A co jest? Ksi\u0105\u017ceczka. A \u015bci\u015ble rzecz bior\u0105c \u015bpiewnik. G\u0142\u00f3wnymi autorkami s\u0105 moja siostra, Bella Szwarcman-Czarnota, i moja siostrzenica R\u00f3\u017ca Zi\u0105tek-Czarnota, ale ja te\u017c dorzuci\u0142am tam swoje trzy grosze.<\/p>\n
<\/p>\n
To jest, jak s\u0142usznie napisano w nocie<\/a>, bardzo osobista ksi\u0105\u017cka, bo opowiada nie tylko o konkretnych piosenkach (z nutami, tekstem fonetycznie transkrybowanym i zapisanym w jidysz, a tak\u017ce polskim t\u0142umaczeniem dokonanym przez Bell\u0119), ale te\u017c niema\u0142o o historii naszej rodziny. O tym, jak muzyka sta\u0142a si\u0119 \u015brodkiem porozumienia, wehiku\u0142em czasu (do kt\u00f3rego w tytule swojego wst\u0119pu odnios\u0142a si\u0119 R\u00f3\u017ca reprezentuj\u0105ca drugie pokolenie), osadzeniem w kulturze. Ciekawe te\u017c, \u017ce ka\u017cda z nas podchodzi\u0142a do tego w inny spos\u00f3b. Mi\u0119dzy siostr\u0105 a mn\u0105 jest kilka lat r\u00f3\u017cnicy, z czego wynika, \u017ce rozpoczyna\u0142y\u015bmy \u015bwiadome dzieci\u0144stwo w bardzo r\u00f3\u017cnych sytuacjach. Ona – w \u017cydowskiej enklawie na Dolnym \u015al\u0105sku (jidysz by\u0142 jej pierwszym j\u0119zykiem). Ja – ju\u017c w Warszawie, gdzie spo\u0142eczno\u015b\u0107 by\u0142a bardziej rozproszona, a kolejne instytucje stopniowo likwidowano: szko\u0142\u0119, kt\u00f3rej kierowniczk\u0105 by\u0142a nasza mama, audycje Polskiego Radia w j\u0119zyku jidysz… Ze mn\u0105 ju\u017c praktycznie w tym j\u0119zyku nie rozmawiano, cho\u0107 by\u0142am os\u0142uchana dzi\u0119ki rozmowom w domu, ale moje os\u0142uchanie by\u0142o bierne. W poznawaniu piosenek te\u017c by\u0142a r\u00f3\u017cnica: siostrze wi\u0119cej \u015bpiewa\u0142a mama, zreszt\u0105 zawodowa \u015bpiewaczka<\/a>, wi\u0119c dla niej \u015bpiewanie mia\u0142o inn\u0105 funkcj\u0119 ni\u017c dla jej starszej siostry, kt\u00f3ra po prostu kocha\u0142a co\u015b sobie nuci\u0107, \u015bpiewa\u0142a niemal ca\u0142y czas, przy zaj\u0119ciach domowych, a by\u0142a przy tym prawdziw\u0105 kopalni\u0105 wiedzy o historii, kulturze i tradycji, wi\u0119c r\u00f3wnie\u017c to i owo opowiada\u0142a. Mnie \u015bpiewa\u0142a ju\u017c przede wszystkim ona, bo mama, gdy by\u0142am ma\u0142a, zachorowa\u0142a na gru\u017alic\u0119 i nie mog\u0142a si\u0119 nadwer\u0119\u017ca\u0107. Ma\u0142ej R\u00f3\u017cyczce oczywi\u015bcie \u015bpiewa\u0142a jej mama to, co zapami\u0119ta\u0142a z dzieci\u0144stwa.<\/p>\n Jestem im bardzo wdzi\u0119czna, \u017ce wykona\u0142y prawdziwie mr\u00f3wcz\u0105 prac\u0119: by ustali\u0107 autor\u00f3w zar\u00f3wno muzyki, jak tekst\u00f3w (z Icchakiem Lejbuszem Perecem na czele) – w wi\u0119kszo\u015bci przypadk\u00f3w si\u0119 uda\u0142o; by stworzy\u0107 noty o poetach i kompozytorach; no i, last but not least, by zapisa\u0107 nuty – tu ju\u017c R\u00f3\u017ca zna\u0142a odpowiedni program komputerowy. Ja doda\u0142am do tego w\u0142asny urobek sprzed wielu lat: nagra\u0142am kiedy\u015b \u015bpiewane przez cioci\u0119 kilka chasydzkich nigun\u00f3w, par\u0119 modlitw i jedn\u0105 pie\u015b\u0144 w uk\u0142adzie \u015bpiewanym przez nasz ch\u00f3r rodzinny (mieli\u015bmy taki!), a potem je spisa\u0142am. Niguny i modlitwy pochodz\u0105 z rodzinnych stron naszej mamy i cio\u0107 – spod R\u00f3wnego. Doda\u0142am te\u017c ciekawostk\u0119: w\u0142asny utworek skomponowany w wieku przedszkolnym.<\/p>\n Zapraszam w sobot\u0119 o godz. 13 do Austriackiego Forum Kultury na Pr\u00f3\u017cnej na spotkanie autorskie )w ramach Festiwalu Singera). M\u00f3wi\u0107 b\u0119dzie Bella, a my z R\u00f3\u017c\u0105 mo\u017ce co\u015b zagramy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" A co jest? Ksi\u0105\u017ceczka. A \u015bci\u015ble rzecz bior\u0105c \u015bpiewnik. G\u0142\u00f3wnymi autorkami s\u0105 moja siostra, Bella Szwarcman-Czarnota, i moja siostrzenica R\u00f3\u017ca Zi\u0105tek-Czarnota, ale ja te\u017c dorzuci\u0142am tam swoje trzy grosze.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5943"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5943"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5943\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5947,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5943\/revisions\/5947"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5943"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5943"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5943"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}