Nie, to nie pomy\u0142ka – festiwal rozpoczyna si\u0119 jutro, ale pozna\u0144scy melomani us\u0142ysz\u0105 w dzie\u0144 inauguracji te dwa koncerty, kt\u00f3rych w Filharmonii Narodowej s\u0142uchali\u015bmy wczoraj i dzi\u015b.<\/p>\n
<\/p>\n
Je\u015bli kto\u015b je\u017adzi\u0142 w ostatnich latach do Parady\u017ca na Muzyce w Raju, spotka na festiwalu mas\u0119 starych znajomych. Taka jest polityka Cezarego Zycha: budowa\u0107 enklawy i stawia\u0107 na m\u0142odych (g\u0142\u00f3wnie) i zdolnych. Na nurt mo\u017ce z drugiego planu, ale wart wydobycia. Zreszt\u0105 poniek\u0105d ju\u017c si\u0119 wydobywa – to g\u0142\u00f3wnie „stajnia” wytw\u00f3rni Alpha. Oba zespo\u0142y, dzisiejszy i wczorajszy, wyda\u0142y tam w\u0142a\u015bnie p\u0142yty z repertuarem, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie zaprezentowa\u0142y.<\/p>\n
Najpierw ten dzisiejszy – trzeba powiedzie\u0107, \u017ce to mocny efekt na pocz\u0105tek. Francuski Ensemble Masques<\/a> z programem po\u015bwi\u0119conym Telemannowi – na koncercie w stoisku p\u0142ytowym pojawi\u0142a si\u0119 \u015bwie\u017cutka, z dzisiejszym programem: teatr muzyczny Telemanna<\/a>. I rzeczywi\u015bcie zesp\u00f3\u0142 wybra\u0142 dzie\u0142a o szczeg\u00f3lnie teatralnym charakterze. Stosunkowo w najmniejszym stopniu cechuje si\u0119 nim Suita A-dur<\/em> TWV 55:A1, tu liczy si\u0119 przede wszystkim taneczno\u015b\u0107. Ale potem nast\u0119puje Suita B-dur „Les Nations”<\/em><\/a>, w kt\u00f3rej sportretowane s\u0105 r\u00f3\u017cne narody. Nie bardzo te portrety rozpoznajemy, np. Turk\u00f3w reprezentuje nie marsz, jaki zwykle si\u0119 z tureckimi motywami kojarzy, tylko jaki\u015b dziki taniec „na trzy”. Moskwianie s\u0105 do\u015b\u0107, by tak rzec, awangardowi i dysonansowi. Itd. Ka\u017cda z cz\u0119\u015bci by\u0142a z namaszczeniem zapowiadana przez kontrabasist\u0119. Po przerwie us\u0142yszeli\u015bmy s\u0142ynny Concerto polonois<\/em>, w kt\u00f3rym nie ma co prawda teatralnych scenek, ale s\u0105 r\u00f3wnie\u017c do\u015b\u0107 egzotyczne w zachodnim kontek\u015bcie momenty, w tym przypominaj\u0105ce dudy, zw\u0142aszcza w \u015brodku II cz\u0119\u015bci, gdzie mamy do\u015b\u0107 dziki kola\u017c. I na koniec – Burlesque de Quichotte<\/em> i tu teatr ju\u017c nawet w gestach. Sz\u00f3stka m\u0142odych muzyk\u00f3w z dynamiczn\u0105 skrzypaczk\u0105 Sophie Gent i klawesynist\u0105 Olivierem Fortin na czele ma du\u017co wdzi\u0119ku, a przy tym precyzji. No i entuzjazm, kt\u00f3ry udzieli\u0142 si\u0119 publiczno\u015bci, w tym tej najm\u0142odszej – koncerty i wczorajszy, i dzisiejszy nale\u017c\u0105 do cyklu m\u0142odzie\u017cowych, wi\u0119c na sali by\u0142o niema\u0142o dzieciak\u00f3w w wieku podstaw\u00f3wkowym i gimnazjalnym. Dzi\u015b mniej, ale entuzjazm by\u0142 chyba wi\u0119kszy. W Poznaniu Ensemble Masques zagra jeszcze program po\u015bwi\u0119cony dzie\u0142om Bacha, Bibera, Schmelzera, Rosenm\u00fcllera, Weichleina, Muffata (w sobot\u0119), a klawesynista zespo\u0142u Olivier Fortin da recital, na kt\u00f3rym b\u0119dzie gra\u0142 Bacha, Frobergera, Forqueraya.<\/span><\/p>\n Po tym efektownym i pogodnym koncercie czeka poznaniak\u00f3w p\u00f3\u0142torej godziny pi\u0119knej zadumy, kt\u00f3re my prze\u017cyli\u015bmy wczoraj. Zesp\u00f3\u0142 A Nocte Temporis zosta\u0142 za\u0142o\u017cony przez m\u0142odego, a ju\u017c bardzo obiecuj\u0105cego (\u015bpiewa\u0142 te\u017c ju\u017c nie raz w Polsce) belgijskiego tenora Reinouda Van Mechelena. W kwartecie, kt\u00f3ry nagra\u0142 dla Alphy p\u0142yt\u0119 po\u015bwi\u0119con\u0105 Bachowi<\/a> (a ten w\u0142a\u015bnie program zosta\u0142 wczoraj zaprezentowany), gra r\u00f3wnie\u017c \u015bwietna flecistka Anna Besson, znana nam z zespo\u0142u Nevermind. Aria Erbarme dich<\/em>, kt\u00f3ra da\u0142a tytu\u0142 p\u0142ycie, nie jest zreszt\u0105 ow\u0105 s\u0142ynn\u0105 z Pasji Mateuszowej, ale z kantaty tenorowej Ich armer Mensch, ich S\u00fcndenknecht<\/span><\/em> BWV 55. Ca\u0142o\u015b\u0107 jest \u015bwietnie skomponowana, recytatywy i arie skontrastowane z cz\u0119\u015bciami z solowych suit na flet i na wiolonczel\u0119, a tak\u017ce preludia chora\u0142owe (solista skomentowa\u0142, \u017ce jest to wersja, kt\u00f3r\u0105 Bach m\u00f3g\u0142 wykonywa\u0107 w Caf\u00e9 Zimmermann). A Van Mechelen jest obdarzony nie tylko g\u0142osem o pi\u0119knej barwie, ale prawdziwym darem dramatycznej interpretacji, pe\u0142nej zrozumienia. W Poznaniu A Nocte Temporis, w nieco innym sk\u0142adzie, poka\u017ce jeszcze w niedziel\u0119 program po\u015bwi\u0119cony kantatom Louisa-Nicolasa Cl\u00e9rambaulta. A Anna Besson w przysz\u0142\u0105 \u015brod\u0119 razem z fi\u0144sk\u0105 klawesynistk\u0105 Mariann\u0105 Henriksson da koncert, w kt\u00f3rego programie znajdzie si\u0119 obok utwor\u00f3w syn\u00f3w Bacha sonata ksi\u0119\u017cniczki Anny Amalii Pruskiej, kt\u00f3ra by\u0142a utalentowan\u0105 kompozytork\u0105.<\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Nie, to nie pomy\u0142ka – festiwal rozpoczyna si\u0119 jutro, ale pozna\u0144scy melomani us\u0142ysz\u0105 w dzie\u0144 inauguracji te dwa koncerty, kt\u00f3rych w Filharmonii Narodowej s\u0142uchali\u015bmy wczoraj i dzi\u015b.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6054"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6054"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6054\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6055,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6054\/revisions\/6055"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6054"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6054"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6054"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}