\u017c w pewnym sensie jeszcze klasyk, wyci\u0105gaj\u0105cy konsekwencje z Mozarta, cho\u0107 wprowadzaj\u0105cy te\u017c w\u0142asne innowacje.<\/p>\n
Transkrypcji najs\u0142ynniejszego dzie\u0142a Rossiniego, Cyrulika sewilskiego<\/em>, dokonywano ju\u017c za jego czas\u00f3w wielokrotnie. Na zesp\u00f3\u0142 instrument\u00f3w d\u0119tych opracowa\u0142 je Vincenzo Gambaro, kompozytor i klarnecista. St\u0105d szczeg\u00f3lny sk\u0142ad wykonawc\u00f3w: jeden flet, za to klarnet\u00f3w a\u017c cztery; oboj\u00f3w wcale, dwa fagoty, serpent, dwie tr\u0105bki, dwa rogi, puzon i… kontrabas. Nawiasem m\u00f3wi\u0105c z parytetem w Amphion Wind Ensemble jest kiepsko – jedna pani (fagocistka) na trzynastu pan\u00f3w. Grunt jednak, \u017ce graj\u0105 wspaniale. Podobno sam Rossini powiedzia\u0142, \u017ce ta transkrypcja jest lepsza od orygina\u0142u. Czy klarnetowa Rozyna jest lepsza od \u015bpiewaj\u0105cej – trudno powiedzie\u0107, ale opracowanie rzeczywi\u015bcie jest zgrabne i pe\u0142ne humoru. Oczywi\u015bcie muzycy nie wykonali ca\u0142ej opery, lecz uwertur\u0119 oraz wyb\u00f3r arii, duet\u00f3w i ansambli. Trwa\u0142o to w sumie godzin\u0119 bez przerwy, wi\u0119c muzycy si\u0119 napracowali, ale dali nawet bis – powt\u00f3rzyli ari\u0119 Figara.<\/p>\n Wieczorem w tym samym miejscu – trudno powiedzie\u0107 w\u0142a\u015bciwie, \u017ce zaw\u00f3d, bo czego\u015b takiego jednak si\u0119 cz\u0119\u015bciowo spodziewa\u0142am, w ko\u0144cu s\u0142ysza\u0142am wszystkie produkcje Georgijsa Osokinsa na konkursie. Tj. spodziewa\u0142am si\u0119, \u017ce b\u0119dzie kiczowato, ale \u017ce wykonania innych utwor\u00f3w b\u0119d\u0105 do zniesienia, natomiast Chopin mniej. I to si\u0119 sprawdzi\u0142o nawet za bardzo. Sam program mia\u0142 u\u0142o\u017cony nawet do\u015b\u0107 inteligentnie: w ka\u017cdej cz\u0119\u015bci na pocz\u0105tku sonata Scarlattiego (a raczej impresja wok\u00f3\u0142 sonaty Scarlattiego), potem barkarola (w pierwszej cz\u0119\u015bci Rachmaninowa, w drugiej Chopina), potem w pierwszej cz\u0119\u015bci mia\u0142a by\u0107 sonata Skriabina, ale si\u0119 nie nauczy\u0142, wi\u0119c zast\u0105pi\u0142 j\u0105 kilkoma drobnymi utworami Rachmaninowa i Skriabina, a w drugiej by\u0142a Sonata h-moll<\/em> Chopina. Podobnie jak na konkursie, wszystko sobie zr\u0119cznie u\u0142o\u017cy\u0142 tonacjami i niemal \u0142\u0105czy\u0142 utwory; jeden z moich przyjaci\u00f3\u0142 skomentowa\u0142 to „knajpa”, ja bym tego akurat si\u0119 nie czepia\u0142a. Je\u015bli „knajpa”, to w innej dziedzinie – ot\u00f3\u017c by\u0142o to pretensjonalnie grane, z nadmiernymi rubatami, jakby dziewi\u0119tnastowiecznie, ale wyra\u017anie odczuwa\u0142o si\u0119 na\u015bladownictwo. I do\u015b\u0107 cienkie – piana bywa\u0142y nawet niez\u0142e, ale forte brzydkie, p\u0142askie i brutalne.<\/p>\n O ile jednak pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 da\u0142o si\u0119 jako\u015b znie\u015b\u0107, to druga by\u0142a koszmarem. Zar\u00f3wno Barkarola<\/em>, jak i Sonata h-moll<\/em> – kompletnie niedouczone, zamazane, z \u017cenuj\u0105cymi b\u0142\u0119dami i dziwnymi, wyko\u015blawionymi rubatami i akcentami, wi\u0119kszymi jeszcze ni\u017c w utworach rosyjskich. Nawiasem m\u00f3wi\u0105c to, \u017ce Osokins gra kiczowato, to ju\u017c trudno, taki jego gust, ale \u017ceby si\u0119 jeszcze do tego nie nauczy\u0107 utworu – to ju\u017c afront wobec publiczno\u015bci, \u017ceby nie powiedzie\u0107 mocniej. (Na konkursie dziwi\u0142am si\u0119, \u017ce po sonacie puszczono go do fina\u0142u; teraz by\u0142o nawet du\u017co gorzej.) Ale chyba ch\u0142opak ju\u017c si\u0119 zorientowa\u0142 niestety, \u017ce wystarczy, \u017ce rzuci d\u0142ugimi w\u0142osami, zrobi natchnion\u0105 po kaboty\u0144sku min\u0119, machnie r\u0119k\u0105, poka\u017ce klat\u0119 („imyd\u017c” mia\u0142 taki sam jak na konkursie) – i ju\u017c b\u0119d\u0105 zachwyty. No i by\u0142y wrzaski, krzyki i stojaki. Osokins bisowa\u0142 cztery razy: Preludium gis-moll<\/em> Rachmaninowa, Nokturn cis-moll<\/em> op. posth. Chopina, modne ostatnio Preludium<\/em> Bacha-Silotiego i na koniec Polonez As-dur<\/em> – to by\u0142 ju\u017c szczyt chucpy. Wychodz\u0105c z kole\u017ce\u0144stwem j\u0119kn\u0119\u0142am, \u017ce mamy takie dziwne czasy, w kt\u00f3rych nawet Florence Foster Jenkins mia\u0142aby swoich wielbicieli. Nawiasem m\u00f3wi\u0105c pono\u0107 \u015bwietny film, a Meryl Streep warta kolejnego Oscara. Trzeba b\u0119dzie si\u0119 wybra\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Oczywi\u015bcie w ka\u017cdym z dw\u00f3ch powy\u017cszych sformu\u0142owa\u0144 s\u0142owa „d\u0119ty” u\u017cywam w innym znaczeniu.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5910"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5910"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5910\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5914,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5910\/revisions\/5914"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5910"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5910"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5910"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}