{"id":602,"date":"2011-01-12T01:05:09","date_gmt":"2011-01-12T00:05:09","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=602"},"modified":"2011-01-12T01:14:53","modified_gmt":"2011-01-12T00:14:53","slug":"w-niewoli-laptopow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2011\/01\/12\/w-niewoli-laptopow\/","title":{"rendered":"W niewoli laptop\u00f3w"},"content":{"rendered":"

Na premierze Trojan<\/em> nie by\u0142o wielkich t\u0142um\u00f3w. Raz, \u017ce trudno wyrwa\u0107 si\u0119 w \u015brodku tygodnia z rozmaitych zaj\u0119\u0107 zawodowych i dojecha\u0107 do opery na pi\u0105t\u0105 po po\u0142udniu, dwa, \u017ce zapowiadano, i\u017c spektakl b\u0119dzie trwa\u0142 5 godzin 35 minut, wi\u0119c mo\u017cna by\u0142o si\u0119 wystraszy\u0107. Swoj\u0105 drog\u0105 widzia\u0142am, \u017ce i z tych, co przyszli, cz\u0119\u015b\u0107 wychodzi\u0142a ju\u017c w pierwszej albo i w drugiej przerwie. Widzia\u0142am rozmaite reakcje: od entuzjazmu do zdegustowania. Ja jestem gdzie\u015b po\u015brodku – rozbawiona. I bardzo zadowolona z paru kreacji artystycznych.<\/p>\n

La Fura dels Baus zn\u00f3w (po owej Tetralogii<\/em>, z kt\u00f3rej Z\u0142oto Renu<\/em> ostatnio pokazano w TVP Kultura) da\u0142a spektakl futurystyczny, z postaciami wzi\u0119tymi z premedytacj\u0105 \u017cywcem z Gwiezdnych wojen<\/em>. Takie postacie wita\u0142y publiczno\u015b\u0107 ju\u017c przy wej\u015bciu; kto chcia\u0142 i m\u00f3g\u0142, fotografowa\u0142 si\u0119 z nimi\u00a0(ja \u017ca\u0142owa\u0142am, \u017ce nie wzi\u0119\u0142am aparatu). Gdy siadali\u015bmy na widowni, z kana\u0142u zabrzmia\u0142 filmowy motyw marsza<\/a>\u00a0(kt\u00f3ry brzmi jak wzi\u0119ty z Prokofiewa) – nie wiem, czy to by\u0142o ustalone, czy muzyk sobie za\u017cartowa\u0142. Spektakl rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 z kwadransem op\u00f3\u017anienia w oczekiwaniu na ewentualnych sp\u00f3\u017anialskich.<\/p>\n

Mnie robienie fantasy z historii mitycznej nie razi tak, jak umieszczanie akcji Kr\u00f3la Rogera<\/em> nad basenem w Ameryce w towarzystwie Myszki Miki\u00a0czy Orfeusza i Eurydyki<\/em> w wypasionym designerskim wn\u0119trzu, z narkomank\u0105 jako bohaterk\u0105. To nie by\u0142o desperackie poszukiwanie czegokolwiek, tylko jako\u015b tam w miar\u0119 sp\u00f3jna koncepcja. Mo\u017ce infantylna z za\u0142o\u017cenia, ale efektowna z wykonania i sprawnie przeprowadzona (cho\u0107 te\u017c zdarza\u0142o si\u0119, \u017ce co\u015b szwankowa\u0142o, ale niezbyt ra\u017c\u0105co). Najmniej efektowne mo\u017ce by\u0142y kostiumy<\/a>, kt\u00f3re raczej szpeci\u0142y bohater\u00f3w ni\u017c podkre\u015bla\u0142y ich walory. No i troch\u0119 by\u0142o niekonsenwencji, jak np. nagle ca\u0142kiem tradycyjna scena baletowa w \u015brodku kosmicznego krajobrazu w Kartaginie. Ale og\u00f3lnie by\u0142o du\u017co zabawy – ko\u0144 troja\u0144ski jako wielka konstrukcja zrobiona z luster, ob\u0142o\u017cona laptopami, kt\u00f3re \u015bwieci\u0142y si\u0119 jak telewizory w rze\u017abach Nam June Paika; grupa Laokoona z\u0142o\u017cona z wielkich pasiastych plastikowych w\u0119\u017c\u00f3w z lud\u017ami na ko\u0144cach; \u015bwietne przeplatanie si\u0119<\/a> projekcji z dekoracjami (zw\u0142aszcza w\u0142a\u015bnie w scenie Laokoona, co bardzo j\u0105 zdynamizowa\u0142o); same projekcje, zw\u0142aszcza niesamowite przewalaj\u0105ce si\u0119 (komputerowo) fale, te\u017c robi\u0142y wra\u017cenie. By\u0142o to jednak troch\u0119 nier\u00f3wne, znakomite pomys\u0142y przeplata\u0142y si\u0119 z naci\u0105ganymi, a w og\u00f3le najtrudniejsze by\u0142o zestawienie obrazu z muzyk\u0105. Niestety, utw\u00f3r Berlioza jest w wielu miejscach do\u015b\u0107 statyczny – np. d\u0142ugi duet Kasandry z narzeczonym Korebusem w I akcie czy wst\u0119pne pokazanie si\u0119\u00a0Dydony w akcie III i nast\u0119puj\u0105ca po nim rozmowa z siostr\u0105 Ann\u0105. Wtedy ju\u017c nawet ruch uzyskany za pomoc\u0105 projekcji nie pomaga.<\/p>\n

