Zanim o tym, co w tytule, trzeba od razu powiedzie\u0107: oba czwartkowe koncerty by\u0142y w pe\u0142ni satysfakcjonuj\u0105ce.<\/p>\n
<\/p>\n
O 17. Mariusz Godlewski i Rados\u0142aw Kurek. Z tym, \u017ce nie by\u0142 to po prostu recital wokalny, lecz koncert skonstruowany, by pokaza\u0107 r\u00f3wnie\u017c ciekawego m\u0142odego pianist\u0119. I bardzo dobrze, bo po pierwsze jest wci\u0105\u017c ma\u0142o znany, a po drugie – jak ju\u017c komu\u015b znany, to raczej jako kameralista. W jego dyskografii nie ma jeszcze \u017cadnej p\u0142yty solowej. A warto go pozna\u0107 tak\u017ce w tej roli.<\/p>\n
Rozpoczyna\u0142 ka\u017cd\u0105 z cz\u0119\u015bci. Pierwsz\u0105 – Ges\u00e4nge der Fr\u00fche<\/em><\/span>, owym p\u00f3\u017anym cyklem Schumanna, kt\u00f3ry tak pami\u0119tnie interpretowa\u0142 Piotr Anderszewski. W wykonaniu Rados\u0142awa Kurka by\u0142o r\u00f3wnie\u017c bardzo ciekawie, potrafi\u0142 on przywo\u0142a\u0107 w\u0142a\u015bciwy, wycofany nastr\u00f3j tej nie\u0142atwej, pisanej ju\u017c w chorobie, w ostatnich miesi\u0105cach przed samob\u00f3jcz\u0105 pr\u00f3b\u0105 muzyki.<\/p>\n Z Mariuszem Godlewskim wykonali potem Dichterliebe<\/em> – i tu by\u0142a okazja do \u015bwie\u017cego por\u00f3wnania, z interpretacj\u0105 Bostridge’a i Drake’a sprzed paru dni. Ale w\u0142a\u015bciwie po co por\u00f3wnywa\u0107, to dwa zupe\u0142nie r\u00f3\u017cne \u015bwiaty. Poczynaj\u0105c od tego, \u017ce gatunek g\u0142osu inny – Godlewski jest barytonem – a ko\u0144cz\u0105c na tym, \u017ce polski \u015bpiewak bardziej jednak wychodzi od tradycji niemieckiej i robi to znakomicie. Subtelne, zniuansowane, bardzo kulturalne \u015bpiewanie – a\u017c przyjemnie pos\u0142ucha\u0107.<\/p>\n Drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 zdominowa\u0142y pie\u015bni Chopina. Najpierw fortepianowe transkrypcje dokonane przez Liszta (z kt\u00f3rych najcz\u0119\u015bciej grywa si\u0119 \u017byczenie<\/em>, reszt\u0119 du\u017co rzadziej) – tu absolutnie nie by\u0142o \u017cadnego popisywactwa; mo\u017ce nawet by\u0142o go troch\u0119 brak zwa\u017cywszy charakter lisztowskiej pianistyki z tego okresu. A p\u00f3\u017aniej pie\u015bni z Godlewskim – zn\u00f3w znakomite. Zw\u0142aszcza uderza\u0142y te o charakterze tragicznym, jak \u015apiew z mogi\u0142y <\/em>czy Narzeczony<\/em> z efektem wzmagaj\u0105cej si\u0119 wichury w partii fortepianowej. Publiczno\u015b\u0107 wymog\u0142a na artystach dwa bisy – r\u00f3wnie\u017c chopinowskie.<\/p>\n Wieczorem – austriacko-francuski Quatuor Mosa\u00efques, pierwszy na tym festiwalu kwartet instrument\u00f3w historycznych. To dawni cz\u0142onkowie Concentus Musicus Wien, niekt\u00f3rzy znani te\u017c jako soli\u015bci (Christophe Coin). Cytuj\u0119 za programem: „prowadzone s\u0105 z muzykami rozmowy na temat przysz\u0142ej wsp\u00f3\u0142pracy”. Brzmi to obiecuj\u0105co. Zagrali najpierw III Kwartet f-moll<\/em> Johanna Benjamina Grossa, r\u00f3wie\u015bnika Mendelssohna, Schumanna i Chopina. I w\u0142a\u015bnie g\u0142\u00f3wnie mendelssohnowski z ducha jest ten utw\u00f3r, bardzo porz\u0105dnie napisany; s\u0142ycha\u0107 w nim r\u00f3wnie\u017c echa Beethovena, zw\u0142aszcza ostatnich kwartet\u00f3w. Bardzo wi\u0119c pasowa\u0142 Kwartet Es-dur<\/em> op. 130 Beethovena w drugiej cz\u0119\u015bci. Ale zagrany w pierwotnej, rzadziej grywanej wersji, z Wielk\u0105 Fug\u0105<\/em> jako fina\u0142em. Pi\u0119kna to i dziwna muzyka; zawsze mam wra\u017cenie, \u017ce gdyby kompozytor nie og\u0142uch\u0142 (i w zwi\u0105zku z tym nie korygowa\u0142 swojej inwencji przez to, co s\u0142ysza\u0142by realnie), nie napisa\u0142by jej. Cavatiny<\/em> nie s\u0142ysza\u0142am jeszcze tak przejmuj\u0105co zagranej, jakby z innego \u015bwiata, a Fuga<\/em> to, jak wiadomo, kompletny odjazd. By\u0142 zachwyt, ale nie by\u0142o bis\u00f3w – i chyba lepiej. Zesp\u00f3\u0142 w pi\u0105tek zainauguruje (w gda\u0144skim Ko\u015bciele \u015bw. Tr\u00f3jcy o 19:30) Festiwal Goldbergowski<\/a> – program pasuje, bo Johann Benjamin Gross urodzi\u0142 si\u0119 niedaleko st\u0105d, w Elbl\u0105gu.<\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Zanim o tym, co w tytule, trzeba od razu powiedzie\u0107: oba czwartkowe koncerty by\u0142y w pe\u0142ni satysfakcjonuj\u0105ce.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5920"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5920"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5920\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5922,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5920\/revisions\/5922"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5920"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5920"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5920"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}