Tak mo\u017cna w skr\u00f3cie okre\u015bli\u0107 \u015brodowy wiecz\u00f3r Sinfonii Varsovii z solistami i pod Grzegorzem Nowakiem, cho\u0107 to troch\u0119 nadu\u017cycie, bo w przypadku Feliksa Nowowiejskiego jest to bardziej skomplikowane.<\/p>\n
<\/p>\n
Znalaz\u0142y si\u0119 w programie dwie uwertury Nowowiejskiego: do opery Legenda Ba\u0142tyku<\/em> (premiera w 1924 r.) i do baletu Kr\u00f3l wichr\u00f3w<\/em>, wystawionego pocz\u0105tkowo pod tytu\u0142em Tatry<\/em> (1929). R\u00f3\u017cni\u0105 si\u0119 one od siebie bardzo. O ile ta pierwsza (wykonana na pocz\u0105tku drugiej cz\u0119\u015bci) wykazuje fascynacj\u0119 muzyk\u0105 Wagnera i Richarda Straussa, to ta p\u00f3\u017aniejsza jest zdumiewaj\u0105co eklektyczna: obok do\u015b\u0107 nie\u015bmia\u0142ych wypad\u00f3w w stron\u0119 nawet impresjonizmu nagle pojawia si\u0119 neoromantyczny fragment, jakby sprzed p\u00f3\u0142 wieku. Nowak, jak wiadomo, ma s\u0142abo\u015b\u0107 do takiego repertuaru; obie uwertury dyrygowa\u0142 z pami\u0119ci, dyrygowa\u0142 bardzo ekspresyjnie.<\/p>\n Mniej efektownym, ale wi\u0119kszym wyzwaniem dla dyrygenta jest prowadzenie akompaniament\u00f3w do koncert\u00f3w solowych. I tu r\u00f3wnie\u017c musz\u0119 Nowaka pochwali\u0107 – zw\u0142aszcza w Koncercie f-moll<\/em> Chopina zaskakuj\u0105ca by\u0142a lekko\u015b\u0107 i mi\u0119kko\u015b\u0107 brzmienia piano; zwykle pocz\u0105tek utworu dyrygowany jest do\u015b\u0107 topornie i w og\u00f3le partia orkiestrowa jest traktowana po macoszemu. Tu by\u0142a du\u017ca dba\u0142o\u015b\u0107 o d\u017awi\u0119k i cho\u0107 nieszcz\u0119sna waltornia w finale oczywi\u015bcie zakiksowa\u0142a, to bardziej w pami\u0119ci utkwi\u0142 mi cichutki, delikatny duet klarnet\u00f3w kilkadziesi\u0105t takt\u00f3w wcze\u015bniej, bo co\u015b takiego rzadko si\u0119 zdarza.<\/p>\n Teraz o solistach. By\u0142am mi\u0142o zaskoczona Andrzejem Bauerem; od dawna ju\u017c nie s\u0142ysza\u0142am go w innym repertuarze ni\u017c wsp\u00f3\u0142czesny. Mo\u017ce to nie b\u0119dzie moja ulubiona interpretacja popularnego Koncertu a-moll<\/em> Schumanna, ale budzi\u0142a szacunek. Podobnie bis: Sarabanda<\/em> z Suity G-dur<\/em> Bacha.<\/p>\n Charles Richard-Hamelin gra\u0142 koncert jak zwykle poetycko i subtelnie (pi\u0119kne, skowronkowe niemal tryle w II cz\u0119\u015bci), ale tym razem troch\u0119 za bardzo si\u0119 spieszy\u0142 jak na m\u00f3j gust w finale. Za to pokaza\u0142 swoj\u0105 wspania\u0142\u0105 technik\u0119 palcow\u0105. Bisowa\u0142 tylko dwa razy: Mazurkiem h-moll<\/em> (te\u017c momentami szybciej ni\u017c na konkursie) i Polonezem As-dur<\/em>, kt\u00f3ry nie znalaz\u0142 si\u0119 w jego konkursowym repertuarze. No c\u00f3\u017c, wymowne jest jego por\u00f3wnanie z wtorkowym wykonaniem… Nie by\u0142o oczywi\u015bcie idealnie, zdarzy\u0142y si\u0119 drobne wpadki (z kt\u00f3rych jednak pianista \u015bwietnie wybrn\u0105\u0142) w spokojniejszej cz\u0119\u015bci, by\u0142o te\u017c mo\u017ce zbyt dono\u015bnie w finale. Ale og\u00f3lnie wra\u017cenia bardzo pozytywne. Jeszcze us\u0142yszymy go w pi\u0105tek w kameralistyce (konkretnie w Kwintecie<\/em> Szostakowicza, z Apollon Musagete Quartett), czego jestem szczeg\u00f3lnie ciekawa.<\/p>\n