{"id":593,"date":"2010-12-22T00:51:20","date_gmt":"2010-12-21T23:51:20","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=593"},"modified":"2010-12-22T00:51:20","modified_gmt":"2010-12-21T23:51:20","slug":"jeszcze-raz-dokola-chopka","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2010\/12\/22\/jeszcze-raz-dokola-chopka\/","title":{"rendered":"Jeszcze raz doko\u0142a (Chopka)"},"content":{"rendered":"

1. Dwa fortepiany w wodzie<\/strong>. Mowa o sobotniej premierze w \u0142\u00f3dzkim Teatrze Wielkim. Ogl\u0105daj\u0105c Kochank\u00f3w z klasztoru Valldemosa<\/em> Marty Ptaszy\u0144skiej mia\u0142am poczucie d\u00e9j\u00e0 vu – zaledwie tydzie\u0144 wcze\u015bniej by\u0142am na spektaklu (Eugeniusz Oniegin<\/em> w Krakowie), na kt\u00f3rym scena by\u0142a ca\u0142a w wodzie, a z ty\u0142u i po bokach wyci\u0119te by\u0142y wielkie ko\u0142a. R\u00f3\u017cnica by\u0142a taka, \u017ce w \u0141odzi z ty\u0142u by\u0142o takie same ko\u0142o, a po bokach zamiast k\u00f3\u0142 by\u0142y prostok\u0105ty (ale zamkni\u0119te), w I akcie po\u015brodku tego basenu sta\u0142 pode\u015bcik z ro\u015blinami doniczkowymi i dwoma le\u017cakami dla Chopina i George Sand, a w drugim – najpierw jeden fortepian, potem dwa. Tu chodzi\u0142o o to, \u017ce Majorka jest wysp\u0105, w Krakowie – \u017ce Onieginowe serce z lodu si\u0119 roztapia. Wszystko mo\u017cna dopisa\u0107. To trzecia zreszt\u0105 premiera pod rz\u0105d, na kt\u00f3rej by\u0142am, gdzie si\u0119 chlupa\u0142o na scenie – w Weselu Figara<\/em> te\u017c jest z przodu sceny strumyczek. W Traviacie<\/em> co prawda by\u0142 basen, ale szcz\u0119\u015bliwie re\u017cyser nie kaza\u0142 tam nikomu ta\u0144czy\u0107 ani chodzi\u0107; w tych ostatnich spektaklach jest inaczej i arty\u015bci ryzykuj\u0105 przezi\u0119bieniem. To zreszt\u0105 nie tylko nasza specjalno\u015b\u0107: znajoma, kt\u00f3r\u0105 spotka\u0142am w \u0141odzi, a kt\u00f3ra od kilku lat mieszka w Pradze czeskiej, twierdzi, \u017ce tam te\u017c w ka\u017cdym niemal spektaklu\u00a0arty\u015bci chlupi\u0105\u00a0si\u0119 w kaloszach. Dlaczego wszyscy musz\u0105 robi\u0107 to samo? Dobrze, \u017ce przynajmniej w \u0141odzi Myszek Miki nie by\u0142o.<\/p>\n