W tym wszystkim podziwia\u0107 nale\u017cy Gergieva, kt\u00f3ry przyjechawszy natychmiast wzi\u0105\u0142 rzecz w gar\u015b\u0107 (\u0142atwo zapewne nie by\u0142o…) i cho\u0107 par\u0119 razy si\u0119 rozje\u017cd\u017ca\u0142o, b\u0142yskawicznie nad ka\u017cdym takim momentem zapanowywa\u0142. Par\u0119 r\u00f3l by\u0142o po prostu fantastycznych – chodzi g\u0142\u00f3wnie o obie najwa\u017cniejsze \u017ce\u0144skie: Kasandr\u0119 (Sylvie Brunet) i Dydon\u0119 (Anna Luba\u0144ska, dla kt\u00f3rej to by\u0142a po prostu rola \u017cycia). Niez\u0142y by\u0142 w roli Eneasza Sergei Semishkur, znany w Warszawie cho\u0107by z roli Rodolfa w La Boheme<\/em> (re\u017cyserowanej przez Treli\u0144skiego), a tak\u017ce Alexander Gergalov jako Korebus; \u015bwietny za\u015b Rafa\u0142 Siwek w roli Narbala, ministra Dydony, a tak\u017ce par\u0119 drobnych r\u00f3l: Katarzyna Trylnik jako Askaniusz, syn Eneasza, czy Mateusz Zajdel \u015bpiewaj\u0105cy z offu \u0142adnym tenorem rol\u0119 marynarza Hylasa. Niezbyt dobrze wypad\u0142 David Sotgiu jako poeta dworski Iopas, ale pono\u0107 by\u0142 chory (w trakcie akcji przebiera si\u0119 za… no dobrze, nie powiem, mo\u017ce kto\u015b si\u0119 jeszcze na to wybierze).<\/p>\n

W sumie jako\u015b te pi\u0119\u0107 godzin zlecia\u0142o, nawet by\u0142o troch\u0119 dobrej zabawy, a i wiele moment\u00f3w wzrusze\u0144. Cho\u0107 prawd\u0119 powiedziawszy powinno to by\u0107 w\u0142a\u015bciwie grywane w dw\u00f3ch cz\u0119\u015bciach – by\u0142oby strawniejsze.<\/p>\n

A co z tymi laptopami? Oczywi\u015bcie przenosi si\u0119 nimi wirus – Ko\u0144 Troja\u0144ski, co jest nawet chwilami widoczne. Prawie ka\u017cdy chodzi z laptopem, niemal jak w \u017cyciu. Ale jedno z lekka degustuje – product placement<\/em>: wszystkie maj\u0105 pewien powszechnie znany\u00a0symbol na wierzchu…<\/p>\n

Tu jeszcze filmik<\/a> sprzed premiery w Teatrze Maryjskim.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Na premierze Trojan nie by\u0142o wielkich t\u0142um\u00f3w. Raz, \u017ce trudno wyrwa\u0107 si\u0119 w \u015brodku tygodnia z rozmaitych zaj\u0119\u0107 zawodowych i dojecha\u0107 do opery na pi\u0105t\u0105 po po\u0142udniu, dwa, \u017ce zapowiadano, i\u017c spektakl b\u0119dzie trwa\u0142 5 godzin 35 minut, wi\u0119c mo\u017cna by\u0142o si\u0119 wystraszy\u0107. Swoj\u0105 drog\u0105 widzia\u0142am, \u017ce i z tych, co przyszli, cz\u0119\u015b\u0107 wychodzi\u0142a ju\u017c […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/602"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=602"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/602\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=602"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=602"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=602"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}