Mozart i jego m\u0142odszy przyjaciel (i ucze\u0144) Hummel, Chopin i jego starszy przyjaciel J\u00f3zef Nowakowski – tak w skr\u00f3cie mo\u017cna stre\u015bci\u0107 poniedzia\u0142kowe koncerty.<\/p>\n
<\/p>\n
Po po\u0142udniu w Studiu im. Lutos\u0142awskiego – grupa kameralist\u00f3w, w ka\u017cdym utworze w nieco innym sk\u0142adzie. Symfoni\u0119 g-moll<\/em> Mozarta KV 550 opracowa\u0142 na kwartet o do\u015b\u0107 szczeg\u00f3lnym sk\u0142adzie – flet (\u0141ukasz D\u0142ugosz), skrzypce (Jakub Jakowicz), wiolonczela (Marcin Zdunik) i fortepian (Pawe\u0142 Wakarecy) w\u0142a\u015bnie Johann Nepomuk Hummel. S\u0142uchaj\u0105c tego wykonania my\u015bla\u0142am, \u017ce o wiele bardziej mi odpowiada\u0142yby tu instrumenty historyczne. Brzmienie wsp\u00f3\u0142czesnych instrument\u00f3w jest w tym kontek\u015bcie jakie\u015b „t\u0142uste”, a pianista na dodatek robi\u0142 co jaki\u015b czas jakie\u015b dziwne rubato, jakby chcia\u0142 ten utw\u00f3r doromantyzowa\u0107.\u00a0 O wiele bardziej podoba\u0142 mi si\u0119 ju\u017c autentyczny Mozart – Kwintet klarnetowy A-dur<\/em> KV 581, ale te\u017c raczej ze wzgl\u0119du na parti\u0119 klarnetow\u0105 wykonywan\u0105 przez znakomitego Paula Meyera ze szlachetn\u0105 prostot\u0105, kt\u00f3ra obna\u017ca\u0142a mniejsz\u0105 stylowo\u015b\u0107 gry smyczkowc\u00f3w.<\/p>\n Jednak g\u0142\u00f3wnym punktem programu by\u0142 Kwintet fortepianowy Es-dur<\/em> J\u00f3zefa Nowakowskiego, „Nowakosia”, jak o nim pisa\u0142 Chopin. Nie po raz pierwszy by\u0142 on wykonany na Chopiejach, ju\u017c zabrzmia\u0142 tu trzy lata temu<\/a> w mi\u0119dzynarodowym sk\u0142adzie; troje na pi\u0119ciu muzyk\u00f3w (Katarzyna Budnik-Ga\u0142\u0105zka, Marcin Zdunik i Nelson Goerner) gra\u0142o i dzi\u015b, a do\u0142\u0105czyli Jakub Jakowicz i S\u0142awomir Rozlach. Dobrze, \u017ce od czasu do czasu przypominany jest ten wdzi\u0119czny utw\u00f3r (grywa\u0142 go te\u017c Jurek Dyba\u0142 z kolegami). Ale w tym roku po raz pierwszy osi\u0105gn\u0105\u0142 sukces zagraniczny: zosta\u0142 wykonany przez ten sam sk\u0142ad muzyk\u00f3w na festiwalu w Lugano i otrzyma\u0142 owacj\u0119 na stoj\u0105co! W Warszawie te\u017c si\u0119 jej doczeka\u0142, ale nie oczekiwano ju\u017c bis\u00f3w, bo trzeba by\u0142o p\u0119dzi\u0107 na nast\u0119pny koncert. Wspomn\u0119 tylko, \u017ce Goerner gra\u0142 chyba jeszcze pi\u0119kniej ni\u017c trzy lata tamu. To jego wypowied\u017a <\/a>z tamtego festiwalu.<\/p>\n Wieczorem w FN – Orkiestra XVIII Wieku. Frans Br\u00fcggen nie \u017cyje ju\u017c od dw\u00f3ch lat, przed jego \u015bmierci\u0105 m\u00f3wi\u0142o si\u0119, \u017ce zesp\u00f3\u0142 mo\u017ce si\u0119 rozwi\u0105za\u0107. ale tak si\u0119 nie sta\u0142o. Graj\u0105 dalej. I dobrze, bo czego\u015b by\u0142oby na tym festiwalu brak. Od razu powiem, \u017ce mnie by\u0142oby brak przede wszystkim takiego wspania\u0142ego Mozarta – Koncertu klarnetowego<\/em> KV 622, napisanego dla przyjaciela Antona Stadlera (podobnie jak Kwintet<\/em>). Koncert ten orkiestra zagra\u0142a z solist\u0105 jako dyrygentem, a Eric Hoeprich by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem zespo\u0142u, wi\u0119c wszystko zosta\u0142o mi\u0119dzy swoimi. Ciekawe by\u0142o te\u017c por\u00f3wnanie brzmienia wsp\u00f3\u0142czesnego klarnetu Paula Meyera i klarnetu basetowego u\u017cywanego w czasach Mozarta, o nieco innej formie. Ten ostatni brzmi cudownie, mi\u0119kko i ciep\u0142o. Najpi\u0119kniejsza chyba napisana przez Mozarta melodia, ta z drugiej cz\u0119\u015bci, zabrzmia\u0142a intymnie i wzruszaj\u0105co. Przypomnia\u0142a mi si\u0119 anegdota opowiadana przez wybitnego klarnecist\u0119 Gior\u0119 Feidmana (tutaj <\/a>pod koniec wpisu).<\/span><\/p>\n W koncertach Chopina, wykonanych pod batut\u0105 Grzegorza Nowaka, orkiestra czu\u0142a si\u0119 ju\u017c bardziej skr\u0119powana, nie z powodu dyrygenta zreszt\u0105, tylko m\u0142odych solist\u00f3w. Dla obu kontakt z instrumentem historycznym (erard 1849) by\u0142 eksperymentem i to bardzo si\u0119 odczuwa\u0142o. Wyda\u0142o si\u0119, \u017ce Szymon Nehring jest mniej osadzonym w klawiaturze pianist\u0105, momenty mia\u0142 naprawd\u0119 \u0142adne (w tym bis – Etiud\u0119 cis-moll<\/em> op. 25 nr 7), lecz cz\u0119sto wydawa\u0142 si\u0119 ma\u0142o s\u0142yszalny, natomiast Eric Lu ma tendencj\u0119 do zap\u0119dzania i wr\u0119cz nie spos\u00f3b chwilami za nim nad\u0105\u017cy\u0107, co tworzy w orkiestrze nerw\u00f3w\u0119. By\u0142y jednak i w koncertach chwile pi\u0119kne: wej\u015bcie d\u0119tych na pocz\u0105tku i ko\u0144cu II cz\u0119\u015bci Koncertu f-moll<\/em>, \u0142adna odzywka roku w finale, a w Koncercie e-moll<\/em> \u015bliczne brzmienia smyczk\u00f3w z t\u0142umikami w II cz\u0119\u015bci (chopinowski „srebrny tonik”) i zaskakuj\u0105ce brzmienie fagotu, przypominaj\u0105ce waltorni\u0119. No i pe\u0142ne temperamentu kot\u0142y.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Mozart i jego m\u0142odszy przyjaciel (i ucze\u0144) Hummel, Chopin i jego starszy przyjaciel J\u00f3zef Nowakowski – tak w skr\u00f3cie mo\u017cna stre\u015bci\u0107 poniedzia\u0142kowe koncerty.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5936"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5936"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5936\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5939,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5936\/revisions\/5939"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5936"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5936"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5936"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}