Nie by\u0142 to jednak niestety spektakl wybitny. Tak\u017ce nie przyczyni\u0142a sie do tego sama materia teatralna: libretto Janusza Krasnego-Krasi\u0144skiego jest po prostu raz jeszcze opowiedzian\u0105 histori\u0119 pechowego wyjazdu Fryderyka i George na Majork\u0119. Nie ma tam w\u0119z\u0142a dramatycznego, problemu, wok\u00f3\u0142 kt\u00f3rego mog\u0142aby si\u0119 skupi\u0107 akcja. Soli\u015bci niestety tu nie pomagaj\u0105, tekstu w og\u00f3le nie mo\u017cna zrozumie\u0107 (chyba powinny by\u0107 napisy). W sumie wszyscy zapami\u0119tuj\u0105 ari\u0119 s\u0142u\u017c\u0105cej o kozie, kt\u00f3r\u0105 francuscy go\u015bcie zostawili w klasztorze, a mieszka\u0144cy chcieli zabi\u0107. Co do samej muzyki, Chopina tu szcz\u0119\u015bliwie ma\u0142o, tylko par\u0119 aluzji do Preludi\u00f3w<\/em>, ciekawych zreszt\u0105; wi\u0119cej aluzji jest do muzyki hiszpa\u0144skiej i katalo\u0144skiej. Jedyny cytat jest z Musikalisches Opfer<\/em> Bacha.\u00a0Du\u017co fajnej perkusji i barw, jak to zwykle u Marty Ptaszy\u0144skiej (nie tylko kompozytorki, ale i perkusistki). Bardziej mi si\u0119 jednak podoba\u0142 jej utw\u00f3r symfoniczny Lumen<\/em>, wykonany dzie\u0144 wcze\u015bniej w Filharmonii Narodowej (po raz pierwszy w Polsce), zainspirowany witra\u017cami w katedrze w Reims – wiele metalicznych brzmie\u0144 perkusji mog\u0142o tak w\u0142a\u015bnie si\u0119 kojarzy\u0107.<\/p>\n

2. Mazurki \u015bpiewane<\/strong>. Dzi\u015b jako ostatni akcent Roku Chopinowskiego w Filharmonii Narodowej wyst\u0105pi\u0142y Olga i Natalia Pasiecznik. Nie wykona\u0142y jednak pie\u015bni Chopina, jak w czerwcu na Chopin Open, lecz w pierwszej cz\u0119\u015bci pie\u015bni\u00a0kompozytor\u00f3w mu wsp\u00f3\u0142czesnych, kt\u00f3rych spotyka\u0142 w Pary\u017cu, a z niekt\u00f3rymi nawet si\u0119 przyja\u017ani\u0142\u00a0– Belliniego, Donizettiego, Meyerbeera, Rossiniego i Liszta. W drugiej – cykl dziesi\u0119ciu mazurk\u00f3w opracowanych zr\u0119cznie przez Pauline Viardot z dopisanymi kiczowatymi tekstami autorstwa Louisa Pomeya. Znakomita \u015bpiewaczka, przyjaci\u00f3\u0142ka Chopina, wykonywa\u0142a je wielokrotnie; o ile by\u0142y to sytuacje towarzyskie, mog\u0142o to by\u0107 zabawne, jednak publicznym ich wykonywaniem Chopin nie bardzo by\u0142 zdaje si\u0119 zachwycony – ale go nie zakaza\u0142. My\u015bl\u0119, \u017ce Pauline Viardot nie mog\u0142a \u015bpiewa\u0107 ich lepiej ni\u017c robi to Olga Pasiecznik. To by\u0142o cudne –\u00a0wdzi\u0119czne, dowcipne, wirtuozowskie, ale bez cienia epatowania.\u00a0Z ogromn\u0105 przyjemno\u015bci\u0105 wychodzi\u0142o si\u0119 z tego paryskiego wieczoru.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

1. Dwa fortepiany w wodzie. Mowa o sobotniej premierze w \u0142\u00f3dzkim Teatrze Wielkim. Ogl\u0105daj\u0105c Kochank\u00f3w z klasztoru Valldemosa Marty Ptaszy\u0144skiej mia\u0142am poczucie d\u00e9j\u00e0 vu – zaledwie tydzie\u0144 wcze\u015bniej by\u0142am na spektaklu (Eugeniusz Oniegin w Krakowie), na kt\u00f3rym scena by\u0142a ca\u0142a w wodzie, a z ty\u0142u i po bokach wyci\u0119te by\u0142y wielkie ko\u0142a. R\u00f3\u017cnica by\u0142a taka, […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/593"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=593"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/593\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=593"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=593"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=593"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}